All Chapters of ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1 จ้าวซูเม่ย1 สายลมแผ่วเบาที่พัดผ่านร่างกายบอบบางแม้เพียงนิดก็ทำให้ร่างเล็กหนาวเหน็บจนแทบขาดใจ ร่างกายหญิงสาวสั่นสะท้านไม่อาจควบคุม ริมฝีปากบางแตกระแหงส่งเสียงโรยแรงแผ่วเบาไม่อาจจับใจความได้ ดวงตาที่ปิดสนิทระริกสั่นจนขนตางอนยาวกระพือไปมา หญิงสาวนอนไร้สติท่ามกลางป่ามืดมิดมาหลายชั่วยามไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นแม้แต่น้อยจวบจนราตรีผ่านไปจิ๊บ จิ๊บ จิ๊บ“อือออ หนวกหูจริงๆ นกบ้าเอ้ย ” ร่างที่นอนคุดคู้อยู่ ส่งเสียงออกมาด้วยความรำคาญเสียงที่รบกวนการนอนหลับของนางหญิงสาวพลิกตัวตะแคงข้างยกมืออุดหู ก่อนจะรู้สึกถึงความแปลกประหลาดบางอย่าง จนต้องลืมตาที่ปกคลุมด้วยแพขนตายาวงอนขึ้นอย่างรวดเร็ว“เฮ้ยยยย ที่นี่...ที่ไหนเนี่ย” ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งทันที ที่นัยน์ตากลมโตมองเห็นต้นไม้สูงลิ่วมากมาย และตนนั้นกำลังนอนอยู่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษกิ่งไม้และใบไม้แห้งทับถมชื้นแฉะดวงตากลมโต กวาดมองไปรอบๆกาย ปากบางอ้าค้างจน...“โอ้ยยยย” หญิงสาวร้องด้วยความเจ็บ ก่อนจะยกมือขึ้นสัมผัสริมฝีปากของตัวเอง ของเหลวข้นสีแดงก็ติดนิ้วมือเล็กบางแต่หยาบกร้านนั้นมา“ปากแตก!!! ทำไมปากนุ่มๆของฉัน ถึง

บทที่ 1 จ้าวซูเม่ย3 สองขาบอบบางเดินหาแหล่งน้ำในป่า สองหูแว่วได้ยินเสียงน้ำก็สับขาเร่งเพื่อให้ถึงโดยไว ภาพน้ำตกขนาดเล็กเบื้องหน้า พาให้ร่างกายที่เหนียวเหนอะหนะรู้สึกกระชุ่มกระชวยขึ้นเล็กน้อย ซูเม่ยไม่รอช้าถอดชุดรุ่มร่ามหลายชั้นที่ติดกายมาออก และเดินลงแอ่งน้ำทันที นางดำผุดดำว่ายอยู่นานทั้งสระผม ขัดตัว และแช่น้ำคลายความเมื่อยล้า ใจจริงนางอยากได้ทั้งแชมพูทั้งสบู่มาทำความสะอาดร่างกาย ซึ่งไม่รู้ว่าในมิติจะมีหรือไม่คงต้องสำรวจอีกครั้งพออาบน้ำจนเสร็จ ซูเม่ยก็เริ่มมองหาอาหารเพราะท้องของนางเริ่มประท้วงหาอาหารเสียแล้ว กิ่งไม้ริมน้ำตก ถูกเหลาด้วยมีดสั้นที่นางแอบแวบเข้ามิติไปหามา กิ่งไม้แหลมที่ถูกเหลาพุ่งจากมือเล็กทิ่มแทงถูกตัวปลาตัวแล้วตัวเล่า“ 5 ตัวน่าจะพอแล้วย่างกินสักตัวที่เหลือย่างเก็บไว้เป็นเสบียงเดินทาง” เมื่อได้ปลาแล้วซูเม่ยก็ก่อไฟ ซึ่งไม่ใช่ปัญหาสำหรับอดีตมือสังหารอย่างนางเลยแม้แต่น้อยซูเม่ยเดินเท้าไปตามลำน้ำเพื่ออกจากป่า นางเดินไปราว 2 ชั่วยามป่าทึบไม่เห็นแสงก็เริ่มมีแสงรำไรลอดลงมาซึ่งคาดว่าน่าจะถึงเขตชายป่าแล้ว ซึ่งนางอาจจะเจอชาวบ้านที่ขึ้นมาหาของป่าและจะได้

บทที่ 2 รับน้อง1ซูเม่ยเข้าไปในมิติอีกครั้งเพื่อปรุงยา ห้องปรุงยาของนางเหมือนห้องแล็บในโลกเก่าที่มีอุปกรณ์ทันสมัยมากมาย นางใช้เวลาอยู่ในห้องปรุงโอสถถึง 2 ชั่วยาม เพื่อปรุงโอสถที่จำเป็นมากมายทั้งโอสถบำรุง รักษา หรือแม้แต่โอสถพิษหลากหลายรูปแบบ จากการทดลองปรุงโอสถโดยใช้สมุนไพรและน้ำจากทะเลสาบภายในมิติแห่งนี้ ทำให้โอสถที่นางปรุงขึ้นมีประสิทธิภาพสูงขึ้น หากใช้ในการรักษาก็สามารถรักษาได้อย่างรวดเร็ว เช่นโอสถรักษาบาดแผล เพียงทาบางๆบนบาดแผล ไม่กี่ลมหายใจแผลนั้นก็สมานอย่างรวดเร็ว หากนางไม่ทดลองกับตัวเองคงไม่เชื่อสายตาตัวเองเป็นแน่ นอกจากปรุงโอสถแล้ว นางยังค้นพบว่ามีห้องตำราที่น่าสนใจ นางลองหยิบมาหนึ่งเล่ม เป็นตำราหมื่นพิษ จึงลองปรุงโอสถตามสูตรในตำรา พบว่าโอสถพิษช่างร้ายแรงนัก พิษที่นางปรุงขึ้นคือพิษสลายวิญญาณ เพียงหยดเดียวร่างของคนหนึ่งคนก็อาจจะสลายเหือดแห้งกลายเป็นเพียงฝุ่นผงได้เลย ซึ่งนางค่อนข้างถูกใจพิษชนิดนี้ไม่น้อยเลยทีเดียว ไม่แน่นางอาจจะได้ใช้ในเร็วๆนี้ ต้นยามซวี่ (19.00-21.00)ซูเม่ยออกจากมิติพร้อมกับชุดสีดำอำพลางกายเพื่อทำภารกิจในคืนนี้ ร่างบางเดินเข้าไปยังบริเวณบ้านต

