Semua Bab เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4: Bab 151 - Bab 160

“ให้ผมช่วยดูในห้องน้ำให้ไหมว่ามีงูหรือเปล่า” เขาตะโกนตามหลัง“ไม่ต้อง! อย่าให้รู้ก็แล้วกันว่าแกล้งพริมน่ะ”หล่อนเอ่ยเสียงห้วนใส่พร้อมกับดึงประตูห้องน้ำปิดดังปังใหญ่ หน็อยหมอวิคเตอร์ ยังไม่ทันถึงสามชั่วโมงเลย เขาก็ทำให้หล่อนวุ่นวายแบบนี้แล้ว ไอ้ที่ว่าไม่รู้ว่าเป็นงูปลอมตั้งแต่แรกนั้นพริมโรสไม่แน่ใจว่าเขาโกหกหรือเปล่า ไอ้หมอชีกอเจ้าชู้เพลย์บอยเห็นร่างกายหล่อนไปถึงไหนต่อไหนแบบนี้ทำให้รู้สึกแปลกและเก้อจนไม่อยากคิดถึงมันอีกเลยพริมโรสอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวในชุดพร้อมไปทำงาน ร่างบางเดินแกมวิ่งลงบันไดไปยังห้องรับแขก เห็นร่างสูงของวิคเตอร์กำลังนอนเหยียดยาวกับโซฟามีเจ้าลักกี้นอนซบอยู่บนหน้าอกอยู่ หลับตากันทั้งคู่ หญิงสาวหยิบกระเป๋ามาสะพายแล้วเดินเข้าไปหาเจ้าลักกี้ใช้มือลูบหัวมัน“แม่พริมไปทำงานก่อนนะ อยู่บ้านอย่าซนล่ะ”หล่อนพูดเบาๆ กับเจ้าลักกี้ ไม่อยากพูดกับอีกคน วิคเตอร์หรี่ตาขึ้นมามอง หล่อนคงโกรธเรื่องที่ถูกเขาแกล้งนั่นเอง เวลานี้จึงทำท่าหน้างอใส่ แต่พูดซะเพราะเลยกับเจ้าแมวเหมียว“ให้ผมขับรถไปส่งไหม แล้วผมจะไปรับพรุ่งนี้เช้า”เขาเสนอขึ้นอย่างมีน้ำใจ พริมโรสรู้ว่าเขาหยุดพรุ่งนี้เหมือนกับหล่อน“ไ

“ม้าวว” มันร้องอีกครั้งพร้อมกับตะกายโซฟาอยากไปเล่นด้วย“อยากเล่นกับพ่ออีกเหรอ เฮ้ย ยังไม่เล่น พ่อจะดูหนังให้จบก่อน แม่แกทำให้เสียฟีลลิ่งไปคนละ แกอย่าเลียนแบบอีกคน” เขาทำเสียงบ่นพร้อมกับส่ายหน้าให้มัน“แม้วววว แม้ววว ว้าวววว”“เอ้า ร้องใหญ่ ร้องเข้าไป ร้องทำไม เป็นลูกผู้ชายอย่าให้พ่อพูดยาว พูดมาก พ่อไม่ใช่แม่แกนะ จะได้ตามใจกันจนเสียนิสัย ไปนอนต่อไป๊” เขาสั่งสอนเสร็จและทำเสียงไล่ หยิบรีโมทขึ้นมากดดูหนังที่หยุดเอาไว้ต่อกริ๊ง-กริ๊งเสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง วิคเตอร์รีบหยิบมาดูก่อนจะกดรีโมทปิดหนังอย่างหมดอารมณ์ หล่อนจะด่าอะไรเขาอีกล่ะคราวนี้ แล้วงานการที่โรงพยาบาลมันว่างมากนักหรือยังไง คืนนี้คนคงไม่เจ็บไม่ป่วย วิคเตอร์คิดอย่างหมดมู้ด“อะไรอีก” เขาทำเสียงรำคาญถามออกไปอย่างไม่สนใจปิดบัง“คุณจะกินอะไรไหมพรุ่งนี้เช้า พริมจะได้ซื้อเข้าไป”น้ำเสียงอ่อยเอ่ยถาม วิคเตอร์กระตุกยิ้มทันที เหอะ! รู้ตัวแล้วล่ะสิว่าหล่อนทำเรื่องมากกับเขาและพูดจาไร้ความกตัญญูแค่ไหน คงคิดได้แล้วสินะ ว่าเขาช่วยหล่อนแบ่งเบาภาระมากมายกับการเสนอตัวมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าลักกี้แบบนี้น่ะ“อาหารโปรดผม ร้านเดิม” แกล้งลองหยั่งเชิง

