All Chapters of ข้าคือฮูหยินของสามีจอมเสเพล: Chapter 1 - Chapter 10

"ขอร้องล่ะ ได้โปรดช่วยเขาด้วย"ตุบ ตุบ ตุบชุนหลี่เวยตะโกนร้องอ้อนวอนทั้งน้ำตาร่างบางคุกเข่าอยู่หน้าจวนฉินก่อนจะโขกศีรษะลงบนพื้นเสียงดังก้อง ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาต่างรุมล้อมดูการกระทำของนาง"ได้โปรดนายท่านฉิน ได้โปรดช่วยเขาด้วย"นายท่านฉินปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าด้วยสายตาไม่พอ สถานะของนางเป็นใครเขาย่อมรู้ดี สตรีชั่วที่ล่อลวงบุตรชายเพียงคนเดียวของข้าให้หนีตามนางไป "ลากนางออกไป""ขอรับ!!!"ชุนหลี่เวยที่ได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนรน นางรู้ดีหากไม่ได้รับความช่วยเหลือจากคนตรงหน้าสามีนางต้องตายในไม่ช้า ต้าหลี่ทำเพื่อข้ามามากเหลือเกินในวันนี้ข้าต้องช่วยเขาให้ได้"ต้าหลี่บุตรชายของท่านกำลังจะตาย!!!""หึ บุตรชายหรือ เด็กคนนั้นได้ตัดขาดจากขาดตั้งแต่วันที่เลือกหญิงชั่วเช่นเจ้าแล้ว ชุนหลี่เวยจงรู้ไว้ที่เด็กคนนั้นเป็นเช่นนี้ก็เพราะเจ้า เพราะมีตัวซวยแบบเจ้าข้างกายเขาจึงเป็นเช่นนี้ ลากนางออกไป!!"นายท่านฉินพูดจบก็เดินเข้าไปในจวนด้วยความโมโห คำพูดของสตรีชั่วเช่นนั้นจะเชื่อถือได้เช่นไรไม่แน่ว่าตอนนี้อาจจะเงินหมดจึงคิดแผนเช่นนี้ขึ้นมาเพื่อเรียกร้องขอเงินจากข้า รอให้บุตรชายข้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของนางเดี๋ยวก็ค

"เว่ยเว่ย เรารักกันไม่ใช่หรอ""หึ รักหรือเห็นทีข้าคงต้องพูดให้ชัดเจน คุณชายฉินท่านควรจะนึกถึงความเป็นจริงหากข้าหนีไปกับท่านคงต้องลำบากเป็นแน่ แม้ท่านจะนำเงินทองติดตัวไปมากมายแต่มันจะไปได้สักเท่าไหร่กัน หากเงินหมดแล้วคุณชายที่ไร้ความสามารถอย่างท่านจะอาศัยอะไรมาเลี้ยงดูข้าได้" "........""คำว่ารักอย่างเดียวของท่านสำหรับข้ามันไร้ประโยชน์ ข้ามีของที่อยากได้มากมาย ข้าต้องการเงิน ข้าต้องการเครื่องประดับและชุดที่สวมใส่ที่งดงามเช่นตอนนี้ คุณชายฉินข้าไม่ได้รักท่านถึงขนาดที่ต้องไปเป็นขอทานข้างถนนข้าไม่อยากลำบาก ขอคุณชายโปรดเข้าใจแค่ความรักของท่านที่มีให้ข้ามันไม่พอ ข้าขอตัว"ชุนหลี่เวยพบจบก็เดินออกมา ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นพยายามข่มอารมณ์ความเสียใจไว้แม้จะรู้ว่าต้าหลี่เองก็คงเสียใจกับคำพูดของนางเช่นเดียวกันนางก็เลือกที่จะใจแข็งไม่หันกลับไปมอง คิดเพียงว่าแบบนี้มันดีที่สุดสำหรับตัวเขาแล้วจริง ๆ เบื้องหน้าของนางคือห้องโถงใหญ่ที่มีแขกมากมาย นางไม่รู้ว่าฮูหยินชุนต้องการจะทำอะไรจึงให้นางแต่งกายงดงามเช่นนี้ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องทุกสายตาต่างมองมาที่นาง ชุนหลี่เวยรู้สึกตกใจเล็กน้อยที่เห็นว่าท่

"หลานสะใภ้ เจ้าจะทำอะไร"เสียงจากด้านหลังทำให้ชุนหลี่เวยหยุดชะงัก นางลืมตาขึ้นก่อนจะหันไปมองทางต้นเสียงพบว่าเป็นท่านผู้เฒ่าลั่วกำลังยืนมองนางอยู่ด้านหลังมีชิงถงที่กำลังร้องไห้"ท่านผู้เฒ่าลั่วข้า.....""เด็กดี วางมืดลงเถอะ"ท่านผู้เฒ่าลั่วพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม แม้ในใจของเขาตอนนี้รู้สึกตกใจไม่คิดว่าสตรีที่งดงามเช่นนางจะยอมตายดีกว่ามีหลานชายทั้งสามของเขาเป็นสามีไอ้หลานเวร!!"ข้า....""คุณหนู อย่าทิ้งข้าไปเลยนะเจ้าคะ"ชิงถงพูดออกมาทั้งน้ำตา นางไม่คิดว่าคุณหนูของนางจะทำเช่นนี้หากไม่ใช่เพราะท่านผู้เฒ่าอยากมาดูหลานชายของตน ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้ข้าอาจสูญเสียคุณหนูไปแล้ว..."ที่พวกเขาเป็นเช่นนี้ก็เพราะข้า ข้าตามใจพวกเขามากเกินไปหลังจากลูกชายและลูกสะใภ้ของข้าตายไป ข้าก็เหลือเพียงพวกเขา ไม่ว่าพวกเขาจะดื้อรั้นแค่ไหนข้าก็ไม่เคยดุด่าจนพวกเขาเสียคนเช่นนี้ ข้าเพียงคิดว่าอยากแต่งสตรีเข้ามาดูแลให้พวกเขาเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้ ยามข้าจากไปก็คงหมดห่วง ไม่คิดว่าจะเป็นการบังคับเจ้าเช่นนี้.."ชุนหลี่เวยที่กำลังคิดจะปลิดชีพตัวเองมองดูชายชราตรงหน้าด้วยสายตาสับสน น้ำเสียงที่เขาเอ่ยออกมาล้วนเต็มไปด้วยความจริงทั้งสิ้

