All Chapters of เล่ห์ร้ายเพื่อนรัก NC25+ ซีรีส์ Strong Heart 4: Chapter 191 - Chapter 200

“คุณแม่คุณเหรอจะตีหัวผม ท่านจะรีบยกให้ผมละไม่ว่า คุณอย่าทำไม่รู้เลยน่ะว่าท่านอยากเห็นเราลงเอยกัน”เขาเอ่ยพร้อมกับจ้องหน้าหล่อน พริมโรสอึ้งไป คุณแม่น่ะเหรอ ไม่จริงมั้ง ท่านจะอยากให้ลูกสาวคนเดียวอย่างหล่อนลงเอยกับเพลย์บอยเลื่องชื่อประจำเมืองได้อย่างไร“ไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวรถจะติด”หล่อนเปลี่ยนเรื่องไม่อยากโต้ตอบกับเขาในเรื่องที่รู้สึกอันตรายใกล้พื้นที่หัวใจเหลือเกิน ถ้าหล่อนลงเอยกับเขาคงต้องเตรียมผ้าเช็ดหน้าไว้หลายๆ โหลเลยทีเดียว เพราะหัวเข่าคงไม่พอให้เช็ดน้ำตาแน่ถึงแม้จะยอมรับว่ารักเขาเข้าไปแล้วแต่ไม่จำเป็นต้องลงเอยด้วยการแต่งงานกัน เขาคงรักผู้หญิงคนเดียวไม่เป็นอยู่แล้ว พริมโรสอยากมีความสุข หากจะแต่งก็ต้องการแต่งกับผู้ชายที่รักมั่นคงกับหล่อนเพียงคนเดียว ไม่ใช่คนที่หล่อนรู้สึกหวาดระแวงตลอดเวลาว่าเขากำลังนั่งสังสรรค์กับใคร ผู้หญิงคนไหนกำลังทอดสะพานให้เขาอยู่ หรือหากเขาไปประชุมสัมมนาต่างเมืองก็ไม่ต้องคอยมองโทรศัพท์ด้วยใจร้อนรนว่าเขาจะโทรมาไหมหรือหล่อนจะโทรเช็กโทรตามดี ถ้าเป็นอย่างนั้นมันคงเหมือนตกนรกทั้งเป็นไปตลอดชีวิตและที่สำค้ญที่สุด เขาไม่ได้รักพริมโรสอยู่แล้ว คุณหมอเนื้อหอมเลอเลิศประ

“คุณเห็นพริมเป็นตัวตลกหรือไงหมอวิค เป็นคนที่คุณจะล้อเล่นกับความรู้สึกยังไงก็ได้อย่างนั้นเหรอ”หล่อนเอ่ยเสียงห้วนพลางสะบัดหลุดจากวงแขนของเขา วิคเตอร์หุบยิ้มฉับลงทันควันเมื่อเห็นหล่อนโมโหอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย“พริมรู้ตัวดีว่าตัวเองบกพร่อง ไม่สมประกอบ สติสมองผิดเพี้ยนในสายตาใครๆ แม้แต่คุณก็ยังแอบคิด พริมมีความรู้สึกเหมือนกันนะ ไม่มีใครอยากเป็นตัวตลกในสายตาใครหรอก โดยเฉพาะกับคนที่คิดว่าไว้วางใจที่สุด”หล่อนเอ่ยด้วยเสียงสั่นและน้ำตาคลอ วิคเตอร์ตกใจกับอาการที่หล่อนกำลังเม้มปากทำท่าจะร้องไห้“พระเจ้า พริม คิดอะไรแบบนั้นได้ยังไง ผมไม่ได้คิดว่าคุณเป็นตัวตลกหรือเพี้ยนหรืออะไรทั้งนั้น ผมขอโทษถ้าหากทำให้คุณคิดและเสียความรู้สึกแบบนี้ ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมแค่อยากอยู่กับคุณสองต่อสองเท่านั้นเอง”เขาก้าวมาดึงมือหล่อนไปกุมด้วยท่าทางร้อนใจและขอโทษ“พริมโรส ฟังผมให้ดีนะ”เขาเอ่ยเสียงจริงจัง พริมโรสหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันทีกับท่าทางของเขา ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้บอกว่าล้อเล่นอีกต่อไป หล่อนยังคงน้อยใจจนน้ำตาคลอเบ้า ไอ้การแอบรักใครสักคนทำให้หัวใจอ่อนแอลงได้ถึงขนาดนี้ วิคเตอร์ใช้ปลายนิ้วเช็ดน้ำตาที่หล่นเผลาะลงมาให้อย่า

