Todos os capítulos de ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์: Capítulo 171 - Capítulo 180

บทที่ 56   ท่านชายหนานมู่กวงตัวจริง?3 “แล้วท่านหญิงหนานเลี่ยงหลิงผู้นั้นเล่า”  ซูเม่ยเอ่ยถามขึ้น ก่อนจะรอฟังคำตอบจากหญิงชรา ที่เล่าไปพร้อมด้วยน้ำตาแห่งความเสียใจ“ท่านหญิงอันใดกัน  มันเป็นเพียงหลานสาวของเสนาบดีกัวที่เกิดจากชายชู้เท่านั้น  หาได้มีสายเลือดท่านชายสายนอกคนนั้นแม้แต่น้อย  และชายชู้ผู้นั้นก็คือมู่กวงตัวปลอมที่เป็นเพียงเด็กข้างถนนเท่านั้น  แล้วมันยังเป็นท่านหญิงได้อีกหรือ”  จวิ้นอ๋องและซูเม่ยมองหน้ากันก่อนจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว  ก่อนจะมองสตรีตรงหน้าด้วยความเห็นใจ“แล้วหมาป่าเพลิง ท่านพอจะรู้จักหรือไม่”  จวิ้นอ๋องถามอีกอย่างที่เขาสงสัยทันที  คนคนหนึ่งแม้มีฐานะปลอมขึ้นมาแต่จะสามารถมีคนในครอบครองจำนวนมากได้ก็ต้องมีทุนรอนเดิม“รู้จักสิ  พวกเขาเป็นคนของบุตรชายของข้าที่หลงเหลืออยู่  หนานมู่กวงตัวปลอมรู้เข้าก็สวมรอยเป็นท่านชายหนานมู่กวงเข้าควบคุมสั่งการพวกนั้นแทน   ข้าเองก็ถูกตัดขาดไม่สามารถติดต่อบอกกล่าวพวกเขาได้

บทที่ 57  ตระกูลหนานเปิดม่าน2 “เสด็จพี่ วันนี้หม่อมฉันยังไม่เห็นลูกเลยนะเพคะ  หายไปไหนกันก็ไม่รู้”  ฮองเฮาเหลียงเจียอีเมื่อเข้าปลายยามเซิน( 17.00 น.)  แล้วก็ยังไม่ได้พบหน้าบุตรชายทั้งสามคนก็เริ่มแปลกใจปนกังวลเล็กน้อย เพราะบุตรทั้งสามไม่เคยหายหน้าไปโดยไม่บอกกล่าวเช่นนี้“คงจะออกไปวังเสด็จอาจวิ้นอ๋องกันกระมัง  เห็นว่าจะไปทดลองใช้อาวุธใหม่”  ฮ่องเต้หนานเฉียนหลงที่เมื่อวานได้ยินโอรสทั้งสามปรึกษาเรื่องนี้ก็เอ่ยบอกภรรยาให้คลายกังวล“อาวุธที่ว่าอันตรายมากมิใช่หรือเพคะ  หากพลาดพลั้งไปจะทำเช่นไรเล่า  ไม่ได้แล้วหม่อมฉันจะไปดูลูกสักหน่อย” ฮองเฮาเหลียงเจียอีรู้สึกเป็นกังวลจนไม่อาจนิ่งเฉยจึงจะเสด็จออกนอกวังหลวงไปวังจวิ้นอ๋องด้วยพระองค์เอง   แต่ไม่ทันจะได้เตรียมตัวยกย่างออกจากตำหนักใหญ่“ฝ่าบาท.... แย่แล้วพะยะคะ  ฝ่าบาท.... แย่แล้ว!!!!!”  เสียงของลิ่วกงกงดังมาจากหน้าตำหนักใหญ่อย่างร้อนรนหน้าตาแตกตื่น ส่วนขันทีคนอื่นๆก็ดูวุ่นวายกันไป

