All Chapters of เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4: Chapter 181 - Chapter 190

“ถ้ามีคนถามเรื่องแหวนคุณบอกว่าเป็นว่าที่คู่หมั้นผมก็ได้นะ กลัวใครจะถามแล้วคุณไม่แน่ใจว่าควรตอบยังไงดี”ทำเป็นมาคิดแทนหล่อนอย่างหวังดีทั้งๆ ที่เขานั่นแหละเป็นตัวการทำให้หล่อนยุ่งยากตั้งแต่ต้น พริมโรสนิ่งคิดทบทวนว่าตอนนี้คืออะไรยังไง เขาทำให้หล่อนตามไม่ทันแล้วเวลานี้“อืม เดี๋ยวนะหมอวิค ขอพริมสรุปแบบสั้นๆ เรื่องระหว่างเราหน่อย คือ ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันและพริมกำลังช่วยเก็บแหวนไว้ให้คุณเพราะคุณกลัวทำมันหาย อย่างนั้นใช่ไหม”“คล้ายๆ งั้น” เขาตอบพลางพยักหน้า ยกมือขึ้นปัดผมให้หญิงสาวอย่างอ่อนโยน ใบหน้าหล่อยิ้มกริ่มก้มมาหอมแก้มแรงๆ เหมือนหมั่นเขี้ยว“ส่วนคนอื่นถ้าใครถามว่าเราเป็นอะไรกัน ก็ให้ตอบว่าเราเป็นแฟนหรือว่าที่คู่หมั้นกัน อย่างนั้นใช่หรือเปล่า”“ใช่แล้ว แต่ถ้าใครถามผม ผมจะบอกว่าเป็น อื่ม... เป็นคู่หมั้นก็แล้วกัน เพราะคำว่า ว่าที่คู่หมั้น น่ะมันเยิ่นเย้อยืดยาวไปน่ารำคาญ ของมันเครือๆ กันนั่นแหละพูดยาวให้เสียเวลาทำไม เนอะ”เขาทำเสียงชวนโน้มน้าว เอ่ยรวบรัดสรุปความตามต้องการ เวลานี้เจ้าตัวกำลังสนุกและหัวเราะอย่างมีความสุขอยู่ในใจที่เขาทำให้หล่อนงงงวยจับต้นชนปลายไม่ถูกและเออออห่อหมกตามเขาอย่า

“โอย พริมก็ไม่รู้เขาหรอก ผีเข้าผีออกอะไรของเขาก็ไม่รู้ เมื่อวานขอให้พริมแสดงเป็นแฟนปลอมๆ เพื่อหลอกแม่เขาด้วย เขาไม่ชอบที่คุณแม่ของเขาคอยหาผู้หญิงให้น่ะ พริมเลยต้องลำบากไปด้วยตอนนี้”พริมโรสเอ่ยเล่าพลางย่นจมูกให้กับสถานการณ์ปัจจุบัน โซเฟียนิ่งฟังด้วยความแปลกใจ เวลาเพียงสองวันกับสามคืนที่ผ่านมา มีอะไรเกิดขึ้นมากมายระหว่างพริมโรสกับวิคเตอร์ที่หล่อนกับแซมไม่รู้เลย“แปลกจัง เล่นพิเรนอะไรของเขานะหมอวิค อืม... นาตาชาก็เป็นคู่ควงทำไมไม่ขอให้นาตาชาแกล้งเป็นแฟนให้ล่ะ อ้อ แต่โซวรู้แล้วล่ะ ต้องเป็นคนที่หมอวิคไว้ใจว่าจะไม่คิดอะไรกับเขาหรือเปล่า แบบกลัวถูกผู้หญิงจับน่ะ ถ้าเป็นพริมหมอวิคเขาแน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ไงว่าพริมจะไม่จับเขาแน่ เขาอยากเป็นโสดอิสระตลอดไปหรือยังไงนะ”โซเฟียเอ่ยแสดงความคิดเห็นพูดเองเออเองปนสงสัยกับความเป็นวิคเตอร์ เอ็ดเวิร์ด หมอหนุ่มรูปหล่อเพลย์บอยเจ้าเสน่ห์ที่ไม่อยากถูกมารดาจับคลุมถุงชนพริมโรสนิ่งฟังและคิดตาม นั่นสินะ ทำไมถึงเป็นพริมโรส พอโซเฟียพูดมาแบบนี้พริมโรสก็คิดว่ามันน่าจะเป็นเหตุผลหลักที่วิคเตอร์เลือกหล่อนจริงๆ นั่นแหละ หญิงสาวมองแหวนในมือและหมุนมันเล่นก่อนจะยกโชว์ให้โซเฟ

