Lahat ng Kabanata ng SEXAHOLIC ผู้หญิงขาดเซ็กส์ไม่ได้: Kabanata 151 - Kabanata 160

จ๊วบ..แจ๊บ...ริมฝีปากร้อนผ่าวบดเบียดเคล้าคลึงกันอย่างโหยหาลอนดอนค่อยๆ ดันร่างบางกดจมหายลงไปกับเตียงนุ่มฟุ่บ!!! มือหนาดึงผ้าเช็ดตัวที่บดบังเรือนร่างของเธอออกอย่างเชื่องช้าเผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยรอยรักและรอยช้ำจางๆท่ามกลางแสงไฟสลัว"ถ้าเธอต้องการเป็นของฉัน..ฉันก็จะลบ..ร่องรอยพวกนี้ให้เธอเอง"เขากระซิบเสียงแหบพร่า ก่อนจะเลื่อนใบหน้าลงต่ำ ซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ลากลิ้นร้อนไล้เลียผ่านเนินอกอวบอิ่มลงมาจนถึงหน้าท้องแบนราบ ลอนดอนจงใจใช้ปลายลิ้นตวัดเลียไปตามรอยแดงช้ำที่คนอื่นทำไว้ราวกับต้องการใช้ความเปียกชื้นของเขาชำระล้างตีตราจองทับลงไปใหม่"อื้อ... คุณลอนดอน..."นานะแอ่นกายรับสัมผัสวาบหวาม นิ้วเรียวขยุ้มกลุ่มผมสีเข้มของเขาแน่นเมื่อใบหน้าคมเคลื่อนต่ำลงไปหยุดอยู่ที่กลางหว่างขาลอนดอนจับขาเรียวแยกออกกว้าง เขาไม่รังเกียจที่จะก้มหน้าลงไปหาดอกไม้งามที่บอบช้ำปลายลิ้นสากฉกฉวยเข้าไปในร่องรักอุ่นร้อน ตวัดเลียน้ำหวานที่เริ่มปริ่มออกมาอย่างช่ำชอง"อ๊าาา... อื้อ..นะนายท่าน"เสียงหวานครางกระเส่า ร่างบางบิดเร่าด้วยความเสียวซ่านที่แล่นปราดไปทั่วท้องน้อย ความอ่อนโยนของเขาและความรู้สึ

ลอนดอนค่อยๆ คล้ายอ้อมแขนออกอย่างอ้อยอิ่ง เขามองดูร่างบางที่นอนหอบหายใจโรยรินอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมความดิบเถื่อนที่เธอเคยได้รับมาทั้งหมด ค่ำคืนนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่อบอุ่นใจลมหายใจของเขามันไม่ได้เพียงต่อชีวิตของเธอ แต่ความอ่อนโยนของเขามันฟื้นคืนชีวิตชีวาให้กับหัวใจที่ห่อเหี่ยวของหญิงสาวฟุ่บ!! ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะคว้ากางเกงนอนมาสวมใส่และลุกเดินหายไปจากเตียงนอนพักใหญ่ก่อนที่เขาจะกลับออกมาพร้อมแก้วน้ำและแผงยาบางอย่างภายในมือลอนดอนนั่งลงที่ขอบเตียงข้างๆ นานะ มือหนาช้อนแผ่นหลังบางให้ลุกขึ้นพิงกับอกแกร่งของเขา"กินยาแก้อักเสบซะ….กันไม่ให้ไข้ขึ้นตอนดึกๆ ด้วย" น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลจนคนฟังใจสั่น"อื้อ..วันนี้ร่างกายของเธอน่าจะระบมมาเยอะแล้ว"ลอนดอนป้อนยาให้เธอด้วยริมฝีปากของเขา"…." นานะปรือตาขึ้นมองใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อมความเอาใจใส่ที่เขาหยิบยื่นให้มันช่างดูอบอุ่นจนขอบตาของเธอร้อนผ่าวเธออ้าปากรับยาแก้ปวดและแก้อักเสบที่เขาป้อนให้ถึงปาก ก่อนจะจิบน้ำตามเข้าไปจนหมดแก้ว"ขอบคุณค่ะ... คุณลอนดอน"เธอกระซิบเสียงแผ่ว"นอนพักที่นี่แหละ ไ

นานะรับรู้ได้ถึงความพึงพอใจของเขา เธอยิ่งได้ใจ เร่งจังหวะศีรษะขึ้นลงเร็วขึ้น โพรงปากอุ่นร้อนบีบรัดและดูดกลืนตัวตนของเขาจนสุดโคนคอหอย ลิ้นเล็กทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็ง ตวัดเลียไปตามเส้นเลือดที่ปูดโปนและถุงรักด้านล่างอย่างทั่วถึงมือเล็กเรียวกำรอบแกนกายยาวใหญ่เอาไว้หลวม ๆ จากนั้นก็เริ่มชักรูดมันเบา ๆ ขณะที่ริมฝีปากก็ยังคงตักตวงดูดดื่มแก่นกายตรงหน้าอย่างแทบไม่หยุดพักหายใจใด ๆ"อะ..อืมมม" ลอนดอนครางเสียงทุ้มต่ำออกมา พร้อมกับกระตุกเบา ๆ เมื่อนานะสัมผัส ถึงแรงกระตุกเร้า ๆ ของเขาเธอก็รู้สึกดีมากขึ้น ที่ทำให้เขาพอใจได้หญิงสาวโน้มใบหน้าเข้าใกล้ก่อนจะแบลิ้นออกมาตวัดเลียปลายหัวหยักสีสวยวน ๆ กดย้ำ ๆ บริเวณตาน้ำหนึ่งเดียวด้านบนนั้น ก่อนที่ครอบปากลงครอบครองท่อนเอ็นมหึมาจนลึกเกือบถึงกลางลำคอก่อนจะออกแรงดูดอมแกนกายแกร่งขึ้นลงซ้ำ ๆ จนเริ่มได้ยินเสียงครางของลอนดอนที่เริ่มดังขึ้นกว่าเดิม เขาเริ่มเงยหน้าขึ้นครางออกมาไม่เป็นถ้อยคำใด ๆ"ซี้ดดด..อื้อ..อ๊ะ..." ลอนดอนกัดฟันกรอด สะโพกสอบเริ่มขยับสวนเข้าหาอุ้งปากนุ่มของเธออย่างห้ามไม่อยู่ ความเสียวซ่านรุนแรงเหมือนถูกกระแสไฟฟ้าช็อตไปทั่วร่างนานะเงยหน้ามองเขาด้วยสายต