"แท้จริงตระกูลลั่วมีกิจการเยอะมากมายถึงเพียงนี้ แต่ที่เป็นหลักคือการค้าขายสมุนไพรสินะเจ้าคะ"ลั่วหลี่เวยเอ่ยออกมาด้วยความตกใจ หลายวันมานี้นางได้ศึกษาเอกสารเกี่ยวกับการค้าขายที่ตระกูลลั่วเป็นเจ้าของอยู่โดยมีท่านผู้เฒ่าเป็นผู้อธิบายแต่ก็ไม่ได้ละเอียดอะไรมากมายเพราะลั่วหลี่เวยไม่ได้มาทำหน้าที่ดูแลจริง ๆ"เจ้ามีสิ่งใดอยากรู้อีกหรือไม่""มีเจ้าค่ะ ข้าอยากรู้เรื่องของคุณชายลั่วทั้งสามคนข้าคิดว่าหากจะให้พวกเขามาช่วยเหลือกิจการอาจจะต้องดูความถนัดและความสามารถของพวกเขา""อืมจริง ๆ ไม่ต่างจากที่เจ้ารู้ว่าหลานข้านั้นเสเพลแค่ไหน สุรา นางโลม การพนัน ทุกอย่างล้วนอยู่ที่ตัวหลานข้า"ลั่วหลี่เวยที่ได้ฟังเช่นนั้นก็ยิ้มแห้งออกมา เหตุใดแววตาของท่านผู้เฒ่าลั่วเวลาพูดถึงหลานชายถึงดูไม่มีอนาคตเช่นนั้นเล่า ไม่ต้องห่วงนะเจ้าคะข้าจะช่วยท่านให้ได้"ข้าได้ยินว่าเจ้าจำกัดการใช้เงินในส่วนของเจ้าพวกหลานโง่ของข้าหรือ""เจ้าค่ะ ข้าดูบัญชีแล้วค่าใช้จ่ายที่ไม่จำเป็นในส่วนของพวกคุณชายนั้นมีมากเกินไป บางเดือนที่พวกเขาใช้เงินสามารถนำไปซื้อจวนได้ถึงหนึ่งหลังเลย ข้าจึงเลือกตัดในส่วนของ เงินเที่ยวหอนางโลม เงินเล่นการพนันออกไ

"ก็ข้าอ้าปากไปแล้วไม่ใช่หรือ นี่ก็ถึงตาเจ้าต้องอ้าขาแล้ว"ลั่วกงเฉินอุ้มลั่วหลี่เวยตรงไปที่โต๊ะทำงานที่อยู่ไม่ไกลพรางก้มลงมองนางด้วยสายตาหื่นกระหาย ลั่วหลี่เวยที่รู้ว่าเขาต้องการจะทำอะไรก็พยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่มีหรือแรงสตรีจะสู้แรงบุรุษได้สิ่งที่นางทำล้วนไม่มีความหมายพรึบ!!!หนังสือสมุดบัญชีที่อยู่บนโต๊ะถูกลั่วกงเฉินกวาดลงบนพื้นอย่างไม่ไยดีเขาวางลั่วหลี่เวยลงบนโต๊ะก่อน0จะกดตัวนางให้นอนราบไปกับโต๊ะพรางโน้มตัวลงไปทาบบนร่างบางทันที"ขอข้าดูหน่อยว่าฮูหยินที่ท่านตาของข้าใช้เงินมากมายซื้อตัวมา ต่างจากหญิงนางโลมเช่นไร""ลั่วกงเฉินเจ้าบ้าไปแล้วหรือ!!! ปล่อยข้า!!!"ลั่วหลี่เวยดิ้นไปมามือบางพยายามดันให้เขาออกห่างจากนางก่อนจะทุบลงที่อกแกร่งสุดแรง ลั่วกงเฉินที่โดนกระทำเช่นนั้นกลับยิ้มพอใจเขาไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด เขาค่อย ๆ โน้มใบหน้าเข้าไปซุกไซ้บนลำคอขาวกลิ่นหอมอ่อนจากตัวนางราวกับกระตุ้นความต้องการในตัวของเขา ลิ้นร้อนค่อย ๆ เลียบนลำคอขาว ลั่วกงเฉินพึ่งสังเกตว่าบนลำคอของลั่วหลี่เวยมีรอยแผลเป็นเล็ก ๆ อยู่แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร"ข้าบอกให้ปล่อย !!!" ลั่วหลี่เวยตะโกนออกมาสุดเสียง ก่อนจะพยายามควาน