Lahat ng Kabanata ng เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4: Kabanata 161 - Kabanata 170

“ก็ได้ หอมแก้ม ดมผม พริมก็เห็นเขาทำกันอ่ะนะ ดีเหมือนกัน พริมยังไม่เคยทำแบบนั้นกับใครเลย เริ่มฝึกกับคุณไปก่อนเผื่อเอาไว้”หล่อนพูดตามความคิด วิคเตอร์จุดยิ้มที่หล่อนเห็นตามเขาอย่างง่ายดาย ถึงแม้ว่าจะรู้สึกไม่ถูกใจที่หล่อนว่าฝึกเผื่อไว้แต่ก็เอาทีละขั้น ทีละสเต็ปกันไปก่อน อย่าทำให้ไก่ตื่นตอนนี้ เขาก้มไปหอมแก้มนวลทั้งซ้ายทั้งขวา แล้วเงยหน้าขึ้นยิ้มหล่อให้จนพริมโรสตาพร่า“เป็นไง ชอบมั้ย”เขาถาม พริมโรสย่นจมูกก่อนจะยื่นหน้าไปหอมแก้มเขาบ้าง วิคเตอร์ถึงกับเซอร์ไพรส์อึ้งไปเลยทีเดียว“เป็นไง ชอบมั้ย” หล่อนเลียนประโยคเขา“ชอบมาก”เขาตอบทันทีพร้อมกับก้มไปจูบตรงมุมปากสวย หล่อนเผยอเรียวปากขึ้น ชายหนุ่มอดไม่ได้จึงประกบลงไปแล้วบดคลึงเบาๆ จากนั้นก็เริ่มดูดไล้ทั้งริมฝีปากบนและล่าง พริมโรสวางมือตรงหน้าอกกว้างปล่อยให้เขาทำการสาธิตต่อไป รู้สึกถึงหัวใจที่เต้นส่ำรัวของตัวเอง ตื่นเต้นไปกับสัมผัสอ่อนโยนและเนิบช้าอย่างใช้เวลาของเขา ต่อมาเขาก็หยุดและเงยหน้าขึ้นมองสบตา“รู้สึกยังไงบ้าง”เขาเอ่ยถามเสียงแตกพร่านิดหนึ่ง วิคเตอร์รับรู้ถึงร่างกายที่เคร่งเครียดเพราะอารมณ์ภายในที่ลุกพรึ่บติดไฟอย่างรวดเร็วไปกับการได้สัมผ

“คุณหอมไปทั้งตัว ผมอยากจูบคุณไปทั่วร่าง ได้ไหมพริมโรส”เขาเอ่ยขอดวงตาซึ้งอย่างที่ทำให้หล่อนรู้สึกอ่อนระทวยพอๆ กับรสจูบของเขา...อ่อนระทวยเป็นอย่างนี้นี่เอง“คุณสุภาพตั้งแต่เมื่อไหร่ เวลาคุณนอนกับผู้หญิงต้องขออนุญาตตลอดเลยหรือหมอวิค”แต่ไม่วายเอ่ยอะไรที่ตัวเองคิดออกมา ทำให้เขาต้องส่ายหน้า“กำลังเพลิน อย่าทำลายบรรยากาศสิพริม ผมไม่ถามขนาดนี้หรอก และอย่าพูดถึงคนอื่น คุณเป็นคนพิเศษสำหรับผม จำไว้ พิเศษที่สุด อย่าเอาตัวเองไปเปรียบกับผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น”เขาเอ่ยบอกเสียงเข้มนิดหนึ่งก่อนจะทำท่าเหมือนรู้ตัวเพราะพริมโรสจ้องมองเขาอย่างตั้งใจฟัง“พิเศษก็พิเศษ พริมว่าเราหยุดเถอะ ชักเพลินแล้วมันก็ง่วงๆ นิดหนึ่ง” หล่อนพูดพร้อมกับทำท่าอยากหยุดกลางคัน วิคเตอร์ทำตาโต“ไม่ได้นะ เริ่มอะไรก็ต้องทำให้มันจบสิพริม คุณเป็นคนทำอะไรครึ่งๆ กลางๆ ตั้งแต่เมื่อไหร่” เขารีบพูด“ก็ตั้งแต่รู้จักคุณนี่แหละ”หล่อนตอบประชด ก่อนจะถอนหายใจมองเขาแล้วทำหน้ายู่ให้“พริมตื่นเต้น กลัวนิดๆ เหมือนกันนะ”หล่อนสารภาพเสียงอ่อย วิคเตอร์ยิ้มอ่อนโยนให้เมื่อรู้เหตุผล“อย่ากลัว เรื่องจิ๊บๆ เชื่อผม นะ”เขาโฆษณาชวนเชื่อต่อไป ร่างกายแข็งเกร็ง

