All Chapters of Contract Wife Ako, Pero Hate Niya ang Nunal Ko,: Chapter 21 - Chapter 30

Ilang oras na ang lumipas mula noong huling nagkita sina Drickson at Renna. Sa isang VIP Room ng Villa Buena Resort, naroon si Drickson kasama ang kanyang pinagkakatiwalaang ladyguard. Tahimik ang silid, tanging mahinang ugong lamang ng aircon ang maririnig. Nakatayo si Drickson sa gitna ng maluwang na espasyo, nakaharap sa malapad na salamin. Mula roon ay tanaw niya ang mga ilaw sa labas—maganda, ngunit hindi sapat para pakalmahin ang bigat na nararamdaman niya sa dibdib. “Korina!” mariin niyang tawag. Agad humarap sa kanya ang ladyguard, tuwid ang tindig at alerto ang mga mata. “Anong balita na?” tanong ni Drickson, mababa ngunit seryoso ang boses. “Nasa venue na ba ang pamilya Montenegro?” Habang nagsasalita, bahagya niyang hinawakan at inayos ang mamahaling relo sa kanyang pulso—isang maliit ngunit halatang kilos ng nerbiyos. May kaba sa kanyang mga mata, ngunit pinilit niyang itago iyon sa likod ng malamig at kontroladong ekspresyon. “Yes, Sir… at kararating l

Pagkalabas pa lamang nila ng villa, biglang bumitaw si Drickson sa pagkakahawak niya kay Renna. “Hoy—bitawan mo nga ’yan,” reklamo niya, pilit hinahatak ang kamay. Ngunit imbes na makawala, lalo pa yatang sumikip ang kapit ni Renna. Napabuntong-hininga si Drickson, halatang naiirita—o nagpapanggap lang. “Bitawan mo ang kamay ko,” ulit niya, mas mahina na ang boses. Napangisi si Renna at tinaasan siya ng kilay. “Ha? Bakit ko naman gagawin ’yon?” sabay tingin sa magkadikit pa rin nilang kamay. “Kunwari ka pa. Kung ayaw mo talaga, kanina ka pa nakabitaw.” Natigilan si Drickson, saka umiwas ng tingin. “Marunong ka talagang mambintang,” bulong niya—pero hindi pa rin niya binawi ang kamay niya. Korina,” tawag ni Drickson. “Yes, sir?” mabilis na sagot ng kanyang lady guard. “Ilayo mo nga sa akin ang babaeng ’to,” utos niya, halatang naiirita. Ngunit bago pa makalapit si Korina, biglang napansin ni Renna na palabas na rin ang ina niya—kasama ang mama ni Drickson. Agad nagbag

Knock. Knock. Knock. Mahinang katok sa bintana ng sasakyan—kontrolado, propesyonal, pero may halong pag-aalinlangan. “Sir…” bulong ng Ladyguard, bahagyang yumuko para hindi makita ng mga tao sa paligid. “Narito na po si Sir Charles.” Bahagyang gumalaw ang balikat ni Drickson. Sumulyap siya kay Renna—mahimbing pa ring nakasandal, may ngiting parang nananaginip ng kung anong kalokohan. “Pssssssttt!” mahinang tawag niya, halos walang tunog. “Papasukin mo na rito. Ano ba.” Nag-atubili ang Ladyguard. Kita sa mukha nito ang kaba. “Sir… may kondisyon po si Sir Charles.” Napakunot ang noo ni Drickson. Umayos siya ng upo, saka ibinaba nang kaunti ang bintana. “Ha? Anong kondisyon na naman ‘yan?” may halong inis at aliw ang tono. Lumapit pa nang kaunti ang Ladyguard, mas ibinaba ang boses. “Sabi po niya… kung magustuhan daw po niya si Mrs. Renna… sa kanya na lang daw po.” Isang segundo. Dalawa. Tumingin muli si Drickson kay Renna—mahimbing, inosente ang itsura, pero alam

Sa loob ng itim na van, tahimik lang ang paglalakbay. Nakahiga si Drickson sa isang makapal na kumot, ang mga kamay at paa ay mahigpit ngunit maingat na binigkis ng malambot na tali—bawat galaw ng mga tauhan ay tila sinasadyang hindi siya masasaktan, kahit na ang misyon ay di maikakaila. “Malapit na tayo sa pier, Boss,” sabi ng isa sa mga lalaki sa harap, hindi man lang lumingon. “Lakbay dagat na papuntang Boracay.” Binaba siya sa isang pribadong barko, inihiga sa isang komportableng kuwarto. Inalis nila ang mga tali at inayos ang kanyang damit, bago siya iniwang nag-iisa habang patuloy ang paglalayag. Ang init ng himpapawid at mahinang alon ng dagat ang tanging ingay na pumapasok sa kuwarto habang patuloy na natutulog siya sa epekto ng gamot. Ilang oras lang ang lumipas, sa isang magandang villa sa baybayin ng Boracay. Maingat na inihiga si Drickson sa malambot na kama, kasabay nun ang pagpasok din ng iba pang mga tauhan ni Madam Krishna ,hilong hilo si Renna ang anyo niya ay

“Nakakainis si Mama!” gigil niyang bulalas, bakas sa panginginig ng kanyang panga ang pinipigilang galit. “Bakit ba kasi kailangan pa niya akong ipakasal sa babaeng may nunal?” mariin niyang dagdag, kasabay ng marahas na paghaplos sa kanyang buhok na tila gustong bunutin ang mga alaala. “Nakalimutan na ba niya ang dahilan kung bakit nawala si Papa? Kung hindi dahil sa batang may nunal na ’yon, hindi sana—” naputol ang kanyang salita. Nilunok niya ang bigat sa dibdib, saka mariing pinapagpag ang suot na T-shirt, para bang doon niya ibinubuhos ang lahat ng poot na hindi niya mailabas sa sigaw. Lumakad siya patungo sa bintana. Sa labas, tahimik ang paligid—nakakainsultong katahimikan na lalong nagpapainit sa kanyang ulo. Kailangan kong umalis, mariing utos ng isip niya. Habang wala pa si Mama. Maya-maya, isang malakas na katok ang pumunit sa katahimikan, tila martilyong dumadagundong sa kanyang sentido. KNOCK. KNOCK. KNOCK. “Sir Drickson, tara na po!” tawag ni Ladyguard Korina, ma