Semua Bab Contract Wife Ako, Pero Hate Niya ang Nunal Ko,: Bab 41 - Bab 50

Pagkaraan ng nag-aalab na sandaling iyon, unti-unting bumagal ang kanilang paghinga. Nanatiling magkatabi ang kanilang mga katawan sa kama, parehong hinihingal, parehong tila pagod ngunit may kakaibang katahimikan sa pagitan nila. Ang silid na kanina’y puno ng maiinit na bulong at ungol ay napalitan ng mabagal at sabay na pagtaas-baba ng kanilang mga dibdib. Dahan-dahang bumagsak ang bigat ni Drickson sa tabi ni Renna. Hindi siya nagsalita. Hindi rin si Renna. Ang init ng kanilang mga katawan ay unti-unting napalitan ng lamig ng hangin sa silid. Sa gitna ng katahimikan, pareho nilang iniiwasang magsalita—parang anumang salita ay maaaring sumira sa sandaling iyon. Si Renna, bahagyang nakatalikod, pilit inaayos ang kanyang paghinga. Ramdam pa rin niya ang tibok ng kanyang puso, mabilis ngunit unti-unting kumakalma. Sa kabilang panig, si Drickson ay nakatitig lamang sa kisame, tila iniisip ang kung anu-ano. Walang pag-amin. Walang lambing. Walang pangako. Ngunit sa kabila

Si Renna ay patuloy na naglalakad patungo sa airport. “Haizt! Aalis na ako agad. Hindi ba niya ako susuyuin man lang, hindi rin ba niya ako sinundan para pigilan. Ang sama ng ugali niya,nakalimutan naba niya yung nangyari kagabi?sambit niya habang padabog dabog siyang naglalakad papasok sa loob ng Airport. Sa loob ng sasakyan, si Drickson ay bahagyang pinabagal ang takbo. Hindi niya namamalayan na kusa na pala niyang inaayon ang bilis ng sasakyan sa lakad ni Renna. Tahimik lamang siya, ngunit ang kanyang mga mata ay nakatutok sa pamilyar na pigura ni Renna. Sa bawat hakbang ni Renna, may kung anong kirot na hindi niya maipaliwanag ang unti-unting sumisikip sa kanyang dibdib. Hinihintay niyang makitang tuluyan itong makapasok sa loob ng airport. Napansin iyon ni Cindy. Saglit siyang napatingin kay Drickson, habang nakasimangot ang mukha , pinagmasdan ang seryosong mukha nito—ang lalaking pilit itinatanggi ang pag-aalala na malinaw namang nakikita sa kanyang mga mata. “It’

Napapikit si Renna. Hindi dahil sa gusto niyang takasan ang realidad—kundi dahil kung hindi siya pipikit, baka tuluyang tumulo ang lahat ng sakit na pilit niyang pinipigilan. “Lumayas ka sa harapan ko!” ulit ni Drickson, mas matigas na ngayon ang boses. Mas malamig. Mas walang awa. Para iyong sampal na paulit-ulit tumatama sa kanyang mukha. Dahan-dahang nagmulat ng mga mata si Renna. Namumula ang kanyang ilong. Nanginginig ang labi. Ngunit pinilit niyang tumayo nang tuwid—kahit pakiramdam niya ay wasak na wasak na siya sa loob. “Drickson…” mahina niyang tawag, halos pabulong. “Hindi mo man lang ba ako pakikinggan?” tanong niya. “Anong pakikinggan ko?” sagot nito, matalim ang tono. “Yung drama mo? Yung pagpapanggap mo? Sinira mo sarili mong passport tapos ako pa ang lolokohin mo?” Napayuko si Renna. Tama. Siya ang pumunit. Siya ang gumawa ng eksena. Pero bakit parang siya pa rin ang talunan? “Ginawa ko ‘yon…” umangat ang tingin niya, nangingilid ang luha, “…k

“Hindi siya easy to get, tulad ng inaakala mo. And please, lumabas ka na sa kotse ko. May date pa kami ng nobya ko.” Malamig ang boses ni Drickson—walang bahid ng lambing, walang kahit katiting na pag-aalinlangan. Para bang isa lamang estranghera si Renna sa kanyang harapan. Saglit na natigilan si Renna. Ngunit hindi siya nagpahalata. “Okay, sige…” mahinahon niyang sagot, sabay yuko upang itago ang bahagyang pagngiti sa kanyang labi. Marahan niyang inabot ang handle ng pinto, tila ba bawat galaw niya ay mabigat—parang may kung anong dinadala sa kanyang dibdib. Dahan-dahan niyang binuksan ang pinto ng sasakyan. Ang malamig na hangin ng gabi ay agad sumalubong sa kanyang balat. “Mabait ka rin pala,” nakangising saad ni Cindy, halatang may halong pangmamaliit ang tono. Agad siyang bumaling kay Drickson, saka inakbayan ito na tila ipinapakita kung sino ang may karapatan. “Let’s go, Dricks…” Ngunit— Biglang bumukas ang kabilang pinto ng sasakyan. Lumabas si Drickson.

“Sino kausap mo diyan?” biglang tanong ni Dricks, kasabay ng pagbukas ng pinto. Kagagaling lang niya sa loob ng silid nila ni Renna. Nakasimangot ang kanyang mukha, at halatang mabigat ang iniisip. Bahagyang nagulat si Cindy. Muntik pa niyang mabitawan ang cellphone na hawak. Mabilis niyang itinago ang kaba sa likod ng isang pilit na ngiti. “A-ano… si Mama lang,” sagot niya, pilit pinapakalma ang sarili. “Kinukumusta lang niya ako. Bakit daw ang tagal kong umuwi.” Sandaling tinitigan siya ni Dricks, tila sinusukat kung nagsasabi ba siya ng totoo. Pagkatapos ay marahan itong tumango. “Ah… si Tita,” saad niya, bahagyang malamig ang tono. “So… uuwi ka na ba?” Hindi agad sumagot si Cindy. Sa halip, dahan-dahan siyang lumapit kay Dricks, bawat hakbang ay puno ng kumpiyansa at matagal nang naipong pananabik. Huminto siya sa harap nito—napakalapit, sapat para maramdaman niya ang init ng katawan ng lalaki. “Uhmmm…” mahina niyang bulong, habang nakatingala sa mga mata nito. “Ikaw…