Lahat ng Kabanata ng SEXAHOLIC ผู้หญิงขาดเซ็กส์ไม่ได้: Kabanata 141 - Kabanata 150

พรึ่บ! โรมันไม่พูดพร่ำทำเพลง เขากวาดเอกสารกองโตและปากกาหรูบนโต๊ะทำงานทิ้งลงพื้นเสียงดังสนั่น ก่อนจะรวบเอวบางของนานะแล้วยกตัวเธอลอยหวือขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่แทนที่เอกสารเหล่านั้นในทันที"นายท่าน..นายท่านจะทำอะไรคะ?" นานะร้องท้วงด้วยความตกใจ กับการจู่โจมของเขา"เธอก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ? ว่าฉันต้องการอะไร?" โรมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำมะเมื่อมที่สวมใส่อยู่อย่างใจเย็น ก่อนจะเดินเข้าไปประชิดตัวนานะจากทางด้านหลัง แล้วสวมกอดเอวบางล็อกเอาไว้ไม่ให้เธอหนี"อ๊ะ..แต่นายท่านมีคุยงานต่อไม่ใช่เหรอคะ?" ยังไม่ทันที่นานะจะพูดจบดีแคว่ก!! เสียงเศษผ้าขาดดังบาดหู แพนตี้ลูกไม้ถูกมือหนากระชากจนขาดวิ่นติดมือออกมาอย่างป่าเถื่อน"นาย..นายท่าน..ได้โปรดเถอะ." นานะกรีดร้องไร้เสียงด้วยความหวาดกลัว น้ำตาเอ่อคลอเบ้า"ทำไม?" เขาปลดเข็มขัดและรูดซิปกางเกงลงอย่างรวดเร็ว ควักเอาตัวตนที่ขยายใหญ่จนคับแน่นออกมาพาดลงที่ขอบโต๊ะเบา ๆ ปึก..ปึก..พร้อมกับกระชากฉีกกระโปรงชุดเมดของเธอไม่เหลือชิ้นดี"กลัวไอ้ลอนดอนมาตอนโดนฉันเอารึไง?"นานะได้ยินแบบนั้นก็เม้มปากแน่น เอียงคอหลบปลายจมูกที่กำลังซุกไซ้ซอกคอขาวของตนอยู่ มือเรียวพยายามจะแกะท่อ

นานะออกจากห้องทำงานของโรมก็ตรงกลับห้องพักตัวเองพร้อมกับสภาพร่างกายและจิตใจที่บอบช้ำ ยิ่งตอนที่เห็นสายตาของลอนดอนมองมาที่เธอ หัวใจของเธอก็ยิ่งเจ็บปวดมาก ๆ แต่แล้วพอได้สติเธอก็เหมือนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่า..สุดท้ายแล้วชีวิตของเธอมันก็ไม่ได้มีค่าอะไรขนาดนั้น และลอนดอนเองเขาก็คงไม่ได้รู้สึกอะไร นอกจากมองเธอเป็นเพียงสัตว์เลี้ยงของพี่ชายเหมือนกับสายตาที่คนอื่น ๆ มองมาที่เธอ แต่ทว่า..สายตาของเขามันทำให้เธอรู้สึกเจ็บกว่าทุกคนเท่านั้นเอง"นานะ" เสียงของหัวหน้าแม่บ้านดังขึ้น เรียกให้นานะหยุดชะงัก"ถ้าทำความสะอาดห้องทำงานคุณโรมเสร็จแล้ว ก็มาช่วยเตรียมดินเนอร์มื้อค่ำด้วย..คืนนี้ที่คฤหาส์นมีจัดงานปาร์ตี้ต้อนรับคุณลอนดอนกลับไทย" หัวหน้าแม่บ้านพูดพร้อมกับมองเธอแบบหัวจรดเท้าอีกครั้ง เหมือนพอจะเดาออกว่านานะเพิ่งไปทำความสะอาดและทำหน้าที่อะไรภายในห้องของโรมันมา .."ยังไงก็อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วตามเจอกันที่ครัวใหญ่นะ" เธอถอนหายใจและพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินจากไป"ได้ค่ะ" นานะพูดจบก็รีบเดินเร็ว ๆ กลับไปที่ห้องของตัวเองทันที เธอจัดการอาบน้ำแล้วเอาชุดยูนิฟอร์มแม่บ้านตัวใหม่มาสวมใส่..ร่องรอยของโรมันยังคงแดงช้ำสร้างค