“ผมชงเครื่อง มันสำเร็จอยู่แล้วนี่”“พวกไม่มีความคิดสร้างสรรค์ก็มักใช้ของสำเร็จแบบนี้แหละ แต่พริมชอบแบบไอ้ที่ชงเอง” หล่อนเอ่ยบอกพร้อมกับยกดื่มอีกสองอึก“แล้วซื้อเครื่องไว้ทำไม มีตั้งสามเครื่อง” เขาถาม มองคนชอบชงเองยกกาแฟขึ้นซด ก็ยังดื่มได้ดื่มดีแล้วมาพูดมากทำไมก็ไม่ทราบ วิคเตอร์แอบนึกหมั่นไส้เล็กๆ“สงสารคนขายน่ะ เป็นคนรู้จักกัน เขาตกงานตอนนั้นพริมเลยซื้อเอาไว้ให้คนเช่าบ้านใช้”“ใจดีจัง” เขาเอ่ย พริมโรสไม่แน่ใจว่าเขาชมจริงๆ หรือพูดประชดกันแน่“คุณไปอาบน้ำสิ เดี๋ยวจะได้กินข้าวกัน เสร็จแล้วพริมจะนอน เหนื่อยจริงๆ ตอนนี้” หล่อนเอ่ยบอก วิคเตอร์ยกกาแฟขึ้นดื่มจนหมดจึงลุกขึ้นยืน“ผมจะไปอาบในห้องโน้น” เขาเอ่ยพร้อมกับหยิบถ้วยกาแฟทำท่าเดินออกจากห้อง“เห็นเพื่อนบ้านคุณมีแขกนะ” วิคเตอร์นึกขึ้นได้จึงหันมาบอก“อ๋อ เจอรี่กับโบนิต้ามาแล้วเหรอ ดีจัง แต่พริมคงต้องนอนก่อน ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ”“ถ้างั้นอีกสิบนาทีเจอกันข้างล่าง กินข้าวแล้วนอนกัน”วิคเตอร์เอ่ยแล้วเดินออกจากห้องไป พริมโรสรู้สึกแปลกประหลาดกับคำว่า นอนกัน ที่เขาพูดออกมา หญิงสาวเปลี่ยนชุดเป็นชุดนอนเพราะสำหรับหล่อนเวลานี้คือเวลาเข้านอน จากนั้นก็ลงไปข

