Lahat ng Kabanata ng ซูเม่ย พระชายาเซียนแพทย์: Kabanata 161 - Kabanata 170

บทที่ 53  ความพิเศษของเจ้าแฝด3“ขออภัย  ข้าเป็นรองแม่ทัพของแคว้นหวงหานกว่างเสี้ยว  ส่วนบุคคลท่านนี้ ‘อดีตรัชทายาทหวงซวี่หนาน’ ” แม่ทัพเซี่ยวเหอเมื่อคนตรงหน้าแนะนำตัวก็นึกออกทันที  บุคคลที่เขาสงสัยว่ายามออกศึกทำไมคนผู้นี้จึงมักจะไม่เข้าร่วมแต่จะมองดูอยู่ห่างๆเท่านั้น“อดีตรัชทายาทหวงซวี่หนานมาที่นี่คงมีเรื่องสำคัญกระมัง”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงที่พอจะเดาจุดประสงค์การมาของคนผู้นี้ออกแต่ก็ยังเอ่ยถามขึ้น  และผายมือเชิญให้บุคคลทั้งสองนั่งลง“ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงยังคงสมคำร่ำลือ  ข้าว่าท่านคงทราบแล้วกระมังว่าข้ามาด้วยเรื่องใด”  อดีตรัชทายาทหวงซวี่หนาน“ก็พอจะมองออก  แต่ข้อแลกเปลี่ยนของท่านก็ต้องสมน้ำสมเนื้อด้วยเช่นกัน”  ชินอ๋องโอวหยางหนิงเฉิงไม่อยากยืดเยื้อจึงเอ่ยเข้าประเด็นทันที“อัญมณีปีละหมื่นชั่งเป็นเวลา  20  ปี พร้อมสัญญาสงบศึก 100 ปี ” เหล่าแม่ทัพถึงกับสูดปากกับปริมาณของอัญมณีซึ่งมีค่ามากมาย บางชิ้นไม

บทที่ 54  สะสางและหงส์คืนถิ่น2 บึ้ม!!!   บึ้ม!!!  บึ้ม!!!  บึ้ม!!!  บึ้ม!!!เสียงราวกับสวรรค์พิโรธสร้างความแตกตื่นให้กับชาวบ้านชาวเมืองที่หลบอยู่ภายในบ้านตั้งแต่เห็นทหารแคว้นซ่งเคลื่อนเข้ามาในเมืองหลวง   และเมื่อได้ยินเสียงนี้ก็ยิ่งสวดมนต์ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ให้พวกเขาอยู่รอดปลอดภัย ก่อนจะก่นด่าสาปแช่งฮ่องเต้ทรราชที่ก่อสงครามเป็นเหตุให้สวรรค์พิโรธจนส่งเสียงกึกก้องไปทั่วสิ่งก่อสร้างของวังหลวงแคว้นหวงค่อยๆพังทลายลงยุบตัวกลายเป็นหลุมเล็กหลุมใหญ่  โดยเฉพาะตำหนักใหญ่ที่เหลือเพียงเศษซากเล็กๆเท่านั้น‘จบสิ้นแล้วฮ่องเต้หวงซวนถาน’และไม่นานนักกองทัพแคว้นซ่งก็เคลื่อนทัพกลับแคว้นพร้อมด้วยชัยชนะ  และสามารถเรียกสินสงครามครั้งนี้เป็นอัญมณีถึง  20  ปีด้วยกัน  ข่าวนี้สร้างความยินดีให้กับฮ่องเต้โอวหยางหนิงหลงเป็นอย่างมาก  แต่มีข่าวหนึ่งที่ทำให้ไทเฮาเยี่ยเจียวซิ่นถึงกับประชวรพระวาโยจนหมดสติไป  จนวุ่นวายไปทั่วทั้งสำนักหมอหลวงไทเฮาเยี่ยเจีย

