Lahat ng Kabanata ng เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4: Kabanata 171 - Kabanata 180

พริมโรสถอนหายใจ หล่อนไม่อยากยุ่งกับเขาทางร่างกายอีกต่อไปก็เพราะกลัวจะหลงเสน่ห์อันเหลือเฟือของเขาเหมือนกับผู้หญิงอีกหลายคน เขาเป็นเพลย์บอยใช้ผู้หญิงเปลืองยิ่งกว่ากระดาษชำระเสียอีก ขืนหล่อนหลงเขาเข้าไปมีหวังน้ำตาเช็ดหัวเข่าแน่หญิงสาวถือโอกาสนอนหลับต่อเสียเลยเพราะรู้สึกเพลียและปวดเนื้อปวดตัวจริงๆ เวลานี้ ปล่อยให้คนเอาแต่ใจอารมณ์แปรปรวนง่าย งอนให้ฉ่ำปอดไปเถอะพริมโรสนอนหลับสนิทจนกระทั่งสองชั่วโมงต่อมาก็ลืมตาตื่น ขยับลุกขึ้นเก็บเสื้อคลุมและเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำอีกครั้ง ไม่ได้ยินเสียงห้องข้างๆ...ท่าจะโกรธจริง งอนจริงแฮะคราวนี้ คิดในใจว่าอาจจะต้องง้อเขาหน่อยคราวนี้ เห็นแก่ความดีที่เขาช่วยดูแลเจ้าลักกี้ให้และมาอยู่เป็นเพื่อนหล่อนหญิงสาวอาบน้ำเสร็จก็แต่งตัวตั้งใจว่าจะออกไปทักทายเจอรี่กับโบนิต้าเสียหน่อย หันไปมองห้องริมที่เป็นห้องรับรองแขก เขากำลังนอนอยู่หรือยังไงนะ เงียบกริบเลย ก็ไหนว่าห้องนั้นนอนไม่ได้ พริมโรสยักไหล่ คงจะเหนื่อยปล่อยให้เขานอนไปเถอะ ร่างบางวิ่งลงบันไดมาข้างล่าง“ลักกี้แม่พริมจะไปหาคุณยายข้างบ้านนะคะ”พริมโรสร้องบอกเจ้าลักกี้คิดว่ามันกำลังอยู่ในห้องนั่งเล่น

“ครับ ถ้าคุณสบายใจแบบนั้น” ชายหนุ่มกล่าว“เข้าซอยซ้ายมือค่ะ ตรงรั้วยาวๆ นั่นแหละ” พริมโรสบอกเจอรี่เมื่อเห็นแนวรั้วของบ้านเอ็ดเวิร์ดวิคเตอร์กำลังนั่งอยู่ตรงห้องรับแขก ปล่อยเจ้าลักกี้นอนขี้เกียจอยู่บนหน้าอก ในขณะมารดากำลังนั่งมองเขม็งอยู่“อยู่ๆ ก็โผล่มาตอนเย็นในวันหยุดยาว พระเจ้าเล่นตลกกับแม่หรือเปล่านี่”คุณวิทนีย์ เอ็ดเวิร์ดเอ่ยเหน็บลูกชายคนเล็กที่จู่ๆ ก็บึ่งรถสปอร์ตเข้าบ้าน และไม่ได้มาตัวเปล่า หอบลูกแมวตัวสีดำสลับขาวขนาดตัวเท่าฝ่ามือมาด้วย อีกมือหิ้วกรงและเปลพะรุงพะรังไม่สนใจรักษาภาพลักษณ์หนุ่มเจ้าสำราญของตัวเองในเวลานี้ ปกติวันหยุดยาวเช่นนี้น่าจะไปนั่งให้ผู้หญิงจีบตามผับตามบาร์มากกว่า“แม่ก็ ผมมาบ้านก็ว่า ไม่มาก็ว่า ตกลงจะให้ผมทำยังไงครับแม่ถึงจะถูกใจ”เสียงห้าวถามประชดมารดาที่นั่งจับผิดเขาอยู่ ทำไมวันนี้มีแต่คนขัดใจและพูดจาทำให้เขาน้อยใจและหงุดหงิดไปเสียหมดแบบนี้นะ“ก็ปกติเราเคยโผล่มาที่ไหนล่ะ แม่ไม่ได้พูดเกินจริงสักหน่อย แล้วเป็นอะไรหน้างอเป็นหมากรุกแบบนี้ แล้วเลี้ยงคิตตี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”มารดาถามเป็นชุด วิคเตอร์นิ่งเงียบไป นึกถึงคนที่ทำให้เขาหงุดหงิดจนต้องบึ่งรถกลับมาให้มารดาเ

