Lahat ng Kabanata ng ข้าคือฮูหยินของสามีจอมเสเพล: Kabanata 11 - Kabanata 20

แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องทำให้ลั่วหลี่เวยที่นอนหลับอยู่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นนางลุกขึ้นนั่งหันไปมองบุรุษที่นอนหลับอยู่ข้าง ๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา เมื่อคืนกว่าลั่วหลี่หยวนจะสงบลงก็เกือบเช้าเขาเอาแต่อ้อนวอนให้นางสังหารเขาหรือไม่ก็ปล่อยเขาไปไม่อยากคิดเลยหากเขากินผงห้าศิลาต่อจะมีสภาพเป็นเช่นไร"คุณชายอาจมีอาการเจ็บปวดทุกทรมานขอฮูหยินอย่าตกใจนี่เป็นอาการเสพติดหลังจากหยุดกินผงห้าศิลาแต่หากกินยาตามที่ข้าบอกอีกไม่นานคุณชายก็จะหายขอรับ"ลั่วหลี่เวยนึกถึงคำพูดของท่านหมอที่กล่าวแก่นางในวันนั้นพรางมองไปที่หลี่หยวนด้วยแววตาสงสาร แม้จะรู้ว่าบุรุษตรงหน้าเสเพลเพียงใดแต่ถ้าไม่ใช่เพราะนางบีบบังคับเขาจนต้องประชดชีวิต เขาอาจจะไม่ต้องทรมานเช่นเมื่อคืนก็ได้"หลี่หยวน ข้าขอโทษหากไม่ใช่เพราะข้าเจ้าคงไม่ต้องประชดชีวิตโดยการไปกินผงห้าศิลาข้าผิดเองไม่ควรบีบบังคับเด็กเช่นเจ้าเกินไป"ลั่วหลี่เวยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดก่อนที่นางจะลงจากเตียงเดินออกจากห้องด้วยสีหน้ารู้สึกผิด เมื่อประตูปิดลงภายในห้องก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้งลั่วหลี่หยวนที่นอนอยู่บนเตียงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นก่อนจะถอนหายใจออกมา สิ่งที่ลั่วหลี่เวยพูดเมื่

ลั่วหลี่เวยมองไปรอบ ๆ ห้องก่อนจะถอนหายใจออกมานี่เป็นคืนแรกที่นางได้กลับมาพักที่เรือนหลักส่วนลั่วหลี่หยวนยังคงพักรักษาตัวอยู่ที่เรือนรับรองเช่นเดิม แต่เพราะเขาตอนนี้ร่างกายดีขึ้นแล้วนางจึงไม่จำเป็นต้องคอยดูแลใกล้ ๆ แล้วท่านผู้เฒ่าลั่วจึงอนุญาตให้นางย้ายมาอยู่เรือนหลักเหมือนเดิม"คุณชายรองเหตุใดเป็นเช่นนี้เจ้าคะ!! พวกเจ้ารีบเข้ามาช่วยพยุงเร็วเข้า!!"เสียงของชิงถงที่ดังอยู่ด้านนอกทำให้ลั่วหลี่เวยหันไปสนใจ ไม่นานประตูก็ถูกเปิดออกชิงถงวิ่งเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าร้อนรนด้านหลังของนางมีบ่าวรับใช้ชายสองคนกำลังประคองคุณชายรองที่บาดเจ็บเข้ามาในห้อง"เกิดอะไรขึ้น""ไม่ใช่เรื่องของเจ้า"ลั่วหมิงเฉิงตอบออกไปเสียงเย็น เขามองสตรีละโมบที่ยืนอยู่กลางห้องความรู้สึกไม่พอใจเกิดขึ้นในใจ แต่เพราะเขาในตอนนี้ไม่มีที่ไปและบาดเจ็บจนแทบยืนไม่อยู่จึงทำได้เพียงต้องกลับมาที่จวนอย่างช่วยไม่ได้"ให้ข้าตามหมอหรือไม่""ไม่ต้องยุ่ง""พวกเจ้าพยุงคุณชายไปที่เตียงแล้วออกไปเถอะ"บ่าวรับใช้ที่ได้ฟังคำสั่งของผู้เป็นนายหญิงก็รับคำเมื่อพยุงคุณชายรองไปนอนที่เตียงแล้วพวกเขาก็ออกไปจากห้องทันที ลั่วหมิงเฉิงที่นอนอยู่กำมือแน่นเขาในตอ