บทที่ 2 รับน้อง3‘หากจะทำให้จูอันผู้นี้เจ็บ มีเพียงต้องทำเช่นนี้แหละ’ซูเม่ยคว้าคอของเด็กชายคนหนึ่งที่กำลังซุกอยู่ในอกมารดาของตนขึ้นมา เด็กชายร้องไห้จ้าโดยไร้เสียง จนทั้งปู่ ย่า บิดา มารดาของเด็กต่างพากันขยับตัว เพราะเด็กชายผู้นี้เป็นลูกหลานหัวแก้วหัวแหวนแตะต้องไม่ได้ น้องๆของนางมักจะโดนลงโทษโดยไร้เหตุผลเพราะเด็กคนนี้อยู่ร่ำไป เด็กสันดานชั่วเช่นนี้เก็บไว้ก็รกแผ่นดิน ขัดเกลาไม่ได้เสียแล้ว“คอนิ่มๆ แค่ขยับนิ้วนิดเดียวก็หักละ ลูกๆหลานๆของพวกท่านช่างอ่อนแอนัก นุ่มนิ่มไปหมด คงเพราะไม่ได้ทำงานหนักเช่นข้าและน้องๆใช่หรือไม่!!!” ซูเม่ยตะโกนขึ้นมาก่อนจะหิ้วคอเด็กชายจนลอยเหนือพื้น เด็กร่างอวบอ้วนดิ้นไปมาในอากาศเล็กน้อยเพราะไร้กำลัง นางปรายตามองไปยังป้าสะใภ้ที่ตอนนี้พยายามขยับตัวมาหานางเหมือนไส้เดือนใกล้ตายไม่มีผิด น้ำหูน้ำตาหลั่งไหล ปากพะงาบกรีดร้องไร้เสียง‘ภาพประทับใจ จนอย่างเก็บภาพไว้จริงๆ’ ซูเม่ยคิดอย่างสะใจเหล่าคนที่ดูภาพเบื้องหน้าต่างน้ำตาไหลพรากด้วยความเคียดแค้น แต่ทำสิ่งใดไม่ได้ ร่างกายขยับไปมาเพียงนิดเดียวไม่อาจไปได้ไกล ได้แต่มองเด็กชายดิ้นไปมาจนค่อยๆอ่อนแรงลงแล้วนิ่งไป ซูเม่ยป

บทที่ 3 เดินทาง1ซูเม่ยจับจูงน้องรองและน้องเล็กออกจากโรงเตี๊ยมก่อนจะส่งน้องขึ้นบนรถม้าทันที การเดินทางออกจากเมืองจะช้ามิได้ ด้วยนางเกรงว่าจะพบเจอกับชาวบ้านจากหมู่บ้านเจาหนานที่อาจจะเข้าเมืองมาทำงานหรือค้าขาย หากพวกเขาจดจำพวกนางพี่น้องได้อาจเกิดเรื่องยุ่งยากตามมา แม้พวกนางตอนนี้จะเปลี่ยนไปมากแต่ก็มิอาจประมาทความสอดรู้เยี่ยงนิสัยมนุษย์เช่นกัน“ออกเดินทางเถอะ หัวหน้าหู” หูอันฉีได้ยินคำสั่งออกเดินทางจากผู้ว่าจ้าง เมื่อเห็นแม่นางซูขึ้นบนรถม้าแล้ว เขาก็สั่งเคลื่อนขบวนทันที ขบวนรถม้าเคลื่อนออกจากหน้าโรงเตี๊ยมผ่านออกจากประตูเมืองอย่างช้าๆ“พี่ใหญ่เจ้าคะ รถม้ากว้างแล้วก็เบาะนิ่มมากๆเลย” ซูเจียวไล้มือสัมผัสเบาะหนานุ่มนิ่มที่รองไว้ทั่วรถม้าอย่างชอบใจก่อนจะเกลือกกลิ้งไปมาซูเม่ย ซูเหวินที่เห็นน้องสาวทำเช่นนั้นก็พากันยกยิ้มกับความน่ารักของน้องน้อยของพวกเขา ไม่รู้ว่าใครหลงน้องสาวมากกว่ากัน ซึ่งจะได้รู้กันในอนาคตไม่กี่ปีข้างหน้า“ ถ้าน้องเล็กชอบ บ้านใหม่ของเราพี่จะบุเบาะนิ่มๆบนเตียงนอนให้เลยเป็นไง” ซูเม่ยเมื่อเห็นน้องสาวชอบเบาะนอนที่นางเอาออกมาจากมิติ ก็เสนอขึ้นอย่างเอาใจ“ดีเจ้าค่ะ แ