“อ๊า... วิคเตอร์”เสียงร้องครางออกมาเมื่อเขาขยับเข้าอย่างหนักหน่วงพร้อมกับร่างบางเกร็งสั่นระริกปลดปล่อยอารมณ์สุขสมออกมาอย่างล้นหลามไร้การกักเก็บ วิคเตอร์ถอยออกมาทั้งหมดเพราะทนขยับต่อไม่ได้แล้ว ขืนทำมีหวังต้องทำนบแตกในตัวหล่อนเป็นแน่ ชายหนุ่มขยับถูไถไปบนหน้าท้องเนียนจนนาทีต่อมาร่างใหญ่ก็กระตุกเฮือกเงยหน้าขึ้นครางกระหึ่มในลำคอ“โอ พริม ขอโทษ ผมทำคุณเลอะหมด”เขารีบเอ่ยบอกเสียงหอบเหนื่อยพร้อมกับขยับเอื้อมมือไปหยิบกระดาษนุ่มตรงโต๊ะข้างเตียงมาเช็ดทำความสะอาดให้พริมโรส หล่อนนอนหลับตาทรวงอกคู่งามกระเพื่อมสั่นตามการหายใจหอบถี่เพื่อดึงออกซิเจนเข้าสู่ปอด“พริม”เสียงนุ่มเอ่ยเรียก ร่างสูงล้มไปนอนเคียงข้างยกศีรษะหล่อนให้หนุนแขนของเขา ใช้มือลูบแขนเรียวอย่างปลอบประโลม“ฮื่อ” หล่อนครางรับในลำคอยังคงนอนหลับตาอยู่“เจ็บไหม ครั้งแรกของคุณ”เขาเอ่ยถามอย่างห่วงใย เห็นหล่อนเอาแต่นอนเงียบ ส่วนเขาเองรู้สึกมีความสุขลึกล้ำอย่างบอกไม่ถูก หล่อนเป็นของเขาอย่างสมบูรณ์แล้ว ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดรัดร่างงามเข้ามาแนบชิดอย่างหวงแหนเป็นเจ้าของโดยไม่รู้ตัว“อืม ก็ไม่เจ็บเท่าไหร่ เพียงแต่รู้สึกแปลก”หล่อนตอบตามความรู้สึก ร