"งั้น..นานะก็จะนวดให้..ทั้งตัวเลย"นานะกระซิบถามพลางขยับตัวเข้าไปแทรกกลางหว่างขาแกร่งที่ยืนอยู่ริมเตียง เธอประทับจูบแผ่วเบาที่หน้าผากกว้างไล่ลงมาที่เปลือกตา และจมูกโด่งเป็นสัน"ให้นานะช่วยทำให้คุณผ่อนคลาย..นะคะ"เธอไม่รอคำตอบ ริมฝีปากอิ่มเลื่อนลงไปซุกไซ้ที่ซอกคอแกร่ง สูดดมกลิ่นกายหอมกรุ่นผสมกลิ่นบุหรี่จางๆที่เธอเริ่มหลงใหล ปลายลิ้นเล็กแลบออกมาแตะไล้เส้นเลือดชีพจรที่เต้นตุบ ๆ ก่อนจะดูดเม้มเบาๆสร้างรอยรักสีจางเอาไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของบ้าง"จุ๊ ๆ..อย่าทำรอย..ฉันไม่ค่อยชอบนะ"ลอนดอนปามเธอเบา ๆ ขณะที่มือหนายกขึ้นมาโอบเอวคอดกิ่วของเธอไว้หลวมๆ ปล่อยให้เธอเป็นคนคุมเกม"ขอโทษค่ะ" นานะพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายมือเล็กเลื่อนจากขมับลงมาบีบนวดที่ลาดไหล่หนาผ่านเนื้อผ้าชุดคลุม ก่อนจะค่อยๆ สอดมือเข้าไปสาบเสื้อลูบไล้แผงอกเปลือยเปล่าที่ร้อนผ่าว นิ้วเรียวสะกิดยอดอกสีเข้มของเขาเล่นเบาๆ จนกายหนาสะท้านฟุ่บ..ลอนดอนทิ้งตัวนั่งลงบนขอบเตียงที่ปูผ้าใหม่ตึงเปรี๊ยะร่างบางคุกเข่าลงบนพื้นพรมตรงหน้าเขา จัดการแหวกสาบเสื้อคลุมของเขาออกกว้าง เผยให้เห็นมัดกล้ามสมบูรณ์แบบลิ้นร้อนชื้นเริ่มลากเลียจากหน้าท้องแกร่ง

ความเงียบงันที่น่าหวาดหวั่นปกคลุมไปทั่วทั้งชั้นสี่...หลังจากที่นานะจมดิ่งลงสู่ห้วงนิทราไปยาวนานเธอรู้สึกเหมือนตัวเองอาจจะไม่ได้นอนหลับไหลไปเพียงแค่คืนเดียวความเย็นยะเยือกจากเครื่องปรับอากาศที่ถูกเปิดทิ้งไว้ด้วยอุณหภูมิต่ำสุดเปลือกตาบางหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วอาการปวดหัวตุบๆ อย่างรุนแรงเล่นงานเธอทันทีที่ขยับตัว"อือ... คุณลอนดอน..."เสียงแหบพร่าพึมพำเรียกหาเจ้าของอ้อมกอดที่เธอซุกซ่อนกายเมื่อคืนก่อนนั้นมือเล็กควานหาไออุ่นข้างกายตามสัญชาตญาณ...แต่สิ่งที่ปลายนิ้วสัมผัสได้... มีเพียงความว่างเปล่าไร้ร่องรอยของคนข้างเคียง ไร้กลิ่นหอมจางๆ ที่เธอหลงใหล...ดวงตากลมโตที่ยังปรับโฟกัสได้ไม่ดีนักกวาดมองไปรอบอีกครั้งก่อนที่สายตาของเธอจะหยุดที่ บนโต๊ะอาหารหรูหราที่เมื่อคืนยังเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและคำบอกรักบัดนี้เหลือเพียงความว่างเปล่า อาหารและเครื่องดื่มถูกยกออกไปและทำความสะอาดจนเหลือเพียงแค่ความว่างเปล่าเธอค่อย ๆ เดินตรงเข้าไปที่โต๊ะนั้นอีกครั้ง เพื่อพยายามนึกถึงเรื่องราวในคืนนั้นทว่าบนโต๊ะ กลับมีเพียงสิ่งเดียวที่วางอยู่คือแก้วไวน์เปล่าที่เธอดื่มที่วางทับลงบนกระดาษโน้ตแผ่นเล็ก