"คุณชายรองตอนนี้ยังรักษาตัวอยู่เจ้าค่ะ แต่ข้าได้สอบถามกับท่านหมอแล้วอีกไม่นานแขาจะหายดีเจ้าค่ะไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรงอะไร ส่วนหลี่หยวนตอนนี้อาการเป็นปกติแล้วเจ้าค่ะ เขาบอกข้าว่าอีกไม่นานจะมาคารวะขออภัยแก่ท่านผู้เฒ่าลั่วเจ้าค่ะ""อืม ย่อมเป็นข่าวดีทั้งสิ้น"ลั่วหลี่เวยมองท่านผู้เฒ่าลั่วที่ยังคงมีสีหน้ากังวล แม้ชายชราจะไม่พูดออกมาแต่นางก็รู้ดีว่าสิ่งที่เขากังวลคือสิ่งใดหากนับตามเวลาตอนนี้ยาก็คงออกฤทธิ์แล้วเอาเถอะแค่นี้เขาก็น่าจะจำแล้ว"ข้ามีวิธีทำให้คุณชายใหญ่กลับมาเจ้าค่ะ""วิธีหรือ นังหนูเว่ยเว่ยวิธีอะไรรีบบอกข้า"ลั่วหลี่เวยยิ้มออกมาเรื่องที่กังวลเป็นเรื่องของลั่วกงเฉิงจริง ๆ สินะโชคดีที่นางให้คนคอยติดตามเขาไว้ จากที่ฟังรายงานล่าสุดลั่วกงเฉิงเก็บตัวอยู่ที่โรงเตี๊ยมเขาไม่กินไม่ดื่มสิ่งใด แม้แต่หอนางโลมที่ชอบไปก็ไม่แม้แต่จะเฉียดกายเข้าใกล้คงเป็นเพราะยาที่นางตั้งใจใส่ไปในขนมในวันนั้นออกฤทธิ์แล้วหากนับวันจริง ๆ ตอนนี้พิษที่อยู่ในร่างกายก็คงสลายออกไปหมดแล้ว"ต่่อจากนี้ท่านผู้เฒ่าต้องป่วยหนักเจ้าค่ะ""ข้าป่วย??""เจ้าค่ะ ป่วยจนนอนติดเตียงท่านผู้เฒ่าทำแค่นี้พอเจ้าค่ะที่เหลือข้าจะจัดการเอง"สอง

"ข้ามั่นใจว่าหลี่เวยนางวางยาพิษในขนมที่นางทำเพื่อให้ท่านตาป่วยขอรับ แต่เพราะพวกข้ากลับจวนมานางจึงเปลี่ยนแผนการท่านตาข้าว่านางแต่งเข้ามาในตระกูลลั่วเราต้องมีแผนการขอรับ"ความเงียบกลับมาปกคลุมในห้องอีกครั้ง ท่านผู้เฒ่าลั่วมองหลานทั้งสามคนของตนก่อนจะถอนหายใจออกมาเหตุใดข้าถึงเลี้ยงหลานมาเป็นพวกโง่ขี้ระแวงเช่นนี้กันนะ"นังหนูเว่ยเว่ยไม่ได้ทำเช่นนั้นหรอก นางเป็นคนจิตใจดีจนน่าสงสารด้วยซ้ำ""แต่ท่านตานาง.....""กงเฉิงเจ้าฉลาดที่สุดไม่ใช่หรือเหตุใดถึงดูไม่ออกมาว่าทุกอย่างเป็นแผนการที่นังหนูเว่ยเว่ยวางไว้เพื่อตั้งใจช่วยเหลือข้าและพวกเจ้า เด็กคนนั้นช่วยเหลือพวกเราโดยไม่หวังผลตอบแทนเลยด้วยซ้ำ"หลังจากนั้นท่านผู้เฒ่าลั่วก็เอ่ยเล่าแผนการทุกอย่างออกไปรวมถึงเรื่องที่ป่วยในครั้งนี้ด้วย เขาตั้งใจพูดทุกสิ่งที่สังเกตมาหากให้เลือกหลานสะใภ้ชายชราก็ยังอยากได้นังหนูเว่ยเว่ยคนนี้ แต่ดูเหมือนหลานของเขาจะไม่เข้าตานางเลยสักนิด"อีกเรื่องที่พวกเจ้าควรจะได้รู้ เด็กคนนั้นไม่ได้ตั้งใจแต่งเข้ามานางถูกบังคับในคืนเข้าหอตอนที่พวกเจ้าเมาหลับอยู่บนเตียง นางก็ตัดสินใจจะใช้มีดสั้นที่เตรียมมาปลิดชีพตัวเองโชคดีที่ข้ามาห้ามไว้

"เว่ยเว่ย ข้ารักเจ้าอย่าไปจากข้าเลยนะ...."ลั่วหลี่เวยก้มลงมองน้ำชาที่อยู่ในมือก่อนจะถอนหายใจออกมาด้วยความลำบากใจ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ไม่กี่วันก่อนหลังจากวันนั้นนางก็หลบหน้าทุกคนอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหนเพราะกลัวว่าจะได้พบลั่วหลี่หยวน จนวันนี้นางตัดสินใจมาพบท่านผู้เฒ่าลั่วเพื่อพูดเรื่องหย่าของนางและคุณชายทั้งสาม แต่ก็ไม่นึกว่าพวกเขาเองก็นั่งอยู่ด้วย"ข้าต้องการหย่าเจ้าค่ะ"ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงสั่นนางไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองคนที่นั่งอยู่ด้วยซ้ำ ลั่วหลี่เวยได้คิดเรื่องนี้มาตลอดทั้งคืนแล้วความรู้สึกที่นางมีต่อสามีทั้งสามเป็นเพียงแค่คนรู้จักเท่านั้นไม่ได้มีความรู้สึกรักแต่อย่างใด "ไม่ได้ ท่านตาพวกข้าไม่ยินยอม" ลั่วกงเฉิงพูดออกมาเสียงแข็ง เขาจ้องมองสตรีที่นั่งตัวสั่นอยู่ตรงหน้าไม่วางตาในใจคิดเพียงว่า ข้าไม่มีทางปล่อยนางไปต่อให้ต้องกักขังนางไว้ในจวนแห่งนี้ข้าก็จะทำ เจ้าเข้ามาเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งแล้วคิดจะจากไปหรือไม่มีทาง ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าจากไป"แต่งเข้ามาต้องเชื่อฟังสามี ในเมื่อพวกข้าไม่ยินยอมเช่นนั้นเรื่องหย่าก็ไม่ต้องพูดขึ้นมาอีก"ลั่วหมิงเฉินพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แม้ความรู้ส