บทที่ 58  ค่อยๆก้าวออกมาจากเงามืด1บรรยากาศในวังจวิ้นอ๋องยังเต็มไปด้วยความโศกเศร้ากับอาการบาดเจ็บของท่านชายทั้งสาม  ส่วนองค์ชายก็ถูกพาตัวกลับไปรักษายังวังหลวงแล้ว โดยมีหมอหลวงเหลียงไปเฝ้าดูพระอาการอย่างใกล้ชิด  และซูเม่ยเองก็จะเข้าไปตรวจพระอาการในทุกๆวันซึ่งคนที่ทรมานที่สุดคือองค์ชายใหญ่หนานเฟยหลงที่ต้องแสร้งนอนไม่ได้สติตลอดเวลา  จะขยับกายได้ก็ยามที่ฮองเฮาเหลียงเจียอีกลับไปตำหนักเท่านั้น  แต่ไม่นานนักก็เสด็จกลับมาเฝ้าบุตรชายอีกครั้งส่วนองค์ชายรองและองค์ชายสามก็แสร้งเป็นเสียพระทัยที่อาจจะต้องกลายเป็นคนพิการตลอดชีวิต  กินไม่ได้นอนไม่หลับจนสภาพร่างกายไม่เหมือนองค์ชายที่แสนจะองอาจน่าเกรงขามอีกแล้ว  สร้างความทุกข์ใจให้ฮองเฮาเป็นอย่างยิ่ง  แต่ที่ทุกข์หนักคือฮ่องเต้ที่ไม่อาจจะบอกภรรยารักได้ว่าเรื่องราวเป็นเช่นไร“ลุงรู้สึกผิดกับป้าของหลานเหลือเกิน”  ฮ่องเต้หนานเฉียนหลงตรัสกับซูเม่ยที่ยามนี้มาตรวจอาการให้บรรดาเสด็จพี่ทั้งหลายที่เริ่มโอดครวญกันแล้วว่าเบื่อหน่ายยิ่งนัก

บทที่ 58  ค่อยๆก้าวออกมาจากเงามืด3 “งิ้วฉากนี้ช่างเปิดฉากได้งดงาม  แม้แต่พี่ยังอดหลงเชื่อเลยว่าเกิดเรื่องเศร้าโศกขึ้นจริงๆ” “แต่วันนี้...ระหว่างทางมาพี่หนิงเฉิงช่วยสตรีนางหนึ่งไว้หรือเจ้าคะ”  ซูเม่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งๆ  จนได้รับเสียงหัวเราะในลำคอจากบุคคลเบื้องหลังที่ฉวยโอกาสกอดนางอีกแล้ว“พี่เหมือนจะได้กลิ่นน้ำส้ม  มิใช่ไหน้ำส้มจะมาแตกแถวนี้หรอกนะ” ชินอ๋องทำท่าสูดดมไปทั่วอย่างซุกซน จากที่แสร้งสูดดมซ้ายขวาเหมือนกับว่าบรรยากาศจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย  จมูกโด่งซุกซบลงหลังใบหูก่อนจะชอนไชไปถึงต้นคอแล้วลากไล้ไปยังซอกคอขาวหอมกรุ่น และหยุดสูดกลิ่นกายหอมอยู่บริเวณนั้น  มือหนาหมุนกายคนรักกลับมา  จ้องมองดวงตาคู่สวยอย่างลึกซึ้ง“ไม่มีสตรีใดสำคัญเท่าเจ้าแล้ว  เม่ยเม่ย” ริมฝีปากของชินอ๋องหนุ่มเคลื่อนลงมาอยู่ในระดับเดียวกับสตรีตรงหน้าก่อนจะประทับลงบนเรียวปากเล็กแต่อวบอิ่มราวกับกักเก็บความชุ่มฉ่ำเอาไว้ภายใน ก่อนที่เขาจะละเลียดชิมอย

บทที่ 59  เผยตัว2 ท้องพระโรงวังหลวงแคว้นหนานถูกเปิดขึ้นอีกครั้งตามคำสั่งของไท่ช่างหวงที่เสด็จมาด้วยพระองค์เองเพื่อสะสางปัญหาที่เกิดขึ้นในยุคสมัยของพระองค์  แต่เหล่าขุนนางผู้ไม่รู้เรื่องราวกลับคิดว่าที่ไท่ช่างหวงมาในวันนี้คงเพื่อรักษาการณ์ตำแหน่งฮ่องเต้แทนโอรสที่กำลังประชวรอยู่ขุนนางวันนี้แต่งกายในชุดเต็มยศเช่นเดิม  แต่เหมือนจะมีขุนนางหลายคนที่ดูจะใส่ใจการประชุมในวันนี้เป็นพิเศษ“วันนี้เสนาบดีกัวมีอันใดพิเศษหรือ  ถึงได้ดูมีสง่าราศีกว่าทุกวัน”  ชุนนางผู้หนึ่งกล่าวขึ้น เพราะวันนี้ดูเหมือนเสนาบดีกรมวังจะพิถีพิถันในการแต่งกายมากกว่าปกติ“เพราะวันนี้เป็นวันดีจะได้พบ...ไทช่างหวงเท่านั้น” และจะไม่ได้พบอีกต่อไป   เสนาบดีกัวคิดต่อในใจด้วยสีหน้าที่ยังคงยิ้มแย้มกับเหล่าสหายขุนนาง ผิดกับความมืดดำในจิตใจ“อ่า  เป็นดั่งท่านว่าข้าก็ตื่นเต้นไม่น้อยเลยที่วันนี้จะได้พบพระองค์อีกครั้ง” ขุนนางผู้นั้นยิ้มแย้มด้วยความดีใจ  ผิดกับคู่สนทนาที่คล้ายใบหน้า