พริมโรสยกเท้าขึ้นเหยียดไปกับเบาะนุ่มถือโอกาสนอกซุกตัวกับร่างอุ่นของเขา“คนอย่างคุณต้องเสแสร้งด้วยเหรอ พริมไม่เคยเห็น”หล่อนท้วง น้ำเสียงเริ่มชัดขึ้นนิดหน่อยหลังจากหยุดร้องไห้แล้ว“โถ ก็ดูคุณแม่ผมสิ งานเลี้ยงแต่ละทีผมก็ต้องปั้นต้องฝืนทำหน้าระรื่นรับแขกผู้ใหญ่กับท่าน ผมขี้เกียจและเบื่อเหมือนกันนะ ไม่อย่างนั้นคงไม่ขอให้คุณมาแกล้งเป็นแฟนหรอก แต่ผมต้องการเป็นแฟนกับคุณจริงๆ ผมกลัวแต่ก็คิดว่ามันถึงเวลาจะต้องเสี่ยงแล้ว ถ้าคุณไม่รักและไม่ยอมรับก็คงจะต้องยอมอกหักรักคุดไปตามระเบียบ”เขาเอ่ยต่อ พริมโรสชอบฟังเวลาเขาคุยอะไรเป็นเรื่องเป็นราวยาวๆ แบบนี้ เขามีพรสวรรค์ทำให้คนฟังเพลิน น้ำเสียงผ่อนคลายเวลาพูด ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมเสน่ห์ร้ายกาจสะกดคนฟังได้ทุกครั้งไป“พริมรักคุณ แต่ไม่มั่นใจในตัวคุณเลยนะหมอวิค ไม่คิดว่าพริมจะสามารถหยุดผู้ชายเจ้าชู้ได้ สักวันหนึ่งข้างหน้าถ้าคุณเบื่อและเลิกรักพริม พริมคงจะอยู่ไม่ได้แน่”หล่อนพูดสารภาพตามตรง ไม่มีเก็บเอาไว้ตามลักษณะนิสัย วิคเตอร์ขยับลุกขึ้นนั่ง ดึงไหล่หล่อนให้หันมาเผชิญหน้า“ฟังให้ดีนะพริม ผมสัญญาด้วยเกียรติว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณไม่มีผู้หญิงอื่น คุณจะเป็นผู้หญิง

ร่างบางหอมกรุ่นดิ้นต่อต้านอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มหยุด มือเกาะบ่าของเขาไว้“ชุดคุณสวยแต่กินยาก แบบนี้ใส่ครั้งเดียวก็พอ”เขาพึมพำเสียงพร่า มือลูกคลำเนินเนื้อผ่านกางเกงชั้นในผ้าลูกไม้ พริมโรสยังมีสติก็พยายามหุบขา แต่เขาไม่ยอมให้หล่อนทำสำเร็จ หัวใจของหญิงสาวเต้นรัวและเร็วจนแทบทะลุออกมาข้างนอก มือใหญ่ยกร่างหล่อนขึ้นแล้วรีบเกี่ยวขอบแพนตี้ออกทางปลายเท้าในรวดเดียว มือส่งไปลูบไล้อย่างหลงใหล“หมอวิค อืม...ทำอะไร”พริมโรสร้องถามเสียงเริ่มอ่อนพลิ้วไม่รู้ตัว วิคเตอร์ผลักร่างบางเบาๆ ให้พิงไปกับผนังด้านหลังจากนั้นร่างสูงก็คุกเข่าลง ปฏิบัติการดื่มกินน้ำผึ้งหวานก็เกิดขึ้น พริมโรสเด้งร่างสะดุ้งด้วยความเสียวซ่านหวั่นไหวกับปลายลิ้นและปากได้รูปเขาทั้งไล้เลียพลิกระรัวและดูดดื่มจนร่างบางส่ายร่อนทนเก็บอาการแห่งความหฤหรรษ์เอาไว้ไม่ไหว เมื่อเขาส่งนิ้วเข้าไปเพิ่มความซ่านเสียวพร้อมกับปลายลิ้นปาดรัวตรงยอดอ่อน เท่านั้นเอง ร่างบางก็สั่นกระตุกระริก ปลดปล่อยความทรมานออกมาเป็นเส้นสายสู่ปากของเขาอย่างล้นหลามชายหนุ่มดื่มกินมันอย่างอิ่มเอมพอใจ จากนั้นก็ลุกขึ้นใช้กระดาษซับทำความสะอาดให้อย่างอ่อนโยน หล่อนยังคงหลับตาพิงผ

​ณ ห้องบอลล์รูมของคฤหาสน์เอ็ดเวิร์ด เวลานี้แขกเรื่อกำลังเต้นรำกันหลังจากทานอาหารและดื่มสังสรรค์ ส่วนใหญ่เป็นแขกผู้ใหญ่ของคุณวิทนีย์ที่พ่วงลูกสาวมาด้วย วิคเตอร์จูงมือพริมโรสมาถึงมารดาก็กวักมือเรียกทันที“หนูพริมเป็นอะไรลูก นายวิคเขารังแกหนูหรือเปล่า ทำไมตาแดงเหมือนร้องไห้แบบนี้”คุณวิทนีย์เอ่ยถามพริมโรสด้วยความเป็นห่วงทันทีเมื่อเห็นว่าดวงตาของหล่อนแดงเรื่อเหมือนคนผ่านการร้องไห้มา วิคเตอร์ทำหน้ามุ่ยนิดหนึ่งที่ฟังเหมือนเขาไม่มีดีในสายตาของมารดาเลย ต้องถูกกล่าวหาใส่ความตลอดศก คิดน้อยใจนิดหนึ่งตามประสาลูกชายที่มารดาชอบเปรียบเทียบกับพี่ชายคนเก่งถึงแม้จะรู้ว่าท่านรักแต่ก็ต้องทำหน้ามึงตึงเรียกความสนใจและความรักตามความเคยชิน“เอ่อ เปล่าค่ะ หมอวิคเขาไม่ได้รังแกพริมหรอกค่ะคุณป้า” หญิงสาวรีบเอ่ยตอบแก้ข้อกล่าวหาให้เขา“นั่นสิครับ แม่ก็หาเรื่องด่าผมอยู่เรื่อย”เขาทำเสียงตัดพ้อต่อว่า พริมโรสอดยิ้มขำคนเอาแต่ใจไม่ได้ที่ไม่เก็บกิริยาเวลาอยู่กับมารดา ลูกคนเล็กที่ถูกมารดาตามใจ แต่ปากท่านก็แกล้งพูดดุพูดเหน็บไปอย่างนั้นเอง ขนาดท่านดุ เขายังเกเรได้ขนาดนี้ คิดดูเอาเถอะ“ไม่ต้องยิ้มเลย เดี๋ยว