All Chapters of Contract Wife Ako, Pero Hate Niya ang Nunal Ko,: Chapter 11 - Chapter 20

“So… ganun ang plano?” nakangiting sabi ni Pristina, bahagyang nakatagilid ang ulo habang pinagmamasdan si Krishna. May halong kaba at tuwa ang kislap ng kanyang mga mata. “Pero paano sa altar?” dugtong niyang tanong, bahagyang bumaba ang ngiti na para bang iniisip na niya ang magiging gulo. Ngumiti si Krishna, kampante at tila handa sa anumang problema. “No problem,” aniya, may bahid ng pagmamataas sa tinig. “Para hindi naiiba, sasabihin muna natin sa lahat ng imbitado na bago pumasok ng simbahan, naka-mask sila. Mata lang ang makikita—wala nang iba.” Sandaling huminto siya bago nagpatuloy, parang mas lalong nagliwanag ang kanyang ideya. “Kaya pag nasa loob na ng simbahan, kailangan nilang magsuot ng mask pare-pareho. Para sosyal. Para misteryoso.” Napatawa si Pristina, napailing habang hinahawakan ang gilid ng kanyang bag. “Ang galing ng naisip mo, Krishna…” may paghanga sa kanyang tinig. Pagkatapos ay bigla siyang napaisip, parang may naalala. “So, napatagal na rin ang usapan n

Kinabukasan, maaga pang nagmulat ng mata si Drickson. Mabigat ang pakiramdam ng kanyang dibdib, tila may hindi maipaliwanag na kaba at pananabik na nag-uudyok sa kanyang bumangon agad sa kama. Balak sana niyang makausap ang kanyang mama—marami siyang gustong itanong, maraming gustong linawin. Ngunit tulad ng nakasanayan, paglabas pa lamang niya ng kwarto ay sinalubong na siya ng katahimikan ng mansyon. “Sir…” magalang na wika ni Bodyguard Korina habang bahagyang yumuyuko. “Nakaalis na po ang mama niyo. Maaga siyang umalis… pupunta raw po siya sa kanyang kaibigan.” Napahinto si Drickson sa paglakad. Kumunot ang noo niya, at bahagyang humigpit ang kanyang panga. “Agad-agad?!” may halong inis at pagkabigla niyang sambit. “Yes, Sir,” maikling sagot ni Korina. Huminga siya nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili. “Hindi mo man lang ako ginising para…” bitin ang kanyang sinabi, saka niya bahagyang iniling ang ulo. “Pero… okay na rin ’yon.” May bakas ng pagkadismaya sa kanyang t

Uhmmm… ang halik niyang ’yon…” Napamura siya sa isip. Shit. Bakit ba pilit bumabalik sa alaala ko ang halik na walang paalam—mabilis, magulo, at nakakalito. Wala akong karapatang maalala iyon. Wala akong karapatang makaramdam ng kung anuman. Pero bakit sa tuwing pipikit ako, malinaw pa rin ang init ng labi, ang biglang paghinto ng mundo sa isang iglap? “Bakit bigla kang natahimik diyan?” biglang singit ni Drave, may halong pangaasar ang boses. “Iniisip mo ’yung babae, ’noh? Hindi mo siya makalimutan? Kasi maganda siya.” May bahid ng ngisi ang mga labi nito, halatang aliw na aliw sa reaksyon niya. “Ikaw naman, Drave,” mabilis na depensa ni Drickson, bahagyang sumeryoso ang mukha. “Sinasabi ko na sa’yo, kapag nakita mo siya, tiyak na hindi mo nanaising makita pa siya ulit. Tatatak sa’yo ang malaking nunal sa pisngi niya.” Bumigat ang tinig niya sa huling mga salita, parang may tinatabunang damdamin. “Nunal?” kumislap ang mga mata ni Drave. “As in malaking nunal sa pisngi?”

Makalipas ang ilang oras ng walang tigil na pag-iisip, paikot-ikot na reklamo, at mental breakdown ni Drickson, hindi na niya namalayang bumigat ang talukap ng mata niya. Tulog. Bagsak. “Tantananan… tantananan…” Napamulat ang mga mata niya. At agad siyang napamura sa loob-loob niya. Simbahan?! “Put— ‘’TO NA NAMAN!” sigaw ng isip niya. Nakatayo siya sa harap ng altar. Naka-tuxedo. Pawisan ang palad. Hindi makagalaw ang katawan niya kahit anong pilit niya. Sa tabi niya—isang babaeng naka-wedding dress. Puting-puti. Mahaba ang belo. Hindi niya makita ang mukha. “Anong nangyayari?! Bakit hindi ako makagalaw?! Sino ka?! Anong ginagawa niyo sa’kin?! Panaginip na naman ba ’to?!” sunod-sunod na sigaw ng utak ni Drickson. Pero kabaligtaran ang lumabas sa bibig niya. “Oo, padre,” malambing niyang sabi, may kasamang ngiti pa na parang bida sa romcom. “Mahal na mahal ko siya. At asawa ko na siya ngayon.” WHAT THE—?! Sa loob niya, para siyang hinihigop ng lupa. Paran

"Wow! Grabe ang ganda rito – yung puting buhangin na gawa sa sintetikong materyales, mala-asul na tubig na filtered water lang, pero parang talagang nasa tunay na beach!" ngiting-ngiti at hinaplos ang buhangin gamit ang daliri niya habang pinagmamasdan niya ang detalyadong fake beach setup sa isang rooftop ng gusali. "Sayang talaga… dito sana ginanap yung dinner na sinasabi ni Mama. Ang saya sana dito, hindi yung nasa loob ng Resort pero wala namang beach, dito kahit papaano may beach at hindi siksikan at walang hangganan." bumuntong-hininga at tumingin sa paligid – kitang-kita ang mga sistema ng tubig na nagpapanatili ng hitsura ng dagat "Ang hirap na talagang huminga sa mask na 'to," bulong niya habang pinipisil ang gilid ng kanyang surgical mask na basa na sa pawis dahil sa artipisyal na init mula sa mga overhead na lamp. "Siguro pwede na akong mag-alis dito, wala namang masyadong tao eh – baka nga konting tao lang talaga ang nakakaalam sa fake beach na 'to." akmang aalisin na