Semua Bab เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4: Bab 141 - Bab 150

พริมโรสจับเจ้าลักกี้ห่อผ้าเอาใส่กระเป๋าสะพายใบใหญ่แล้วรูดซิป เปิดแง้มเพียงนิดเดียว จากนั้นก็เดินออกไปไม่ลืมล็อกประตูแฟลตให้เขา หญิงสาวลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ในลิฟต์ไม่พบใครเลย เดินเร็วออกมายังลานจอดรถก็ยกมือขึ้นทาบอกถอนหายใจแรงออกมาอีกครั้ง“โอ พระเจ้า อะไรมันจะตื่นเต้นขนาดนี้ ลักกี้เอ๋ยแกจะทำให้ชีวิตแม่พริมมีสีสันบานตะไทหลายขีดละต่อไปนี้”หล่อนก้มไปพูดเบาๆ กับเจ้าลักกี้ที่อยู่ในกระเป๋านิ่งเงียบราวกับเข้าใจสถานการณ์“ฉลาดสมกับเป็นลูกแม่พริมจริงๆ”หล่อนเอ่ยชมพร้อมกับเห็นรถตัวเองจอดอยู่จึงเดินตรงไปกดรีโมทเปิดประตูเข้าไปนั่ง วางกระเป๋าเจ้าลักกี้ไปตรงเบาะผู้โดยสารเปิดซิปให้มาโผล่หัวออกมา“ห้ามซนนะ แม่จะขับรถละ”พริมโรสสั่งมัน จากนั้นก็สตาร์ทรถค่อยขับออกไปอย่างระวัง อุบัติเหตุครั้งนั้นเมื่อปีก่อนทำให้พริมโรสขับรถไม่ได้อยู่หลายเดือน หญิงสาวเพิ่งมีความกล้าเป็นปกติเมื่อไม่นานมานี้เอง แต่ก็ขับอย่างช้าๆ และระวัง ตอนนี้คิดว่ารู้สึกโอเคเป็นปกติแล้วหากขับออกมาได้เพียงประตูหน้าตึกก็เห็นรถวิคเตอร์ขับเลี้ยวเข้ามา เขาจอดฉึกเมื่อเห็นรถหล่อน ทั้งสองเปิดกระจกเลื่อนลง“อ้าว กลับมาทำไม” พริมโรสตะโก

พริมโรสมองตามร่างสูงสมาร์ตที่ถือกรงสีดำไปนั่งทำหน้านิ่งเรียบ แต่พริมโรสรู้จักเขาดีจึงรู้ว่าเขาไม่พอใจหล่อนอยู่ ซึ่งก็ช่างประไรทำไมต้องพูดเกี่ยวกับแซมแบบนี้ด้วย เพราะแซมไม่มีทางเสนอจะไปอยู่บ้านเป็นเพื่อนพริมโรสเด็ดขาด ก็ลองเสนอดูสิพริมโรสจะบอกโซเฟียให้ แต่ก็ไม่มีวันจริงๆ ล่ะ เพราะแซมเป็นผู้ชายชัดเจนและพริมโรสรู้ว่าเขารักโซเฟียมากจนล้นหัวใจไม่มีวันทำอะไรให้โซเฟียเจ็บปวดหรือคิดมากอย่างแน่นอนหญิงสาวเดินมาหาคนที่ทำท่าหน้ามึนตึงแปลกๆ คนที่บรรดาประชาสัมพันธ์กำลังพากันส่งสายตาวาววับระยับเยิ้มมาให้ เขาเองก็ส่งยิ้มตอบเมื่อหันไปเห็นพอดี“พริมจะเอาสีชมพู”หญิงสาวชี้ไปยังกรงที่เขาเอาวางบนเก้าอี้ข้างตัว วิคเตอร์เลิกคิ้วก่อนจะส่ายหน้า“สีดำนี่แหละ”เขารู้สึกอยากจะทำดื้อกับหล่อนดูบ้าง ทำไมจะต้องยอมให้หล่อนดื้อใส่อยู่ฝ่ายเดียว เขาไม่เห็นต้องยอมหล่อนไปเสียทุกเรื่องนี่ ชายหนุ่มคิดอย่างอยากเอาคืน ยังรู้สึกไม่ชอบใจที่หล่อนปฏิเสธความหวังดีของเขาในเรื่องที่เขาเสนอจะไปอยู่เป็นเพื่อนถ้าหากหล่อนย้ายไปอยู่ที่บ้าน“พริมจะเอาสีชมพู”หล่อนทำเสียงไม่ยอมพร้อมกับเอื้อมมือไปคว้ากรงสีดำ วิคเตอร์รีบตะ