“ไม่น่ามีปัญหานะลักกี้ แกกับแม่แกน่าจะปลอดภัยดี”ชายหนุ่มพึมพำกับเจ้าแมวเหมียวเมื่อเห็นว่าทุกอย่างสะอาดและไม่มีที่สำหรับให้สัตว์มีพิษซ่อนอาศัยแต่อย่างใด“ม้าววว” มันขานรับพร้อมกับยื่นจมูกไปสูดกลิ่นกาแฟของเขา“เฮ้ย อย่ายุ่ง นี่ของพ่อ” เขาดุมันพลางยกกาแฟขึ้นจิบตรงมุมรั้วด้านหลังมีกระถางใส่ต้นดอกพริมโรสหลายกระถางตั้งเรียงรายอยู่ มันเริ่มผลิดอกสวยหลากสีทั้งสีเหลือง ชมพู ฟ้า ส้ม แดง ซึ่งเป็นช่วงปลายหนาวเข้าสปริงอย่างในเวลานี้ ชายหนุ่มยิ้มกริ่มเดินเข้าไปดู“พริมโรสเหรอ อืม ไม่เห็นมีส่วนไหนเหมือนดอกกุหลาบทำไมถึงชื่อพริมโรสนะ นี่ไงดอกไม้ประจำตัวแม่แก สวยไหม”เขาก้มมาพูดกับเจ้าลักกี้“ม้าวว”มันคงจะเห็นด้วยกับเขาว่าดอกไม้มันสวยดีนั่นเอง วิคเตอร์ยิ้มกว้างอย่างอารมณ์ดี ยืนอุ้มเจ้าลักกี้จิบกาแฟอยู่หน้ากระถางดอกพริมโรสพริมโรสตื่นขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ไม่เห็นร่างสูงนอนอยู่ข้างๆ ได้ยินเสียงเขาแว่วๆ จึงชะโงกหน้าไปดูตรงหน้าต่างด้านหลัง เห็นเขายืนคุยกับเจ้าลักกี้อยู่ท่าทางอารมณ์สุนทรีย์กับบรรยากาศที่มีแสงแดดส่องให้ความอบอุ่นในเวลาบ่ายพริมโรสอดยิ้มกับท่าที่เขาก้มหน้ามาคุยกับเจ้าลักกี้ไม่ได้ หล่อนยังคงรู้

หล่อนต่อว่าเสียงขุ่นขวาง ผ้าขนหนูที่พันศีรษะหล่นไปแล้ว ผมเปียกหมาดเกือบแห้งยุ่งเหยิง ผมฟูชี้ไปทุกทิศทาง ปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างโกรธๆวิคเตอร์นิ่งไปกับคำว่า ไม่ได้เป็นอะไรกัน“ไหนว่าตกลงเป็นแฟนผมไง?” เขาท้วง“แฟนปลอมน่ะ? ก็ตอนงานเลี้ยงโน่นไม่ใช่เหรอ”หล่อนโต้ตอบ วิคเตอร์ก้มมองร่างงามที่ถูกเขากอดอยู่ ก้มหน้าไปฉกแก้มนวล“แฟนจริงแฟนปลอมก็แฟนนั่นแหละ เมื่อเช้าล่ะ โดนกี่รอบ นั่นเรียกว่าอะไร เป็นอะไรกันฮึ”เขาทำเสียงเข้มถาม ผิวหล่อนแดงตั้งแต่หน้าจนถึงทรวงอกด้วยความอาย“ไม่รู้ เรื่องเซ็กส์มันธรรมดาเหมือนคุณว่าไง คุณนอนกับผู้หญิงมาเยอะแยะมากมาย เคยถามหล่อนทุกคนมั้ยว่ามันคืออะไร”นั่นสิ ไม่เคยแยแส ต่างคนต่างหาความสุขจากเรือนร่างของกันและกันจากนั้นก็เซย์กู๊ดบาย ไม่ได้มีความหมายอะไร แต่กับคนในอ้อมแขนทำไมรู้สึกแตกต่างนัก อยากยื้อยุดหล่อนเอาไว้ต่อไปเรื่อยๆ ก็ความรู้สึกมันเป็นแบบนี้นี่จะให้ทำยังไง วิคเตอร์คิดอย่างกำปั้นทุบดิน อารมณ์ตอนนี้คือ หล่อนห้ามดื้อกับเขาเด็ดขาด คนดื้อต้องถูกลงโทษ“ไม่เคยถาม ไม่สำคัญ เข้าใจไหม”เข้าใจไหม อีกละ“ไม่เข้าใจ ปล่อยพริมก่อน”“ไม่ปล่อย”เขาทำดื้อดึงรัดหล่อนมาแนบแล้