“ม้าว ม้าว”“อ้าว ร้องหาเจ้าของตัวจริงละ นายวิคเขาว่าช่วยเลี้ยงให้หนูหรือยังไง”ท่านถามพร้อมกับยื่นเจ้าลักกี้ให้พริมโรส“ใช่ค่ะ หมอวิคเขาช่วยพริมกับเจ้าลักกี้เอาไว้ในคืนฝนตก ต้องยกความดีให้เขาค่ะ แต่เขาแอบพาเจ้าลักกี้มาไม่บอกพริม พริมตื่นมาตกใจหมด โทรหาก็ไม่ยอมรับสาย”พริมโรสเอ่ยเล่าความเป็นมาตามความเป็นจริงพร้อมกับหันมามองคนที่นั่งชิด วางแขนไปบนพนักโซฟาโอบหล่อนไว้กลายๆ เขาบีบมือที่แกล้งกุมกันอยู่เป็นการเตือนว่าห้ามฟ้องแม่เขา“นายวิคเขาเอาแต่ใจกับหนูล่ะสิ นิสัยลูกคนเล็กแก้ไม่ยอมหายเสียที รักมากก็งอนมาก ตกลงคบกันมานานหรือยัง”ท่านแอบยิงคำถามโดยไม่ให้รู้ตัว“ตั้งแต่หลังเรียนจบครับแม่”วิคเตอร์ชิงตอบก่อนเพราะได้ตั้งสติสมาธิไว้รอตอบคำถามท่านอย่างจดจ่อ นั่นก็หลายเดือนแล้ว พริมโรสได้แต่ยิ้มแอบรู้สึกผิดนิดๆ ที่โกหกผู้ใหญ่“หนูพริมแน่ใจหรือลูก นายวิคเขาเจ้าชู้เป็นพ่อปลาไหล หนูเห็นอะไรดีในตัวมันหือ”พริมโรสยิ้มกับความจริงตรงส่วนนั้น มารดาของเขารู้จักลูกชายดีเหลือเกิน“อืม ก็...เอ่อ...เอิ่ม...”“ความดีมีเยอะ พริมถึงกับต้องนึกนานขนาดนั้นเลยเหรอที่รัก”เสียงห้าวทำเอ่ยแซว หากในใจรู้สึกขุ่นที่หล่อน

หญิงสาวเข้าไปในครัวเห็นร่างสูงกำลังจัดอาหารที่แวะซื้อมาเข้าอุ่นในไมโครเวฟ เขาหันมามองแล้วทำเมินไม่สนใจ พริมโรสรู้ทันทีว่าหล่อนเดาถูกแล้ว เรื่องคดีเดิมเขายังไม่ได้สะสางจึงทำท่างอนต่อหลังจากการเล่นละครผ่านพ้นไปเรียบร้อยแล้วแล้ว“หอมจัง”ตั้งใจไว้เมื่อตอนบ่ายว่าจะง้อเขาเรื่องนั้นจึงเอ่ยขึ้น ต้องเคลียร์กันเป็นเรื่องๆ ไป อย่างเขาเองก็ยังงอนเป็นเคสๆ ไม่ยอมเอาแต่ละเคสมาปนกันเลย“ไม่ต้องมาปะเหลาะ ผมไม่ยอมให้อภัยคุณง่ายๆ หรอกพริม”เขาหันมาพูดบอก มือใหญ่ยกจานอาหารสองจานไปวางที่โต๊ะกินข้าว พริมโรสล้างมือเสร็จก็ตามไปนั่ง เวลานี้ชินกับอาการทุกอย่างของเขาแล้ว แต่หล่อนสั่งตัวเองว่าจะต้องมีสติไม่เต้นไปกับเขา ไม่อย่างนั้นประสาทรับประทานแน่“ของพริมไม่เอาถั่วป่นนะ” หล่อนเอ่ยบอกเมื่อเขาเลื่อนจานผัดไทมาตรงหน้า“รู้แล้วน่า”เขาทำเสียงรำคาญใส่ พร้อมกับหยิบผ้าเช็ดปากสีขาวสะอาดมาพาดไปบนตักของพริมโรส รินน้ำแอปเปิ้ลให้ ทั้งสองชอบอาหารไทยตามแซมและโซเฟีย แซมชอบผัดไทและโซเฟียก็ทำอร่อยมาก แต่วิคเตอร์ไม่กินต้นหอมส่วนพริมโรสไม่ชอบใส่ถั่วลิสงป่น วิคเตอร์ตักต้นหอมที่เห็นในจานตัวเองใส่ในจานของพริมโรสเพราะหล่อนชอบ ส่วนพ

วิคเตอร์รู้สึกอย่างไรก็บอกไม่ถูกในขณะนี้ ความที่ไม่เคยมีผู้หญิงปฏิเสธเขาอย่างยืนกรานกระต่ายขาเดียวเช่นนี้มาก่อนจึงไม่ชินเอาเสียเลย ยิ่งเป็นคนที่เขาแคร์มากอย่างคนในอ้อมแขนแล้วด้วย เขาอยากให้หล่อนตอบรับให้รู้สึกโล่งและมีความสุข ทำไมต้องแคร์หล่อนขนาดนี้ก็ไม่ทราบ ปกติเขาเสียอีกที่เป็นคนยืนกระต่ายขาเดียวกับผู้หญิงคนอื่น หรือว่านี่จะเป็นกรรมที่เขาทำเอาไว้มานักต่อนักยิ่งหล่อนปฏิเสธความรู้สึกอยากเอาชนะก็มีสูงขึ้นเรื่อยๆ อย่างที่ไม่อยากหาเหตุผลให้เสียเวลาว่าทำไม แหวนที่มารดาให้มาก็คิดว่าอยากเห็นมันอยู่บนมือของหล่อน เพราะอะไรน่ะหรือ ก็เขาคิดว่ามันต้องสวยมากนั่นล่ะ อยากเรียกหล่อนว่าคู่หมั้น คิดแล้วก็หัวใจเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นแปลกประหลาด แต่หล่อนไม่แยแสสนใจเลย ไม่คิดบ้างว่ามีผู้หญิงอีกมากมายที่ต้องการให้เขาสวมแหวนให้ แต่เขากลับเลือกหล่อนน่ะ“ไม่คิดว่าคุณจะรังเกียจผมมากถึงขนาดนี้” เขาเอ่ย พริมโรสถอนหายใจออกมาก่อนจะหันมาเผชิญหน้า“คุณต้องการอะไรกันแน่คะวิคเตอร์ ถามจริงๆ เถอะ ทำไมต้องมาตื๊อพริมแบบนี้ กับผู้หญิงคนอื่นคุณนอนกับเขาแล้วตื๊ออยากเป็นแฟนเขาแบบนี้หรือเปล่า” พริมโรสหมดความอดทนกับเขาแล้วเว