บ้านสองชั้นสามห้องนอนที่ภายนอกไม่ได้ดูโดดเด่นอะไรตามสไตล์บ้านอิฐของอังกฤษ แต่ละหลังมีลักษณะคล้ายๆ กันจะต่างกันคือการตกแต่งภายใน ซึ่งก็ขึ้นอยู่กับรสนิยมความชอบและทุนทรัพย์ของแต่ละคนพริมโรสเลี้ยวรถเข้าไปจอดหน้าบ้าน โชคดีที่บ้านหล่อนมีที่จอดรถได้สองคัน ไม่เหมือนอีกหลายบ้านที่ไม่มีที่จอดรถเลย ต้องจอดกันตรงถนนหน้าบ้านเอา ถ้าหากบ้านไหนมีรถหลายคันก็ลำบากหน่อย พริมโรสเคยเห็นเพื่อนบ้านทะเลาะกันเรื่องที่บางคนเอารถไปจอดหน้าบ้านของอีกคนจนเขาไม่สามารถขับรถเข้าออกจากบ้านได้ อย่างนี้ก็ถือว่างี่เง่าและเห็นแก่ตัวไปหน่อย พริมโรสยังไม่เคยมีปัญหาเรื่องนั้นในตอนที่อยู่ที่นี่ หญิงสาวก้าวลงจากรถแล้วปิดประตู“อ้าว หนูพริมหรือนั่น”เสียงของคุณยายจิลล์ร้องทักจากรั้วแนวพุ่มไม้ที่กั้นระหว่างสองบ้านสูงเพียงคางของพริมโรสจึงก็สามารถมองเห็นกันได้“สวัสดีค่ะคุณยาย พริมจะย้ายมาอยู่ที่นี่ค่ะ เลยจะมาดูและเก็บกวาดนิดหน่อย”พริมโรสร้องทักทายผู้สูงวัยด้วยเสียงสดใส ท่านยิ้มใจดีส่งมาให้“ดีๆ กลับมาอยู่เป็นเพื่อนยาย คิดถึงคุณแม่ของหนูจริงๆ”คุณยายกล่าว ท่านเห็นพริมโรสหิ้วกรงของเจ้าลักกี้ออกมา“นั่นแมวของหนูพริมหรือ น่าชังจริ

หล่อนเอ่ยถามอย่างเหลืออด เพราะความที่ชอบทำอะไรง่ายๆ ตามสบายไม่ชอบคิดวางแผนให้เสียเวลา แต่ทุกครั้งเวลามีเขาอยู่ด้วยเขามักชอบตั้งคำถามและคัดค้าน ทำเหมือนว่าความคิดหล่อนมันผิดหรือมันไม่ได้เรื่องอะไรประมาณนั้น ทำให้พริมโรสรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเวลามีเขาอยู่ใกล้ๆ“ผมเป็นห่วงเจ้าลักกี้มัน” เสียงห้าวเอ่ยตอบ“หือ ห่วงยิ่งกว่าห่วงหญิงเนี่ยนะ น่าเชื่อมากล่ะ” หล่อนทำเสียงประชดเหน็บแนม ล้างจานไปคว่ำที่ตะแกรงข้างซิงก์ วิคเตอร์ทำหน้าขมวด“ทำไมผมจะห่วงมันไม่ได้ อีกอย่างเลิกมองผมว่าต้องเดตผู้หญิงไม่เลือกหน้าเสียทีได้ไหม” เขาเอ่ยเสียงเข้มนิดหนึ่ง“ก็มันจริงนี่” หล่อนเถียงไม่ลดละ หล่อนพูดความจริงทำไมเขาจะต้องทำเสียงไม่พอใจด้วย ก็ตัวเขาเป็นแบบนั้นจริงๆ นี่นา“ผมเลือก ไม่ได้มั่วคลำไม่มีหางเป็นเอา และตอนนี้ก็ต้องการพักเบรก โอเคไหม ผมจะดูเจ้าลักกี้ให้คุณ คุณน่าจะดีใจมากกว่ามาตั้งคำถามกับผมนะ” เขากล่าวพร้อมกับกอดอกมองพริมโรส ท่าทางยั๊วะขึ้นมาจริงๆ พริมโรสยักไหล่“พริมไม่ชินนี่”“ก็ทำใจให้มันชินเสียสิ มันยากนักเหรอ ทีกับแซมกับเจ้าเวสหรือกับเจ้าคีนทำไมคุณไม่ตั้งคำถามมั่ง พวกมันก็เหมือนกันกับผม”“ไม่เหมือน

“พระเจ้า! งูจริงๆ ด้วยพริม ตัวมัน... โอ...มาย ก๊อด... ตัวใหญ่เท่า...อื่ม... เท่า... เอ่อ ตัวใหญ่มากเลยคุณ”เขาทำเสียงว่ามันใหญ่มาก ไม่แน่ใจว่าควรจะเปรียบกับอะไรดี พริมโรสทำตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกกว่าเดิมอีกเป็นสองเท่า“เห็นมั้ยพริมว่าแล้ว บรื๋อออ... ไปเถอะหมอวิค เราต้องโทรบอกทีมกู้ภัยนะ ให้เขามาช่วยจับ ออกไปเถอะ นะ อย่าเสี่ยงเลย”คนที่พร้อมสู้และพร้อมลุยเป็นเพื่อนเขาทำท่าล่าถอยทันทีอย่างไม่เสียเวลาคิดและไม่ต้องให้เขาเอ่ยปากร้องขออย่างเมื่อครู่ก่อนแต่อย่างใด“แต่มันนอนนิ่งๆ นะ อาจจะตายแล้ว”เขาทำเสียงไม่แน่ใจพร้อมกับขยับเท้าเข้าไปเรื่อยๆ พริมโรสหยุดเดินตามโดยอัตโนมัติ วิคเตอร์หันมามอง“หยุดทำไม เกิดอะไรขึ้นกับ เพื่อนไม่ทิ้งเพื่อน ล่ะตอนนี้”เขาเอ่ยถามพร้อมกับแสร้งหรี่ตามอง พริมโรสยิ้มแหยเจื่อนให้กับหน่วยกล้าตาย“พริมกลัวน่ะหมอวิค เราออกไปกันเถอะถ้าเกิดมันกระโดดลงมางับคอเรา เราก็แย่น่ะสิ”เสียงอ่อยเพราะความกลัวเอ่ยออกมา“ก็ถ้าเราถอย แล้วมันเกิดเลื้อยออกไปจากห้องแล้วไปกินเจ้าลักกี้ล่ะ คุณไม่รู้หรือว่างูมันชอบกินแมวน่ะ”เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังพร้อมกับขยับเข้าไปใกล้ตู้นั่นอีกจนกร