“เขาว่ากันว่า..เหล้าก้นขวดเนี่ยมันจะร้อนกว่าตอนเปิดใหม่”ชายหนุ่มพูดจบก็หันไปหยิบเหล้านำเข้ารสชาติดีที่เกือบจะหมดขวดมาถือเอาไว้ ไม่ทันที่นานะจะได้หายสงสัยว่ามอสโกเอาเหล้ามาทำอะไร เหล้าร้อน ๆ ก็ถูกราดรดลงบนตัวเธอจนเปียกชุ่มไปหมดตั้งแต่ใบหน้าตลอดจนถึงร่องรักสาวที่มอสโกจงใจราดเหล้าลงไปบริเวณนั้นมากกว่าจุดอื่น“ขอชิมหน่อยแล้วกัน..ว่ามันร้อนแค่ไหน” พูดจบมอสโกก็โน้มลงลากลิ้นเลียไปตามร่างกายของนานะ ตั้งแต่ใบหน้าสวยปนน่ารักก่อนจะลากลิ้นไล้ลงมาตามลำคอจนถึงหน้าอก ปากหยักก็ครอบดูดมันอย่างดูดดื่ม ทำเอานานะดิ้นเร่า บิดกายไปมาหวังจะหนีออกไปจากตรงนี้“แจ๊บ..จ๊วบ..อร่อยเหี้ย ๆ เลยวะ..แม่ง แผล่บ ๆ ๆ” มอสโกดูดเลียเหล้าร้อน ๆ บนตัวของนานะทุกหยาดหยดอย่างตะกละตะกลาม ฝากรอยจ้ำแดงไว้หลายจุด ก่อนจะวกกลับไปป้อนจูบดูดดื่มให้หญิงสาวอีกครั้งใบลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปาก พลางดูดเลียลิ้นเล็กอย่างดูดดื่มรุนแรงมอสโกถอนริมฝีปากออกมาแล้วยกขาเรียวข้างหนึ่งขึ้นกลางอากาศ เขาก้มใบหน้าหล่อร้ายลงไปขบเม้มที่เนินสวาท พร้อมกับดูดกลีบรักของเธอพลางสอดใส่ปลายลิ้นร้อนเข้าไปกระดกรัว ๆ ๆแจ๊บ..แผล๊บ ๆ ๆ ๆและออกแรงดูดดื่มน้ำหวานสีใสจาก

ในขณะที่สายตาของเธอก็เหลือบไปสบสายตากับโรมันที่กำลังเอากับนางแบบสาวอีกคนและกำลังจ้องมองมาที่เธออยู่เช่นกัน…. นานะเหมือนหลุดอยู่ในภวังค์บางอย่างร่างกายของเธอยังคงเร้าร้อนและหอบเหนื่อย ลาวาร้อนของแฟรงก์เฟิร์ตไหลย้อนออกมาตามทาง..เธอกึ่ง ๆ หลับ กึ่งตื่นในชั่วขณะนั้น เธอเห็นแฟรงก์เฟิร์ตและมอสโกเดินออกไปสูบบุหรี่อยู่พักใหญ่ ๆ โดยทิ้งให้เธอนอนหมดสภาพอยู่ขอบสระตามเดิม"ซี้ด อ่าส์ อ๋ะ ๆ " เสียงครามของโรมันและแววตาของเขาที่มองมาทางเธอมันทำให้เธอรู้สึกเสียววูบในช่องท้อง อย่างแปลก ๆ เรียวขาสวยหนีบเกร็งแน่นเหมือนว่าฤทธิ์ของยาบางอย่างที่แฟรงก์ป้ายที่เนินสวาทของเธอมันจะยังไม่ได้หมดไปในคราวเดียวเธอรู้สึกถึงความแสบร้อนและทรมานเหมือนอยากหาอะไรทิ่มแทงเข้าไปซ้ำ ๆ หญิงสาวกัดริมฝีปากข่มตาแน่นอย่างอดทน ต้อต้านความรู้สึกนั้นเธอไม่รู้เลยว่าเวลามันผ่านไปนานมากแค่ไหน… แต่ทว่า..เมื่อเธอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะเป็นไข้ ร่างกายคล้ายจะหนาวสั่น แต่อุณหภูมิร่างกายกับร้อนระอุมากขึ้น ๆหมับ!! ฝ่ามือหนาของใครบางคนจับเรียวขาของเธอให้แยกออกจากกัน ปลายนิ้วของใครบางคนล้วงเข้ามาในร่องรักที่บอบช้ำของเธออย่าง

ในตอนนี้นานะพูดอะไรไม่ออกเลย เธอนั่งมองเขาในชุดคลุมอาบน้ำสีขาวและในมือของเขาถือฟองน้ำนุ่มๆที่ชุ่มไปด้วยสบู่ เขากำลังบรรจงเช็ดถูท่อนแขนของเธออย่างเบามือที่สุด ราวกับว่าเธอเป็นหญิงสาวที่น่าทะนุถนอมเป็นอย่างดี"เจ็บตรงไหนมั้ย? อยากให้ฉันตามหมอมาดูอาการเธอมั้ย?"สายตาของลอนดอนไม่ได้มองหน้าเธอ… แต่เขากำลังจดจ้องอยู่กับรอยช้ำและคราบสกปรกตามตัวเธอด้วยแววตาที่ยากจะเข้าใจได้ว่าเขากำลังเป็นห่วงเธอ สงสารเธอ..หรือรู้สึกยังไงกันแน่"คะ... คุณลอนดอน..."นานะเสียงแหบพร่า น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรับรู้ถึงความอ่อนโยนและความอบอุ่นที่เธอแทบไม่เคยได้รับจากใครเลย"ฉัน..ไม่เจ็บเลย..ไม่เจ็บอื้อ"คนตัวเล็กร้องไห้ออกมา อย่างกลั้นไม่อยู่"คะ...คุณอย่า..มาสัมผัสฉันเลย""ร่างกายของฉันมัน..สกปรกเกินกว่าที่มือของคุณจะสัมผัส"เธอพูดก่อนจะค่อย ๆ ขยับตัวออกห่างจากเขาทั้งน้ำตา"...." ลอนดอนเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ้วหัวแม่มือของเขาเกลี่ยไล้น้ำตาที่หางตาของเธอออกเบาๆ ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้นานะต้องชะงักนานะมองใบหน้าหล่อเหลาปนหวานนั้นด้วยหัวใจที่เจ็บปวด ร่างกายเธอสกปรกเกินกว่าที่ลอนดอนจะแตะต้องหญิงสาวเลยเอาแต่เงี