“บ้าแล้ว จะไปหลอกพ่อแม่ หลอกผู้ใหญ่แบบนั้น มันฟังน้ำเน่าและเด็กๆ ไปหน่อยนะหมอวิค เรียนก็สูง เป็นถึงนายแพทย์คิดอะไรตื้นๆ แบบนี้ได้ยังไง แซมยังไม่เป็นแบบนี้”หล่อนพูดสั่งสอนยืดยาวแถมเอาเขาไปเปรียบเทียบกับแซมอีกตามเคย วิคเตอร์หน้าขรึมลงไปทันที จากนั้นก็เงียบและขยับนอนหันหลังให้พริมโรสทำคิ้วผูกโบว์กับกิริยาอาการของเขา จู่ๆ ก็หยุดพูดและนอนหันหลังให้ซะอย่างนั้น แปลกคนจริงๆ คุยอะไรค้างคาครึ่งๆ กลางๆ ไม่จบแบบนี้ก็ได้ด้วย“จะหลับแล้วเหรอ” เห็นเขาเงียบไปนานจึงลองถามดู ถ้าหลับหล่อนก็จะได้หลับมั่ง นี่ก็สุดแสนจะง่วงเหลือจะกล่าวแล้วเวลานี้“ฮื่อ” เขาทำเสียงรับในลำคอ หล่อนช่างไม่เคยสังเกตอะไรบ้างเลยว่าถ้าหากเขามีอาการแบบนี้เขาเรียกว่า งอน น่ะ วิคเตอร์คิดอย่างน้อยใจ น้อยใจเพื่อน ก็ต้องมีกันบ้างเวลาเพื่อนพูดอะไรไม่คิดถึงหัวอกกันเช่นนี้ ชายหนุ่มคิด“ก็ดี งั้นพริมก็จะหลับเหมือนกัน ฝันดีนะ” หล่อนตอบพลางขยับหันหลังให้แล้วหลับตาลงทันที ทำให้คนน้อยใจยิ่งหน้างอไปใหญ่“เรามันแย่”เสียงคนที่นอนหันหลังให้เอ่ยออกมาลอยๆ พริมโรสเลิกคิ้วฉงน“เรามันเลว”ลอยมาเข้าหูอีกประโยคหนึ่ง พริมโรสหันศีรษะมามองแผ่นหลังของคนข้า

“ผมเป็นห่วง ไม่อยากเห็นคุณเจ็บปวด”เขารู้ว่าหล่อนเจ็บปวดเมื่อคราวที่แซมบอกความจริงว่ารักกับโซเฟีย พริมโรสนิ่งไป“มันผ่านไปแล้ว พริมไม่เจ็บนานคุณไม่น่าจะลืมข้อนี้ ชีวิตต้องดำเนินต่อไป”หล่อนตอบเขาทันที และจ้องสบตาเขาทำให้วิคเตอร์รู้ว่าหล่อนพูดความจริง เขาจึงค่อยคลี่ยิ้มออกมา มือข้างที่วางตรงเอวเคลื่อนไปลูบแขนขึ้นลงแผ่วเบาส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้“ถ้าคุณพูดจริง ผมก็ดีใจ” เขาเอ่ยพร้อมกับก้มมาจูบลงบนหน้าผาก พริมโรสรู้สึกอบอุ่นในหัวใจอย่างช่วยไม่ได้กับกิริยานุ่มนวลและปกป้องที่เขามีให้ หญิงสาวจึงยิ้มบางออกมา“ขอบคุณที่เป็นห่วงพริมและดูแลพริมมาตลอดหนึ่งปีนี้ เอาเป็นว่าพริมจะตอบแทนคุณโดยการช่วยเป็นไม้กันหมาให้ โอเคไหม”หล่อนพูดเสียงใส วิคเตอร์ยิ้ม จมูกเขาอยู่ใกล้แก้มนวลของหล่อน จึงอดไม่ได้ที่จะกดมันลงไปหนักๆ หล่อนยังคงยิ้มให้อยู่ไม่เห็นว่าอะไร ชายหนุ่มส่งยิ้มตาเป็นประกายพราวให้“โอเค แต่ต้องทำเนียนๆ นะ เพราะคุณแม่ผมท่านฉลาดและสายตาแหลมคมมาก”เขาพูด พริมโรสพยักหน้า เคยพบมารดาของเขาสองสามครั้ง ไม่แน่ใจว่าท่านจำพริมโรสได้หรือไม่ มารดาของเขาเป็นไฮโซผู้ดีอังกฤษทุกกระเบียดนิ้ว จึงไม่แปลกใจว่าทำไมวิคเต