*“*เสียดายนะ คนที่เราอยากได้กลับไม่อยากได้เรา ได้ที่เราไม่อยากได้ก็วิ่งไล่ตามอยู่นั่น”เขาเอ่ยก่อนจะขยับยืดตัวตรงแล้วยกมือโบกเดินหันหลังจากไปเฉยๆ อย่างนั้น วันต่อมาเขากลับเป็นเหมือนปกติไม่มีทีท่าว่าจะจำอะไรในคืนนั้นได้พริมโรสหลับตาเอนศีรษะไปกับโซฟา หล่อนไม่น่าหลงเชื่อโซเฟียเรื่องการให้ย้อนกลับไปคิดอะไรต่ออะไรนั่นเลย พอหวนไปนึกถึงอดีต ภาพต่างๆ ทุกอย่างที่จำได้เกี่ยวกับเขาก็ฉายเป็นภาพแฟลชแบ็กเยอะแยะไปหมดเขาเป็นผู้ชายคนเดียวที่มาแฟลตหล่อนได้ทุกเวลา คนที่พริมโรสเห็นเมื่อตอนหล่อนตื่นนอน หลังจากเกิดอุบัติเหตุ แซมเองนั้นก็เห็นบ่อยเพราะความรู้สึกผิดและต้องการรับผิดชอบ แต่วิคเตอร์คือคนที่อยู่ด้วยเสมอ หล่อนตื่นมาเวลาดึกเขานั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาข้างเตียง ปลุกให้ทานยาตามเวลาและพาหล่อนเข้าห้องน้ำ ไอ้ผู้ชายที่หล่อนปักโลโก้ไว้ตรงหน้าผากของเขาว่าเจ้าชู้กะล่อนและลื่นเป็นปลาไหล เขาคือคนที่อยู่เคียงข้างเมื่อยามที่พริมโรสลำบากที่สุดพริมโรสถอนหายใจ หัวใจรู้สึกแปลบปลาบกับการค้นพบครั้งนี้ ทำไมเป็นแบบนั้น อาการแบบนี้คืออะไรกันแน่คือความเจ็บปวดกับการค้นพบว่าหล่อนรู้สึกลึกซึ้งกับเขามากเกินกว่าที่ได้ตั้ง

ในใจนึกรู้ว่าไอ้อาการมึนตึงที่หล่อนเป็นก่อนหน้านั้น มันคืออาการหึงหวง นี่ขนาดบังคับห้ามใจพยายามสุดความสามารถไม่ให้รู้สึกอะไรจนเกินเลย หล่อนก็ยังพลั้งเผลอใจจนได้ จะทำอย่างไรกับตัวเองต่อไปดีละทีนี้“หัวใจคุณเต้นปกติดี แต่หัวใจของผมเต้นเร็วเกินไปมาก”เขากล่าวพร้อมกับเก็บสเตโทสโคป ใบหน้าคลายความกังวลลงไปเล็กน้อย ติดตะขอเสื้อชั้นในและติดกระดุมเสื้อให้ตามเดิม ไม่มีอาการอย่างอื่นที่พริมโรสแอบระแวงอยู่ในส่วนลึก หญิงสาวยิ้มบางออกมากับคำพูดของเขา“ไม่เห็นต้องกังวลอะไร พริมดวงแข็งน่า แค่นี้จิ๊บๆ”หล่อนกล่าวพร้อมกับยิ้มอ่อนๆ วิคเตอร์จ้องมองหน้าคนเจ็บก่อนจะพยักหน้ารับแล้วยิ้มตามหล่อน เห็นหล่อนพูดและยิ้มแบบนี้ได้ เขาก็รู้สึกค่อยยังชั่วขึ้นหน่อย ความกังวลคลายตัวลงไปพอสมควร“ต่อไปจะดูศีรษะกับข้อเท้าให้ คุณเจ็บตรงไหนก็บอกนะ”เสียงห้าวเอ่ยก่อนจะขยับไปทางศีรษะใช้มือคลำแหวกผมออกดู แผลผ่าตัดเดิมจากอุบัติเหตุเมื่อปีก่อนยังทิ้งรอยยาวให้เห็น วิคเตอร์ก้มไปจูบอย่างอ่อนโยน รู้สึกสงสารคนตัวบางจับใจที่ต้องเจ็บตัวบ่อยเหลือเกิน“ไม่มีแผลแตก คุณอาจมึนเพราะกลิ้งลงหลายตลบเดี๋ยวคงจะดีขึ้น”เขาเอ่ยบอก มือลูบผมให้เข้าที่

“ปวดข้อเท้าหรือเปล่า” เขาเอ่ยถาม พริมโรสนั่งพิงพนักเตียง เขาห่มผ้าให้ถึงตัก“ไม่เท่าไหร่ คงไม่ได้เป็นมาก พรุ่งนี้พริมไปทำงานได้” หล่อนเอ่ยบอก“กะเผลกไปเนี่ยนะ แทนที่จะได้ดูแลคนป่วย เดี๋ยวก็อาจจะหกล้มเป็นภาระอีก” เขาเอ่ยออกมาไม่ได้คิดลึกซึ้งอะไรพริมโรสนิ่งอึ้งไป คำว่า เป็นภาระ ทำให้รู้สึกหนึบหน่วงตรงหัวใจนิดหนึ่ง ตลอดเวลาที่ผ่านมา ทำไมหล่อนลืมคิดถึงข้อนี้ไป เขาเป็นคนชอบปาร์ตี้สังสรรค์ เขาต้องเสียสละเวลาที่ใช้หาสำราญมาดูแลหล่อนตั้งเท่าไหร่ หากมองย้อนกลับไปคือ มากๆ เลย พริมโรสดูเหมือนจะเอาเปรียบเขามากเป็นภาระอย่างที่เขาว่านั่นแหละ หญิงสาวถอนหายใจ“พริมขอโทษถ้าหากที่ผ่านมา พริมทำตัวเป็นภาระกับคุณจนเกินไป”หล่อนเอ่ยออกมาน้ำเสียงเดาไม่ออกมาอยู่ในอารมณ์ไหน วิคเตอร์แสร้งพยักหน้า“ถ้าไม่อยากเป็นภาระอีก ก็ฟังผมสักครั้งสำหรับครั้งนี้ ลางานอีกสักสองสามวัน ดูอาการคุณก่อน คนเป็นแพทย์ร่างกายต้องพร้อมเวลาทำงาน ไม่อย่างนั้นชีวิตคนป่วยที่อยู่ในมือเราก็เกิดความเสี่ยง คุณเองก็รู้ดี”เขาพูดถูก พริมโรสพยักหน้ายอมรับ“โอเค” หล่อนรับปากง่ายๆ พร้อมกับขยับตัวลงนอน วิคเตอร์จึงช่วยจัดผ้าห่มให้อีกครั้ง จากนั้นชา