บทที่ 55  หมาป่าเพลิง1ซูเม่ยและครอบครัวอยู่แคว้นโจวได้เพียง 1  เดือนก็ต้องเดินทางกลับแคว้นหนานท่ามกลางความอาลัยอาวรณ์ของทั้งฮ่องเต้โจวจิ้งห่าวและฮองเฮาหลัวฉี่ซิง   ที่ติดหนึบเหลนน้อยทั้งสามจนยอมตามอกตามใจไปเสียทุกอย่าง จนซูเม่ยเกรงว่าสักวันบรรดาเสด็จทวดทั้งหลายจะทำให้บุตรทั้งสามของนางเคยตัวจนเสียนิสัย“มาอยู่ได้เพียงไม่นานก็ต้องจากกันอีกแล้ว” ฮองเฮาหลัวฉี่ซิงน้ำตารื้นขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ยังคงจับมือบุตรสาวที่เพิ่งพบเจอกันได้ไม่นานไม่ยอมปล่อย“เสด็จแม่อย่าร้องไห้เลยเพคะใช่ว่าจะไม่ได้พบกันอีก จากไปคราวนี้เพื่อส่งซูเม่ยขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวสมรสกับชินอ๋องแคว้นซ่ง  เมื่อเสร็จสิ้นงานสมรสลูกจะมาเยี่ยมอีกครั้งดีหรือไม่เพคะ” พระชายาโจวเย่วจวนพ่วงตำแหน่งองค์หญิงขั้นหนึ่งแคว้นโจวกล่าวกับมารดาที่ยังคงร่ำไห้อย่างอาลัยอาวรณ์“จริงดั่งลูกว่า งานพิธีมงคลของหลานซูเม่ยใกล้เข้ามาแล้ว หากเดินทางล่าช้าจะมิทันกาล ลูกใช่ว่าจะมิกลับมาแล้ว ไปเพียงไม่นานเท่านั้น” ฮ่องเต้โจวจิ้งห่าวพยาย

บทที่ 55  หมาป่าเพลิง3 “เจ้าเป็นใคร”  ซูเม่ยเอ่ยคำถามที่ยามปกติ มันจะไม่มีวันตอบนาง  แต่เมื่ออยู่ภายใต้ฤทธิ์โอสถพูดความจริงของนางแล้ว  มันต้องพูดแต่ความจริงเท่านั้น“ข้าชื่อ  ‘อี้เทา’  เป็นนักฆ่าของหมาป่าเพลิง” มันตอบออกมาช้าๆ สายตาไม่สบกับใครเหมือนกับมองไปยังที่ที่ไกลออกไปอย่างเหม่อลอย“แล้วเจ้าทำงานให้ใคร”  ซูเม่ยถามต่อเพราะโอสถนี้ออกฤทธิ์เพียง 1 เค่อเท่านั้น“ให้ท่านชายหนานมู่กวง”  ซูเม่ยเมื่อได้ยินชื่อที่ไม่คุ้นเคยก็ขมวดคิ้วทันที  แต่สกุลหนาน....เสด็จปู่คงรู้จักคนผู้นี้กระมัง“ใครเป็นคนปรุงพิษสลายกำลังให้พวกเจ้า”  ซูเม่ยถามต่อ หากเป็นคนในสำนักแพทย์โอสถกลางนางจะต้องลากมันออกมาให้จงได้“ท่านหญิงหนานเลี่ยงหลิง”  ซูเม่ยเมื่อได้ยินชื่อนี้ก็คุ้นหูเหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน ‘หนานเลี่ยงหลิง’  อ่า  ท่านหญิงสายนอกหลานสาวของเสนาบดีกรมวังกัววั่งซู

บทที่ 56   ท่านชายหนานมู่กวงตัวจริง?2 ปู่หลานทั้งสองจึงผลักประตูเข้าไปในบ้านพักหลังเล็กนั้นอย่างแผ่วเบา  ก่อนจะพบสตรีที่กำลังตามหานอนหลับตาพริ้มด้วยสภาพร่างกายที่ไม่ดีนัก  ร่างผอมบางที่ชรามากแล้วอยู่ในครรลองสายตาของทั้งสองจวิ้นอ๋องถอนหายใจด้วยความสังเวชใจในชะตากรรมของสตรีผู้นี้ที่เคยเป็นหนึ่งในสนมขั้นเฟยของบิดาเขา  และก็เป็นที่โปรดปรานไม่น้อยจึงให้กำเนิดบุตรชายคือ  ‘เซี่ยอ๋องหนานเฉิน’“เสด็จปู่  นางดูท่าจะไม่ไหวแล้วเพคะ”  ซูเม่ยเอ่ยกับผู้เป็นปู่ว่าท่านจะให้นางทำเช่นไร ระหว่างรักษากับปล่อยให้นางเป็นไปอย่างที่ควรจะเป็น“รักษาให้นางเถิด”  จวิ้นอ๋องหนานจ้านเฉิงพูดก่อนจะหันหลังออกไปรอด้านนอก เพราะคงไม่เหมาะหากเขาจะดูการรักษาซูเม่ยเมื่อผู้เป็นปู่อนุญาตก็เริ่มลงมือตรวจอาการให้สตรีชราวัยมากกว่า  80 ปีตรงหน้า ข้อมือแห้งที่เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกถูกนางยกขึ้นเพื่อจับชีพจร“แผ่วเบาเหลือเกิน เหมือนจะถูกพิษหลายชนิด  เฮ้อ...”&