Lahat ng Kabanata ng ข้าคือฮูหยินของสามีจอมเสเพล: Kabanata 31 - Kabanata 40

เวลาผ่านไปครึ่งเดือนตอนนี้ชิงถงสาวรับใช้คนสนิทของลั่วหลี่เวยกอดกล่องไม้ในมือแน่น นางในตอนนี้นั่งอยู่บนรถม้าที่จอดอยู่ในซอยที่ไร้ผู้คนความปกคลุมไปทั่วแต่ไม่ได้สร้างความหวาดกลัวให้นางแต่อย่างใด"ชิงถงนำสิ่งนี้ไปให้ห่าวอู๋ บอกเขาว่าให้นำสิ่งนี้ต้มกับน้ำและนำน้ำไปต้มกับชาให้หญิงชั่วนั่นดื่มเป็นเวลาครึ่งเดือน"คำสั่งของลั่วหลี่เวยดังก้องอยู่ในหัวของนาง ชิงถงเองได้รับรู้ถึงแผนการในครั้งนี้การที่ลั่วหลี่เวยตัดสินใจแก้แค้นเช่นนี้นางย่อมเห็นด้วย นางเป็นสาวใช้ที่อยู่กับลั่วหลี่เวยมานานตลอดมาพบเห็นนายของตนโดนกระทำมานับครั้งไม่ถ้วนโดยที่ตัวนางเองช่วยไม่ได้เลย ครั้งนี้คงถึงตาที่พวกมันจะต้องได้รับผลกรรมบ้างแล้ว"เป็นเจ้าหรือ ข้าคิดว่าจะได้พบหญิงงาม"ห่าวอู๋เดินขึ้นมานั่งบนรถม้ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงผิดหวังเมื่อเห็นว่าคนที่อยู่บนรถม้าไม่ใช่ลั่วหลี่หยวน เขามองสำรวจชิงถงดูจากการแต่งตัวของนางคงเป็นสาวรับใช้ที่แม่เล้าจางพูดถึงสินะ "วันนี้เป็นเทศกาลโคมไฟคุณหนูของข้าต้องอยู่กับคุณชายลั่วสิ จะมาหาเจ้าทำไม""คุณหนู? ไม่ใช่ว่าต้องเรียกว่าฮูหยินหรือ"ชิงถงเม้มปากแน่นไม่ได้ตอบอะไร แม้จะรู้ดีว่าแท้จริงนางควรเร

โรงเตี๊ยม"เป็นที่นี่หรือไม่"?ลั่วกงเฉิงเอ่ยถามเด็กน้อยหลงทางที่ยืนจับมือเขาอยู่ข้างข้าง เมื่อไม่นานมานี้ระหว่างที่เขากำลังจะกลับจวนได้พบเด็กน้อยน่าสงสารกำลังตามหามารดาที่พลัดหลงกัน เมื่อลองสอบถามโดยละเอียดพบว่าเด็กน้อยหนีมารดาออกมาเที่ยวเล่นแต่เกิดหลงทางจำได้เพียงว่าหน้าโรงเตี๊ยมที่พักอยู่มีโคมไฟมากมาย เพราะความสงสารลั่วกงเฉิงจึงพาเด็กน้อยนั่งรถม้าไปที่โรงเตี๊ยมทุกทีที่น่าจะมีความเป็นไปได้"ท่านลุงเป็นที่นี่ขอรับ"เด็กน้อยเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดีใจก่อนจะจูงมือของลั่วกงเฉิงเข้าไปด้านในโรงเตี๊ยม แต่ไม่เป็นผลเพราะลั่วกงเฉิงไม่ได้เดินตามเข้าไปแต่อย่างใด เด็กน้อยเงยหน้ามองเขาด้วยความสงสัย "ข้าเพียงมาส่งเจ้าหามารดาเท่านั้น ในเมื่อพบแล้วก็เข้าไปหามารดาเจ้าเถอะข้าเองก็มีภรรยาที่ต้องรีบไปหาเช่นเดียวกัน"ลั่วกงเฉิงเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้มก่อนจะปล่อยมือจากเด็กน้อยหันหลังเตรียมเดินขึ้นรถม้า เด็กน้อยที่เห็นว่าคนตรงหน้ากำลังจะจากไปก็มีสีหน้าร้อนรนก่อนจะตัดสินใจทำบางอย่าง!!หมับ!!"นี่เจ้า...""ท่านลุงเข้าไปเป็นเพื่อนข้าเถอะนะขอรับ"ลั่วกงเฉิงก้มลงมองเด็กน้อยที่กำลังกอดขาข้างหนึ่งของเขาไว้แน่น ผู้คนที

1 เดือนต่อมาจวนตระกูลชุนลั่วหลี่เวยเดินลงจากรถม้าที่จอดอยู่หน้าจวนพ่อค้าตระกูลชุนด้วยท่าทางสง่างาม นายท่านชุนและฮูหยินชุนที่ยืนรอต้อนรับอยู่หน้าจวนมองนางด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นคนที่พวกเขารอคอยไม่ได้มาด้วย"สามีเจ้าไม่มาหรือ""นั่นสิท่านพี่ พี่เขยเหตุใดไม่มากับท่าน"ชุนหลิงเอ๋อร์เอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่พอใจหลังจากเห็นว่ามีเพียงลั่วหลี่เวยที่เดินลงจากรถม้าเพียงคนเดียว เดิมทีนางได้ยินว่าลั่วหลี่เวยจะมาพบท่านพ่อที่จวนเลยแอบดีใจว่านางอาจพาสามีทั้งสามมาด้วย แม้ว่าหลังจากวันนั้นนางจะไม่ได้พบลั่วกงเฉิงเลยแต่เรื่องที่เขาและนางมีความใกล้ชิดกันเมื่อหลายเดือนย่อมเป็นเรื่องจริงหากใช้เรื่องนี้บีบบังคับให้เขารับนางเป็นอนุย่อมต้องได้ผล"พี่เขย? หึเจ้าหมายถึงพี่เขยคนใดเล่า" ลั่วหลี่เวยปรายตามองไปที่ชุนหลิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ ในใจของนางตอนนี้เต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจนางเฝ้ารอเวลาที่จะแก้แค้นมาตลอด เมื่อได้ยินว่านายท่านชุนได้กลับมาแล้วนางจึงรีบมาที่นี่"แล้วท่านพี่คิดว่า...พี่เขยคนใดเล่า"ชุนหลิงเอ๋อร์พูดออกมาด้วยรอยยิ้มนางมั่นใจว่าลั่วหลี่เวยต้องรู้เรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างนางและลั่วกงเฉิง หญิงชั

หลังจากวันนั้นเวลาได้ผ่านไปสามเดือน ชุนหลิงเอ๋อร์ถูกนำตัวไปปลงผมบวชแม้นางจะอ้อนวอนต่อนายท่านชุนมากเพียงใดแต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลสุดท้ายนางก็ต้องทำตามคำสั่งของบิดา ส่วนตระกูลชุนก็ไม่ได้ร่ำรวยเช่นที่ผ่านมาการค้าที่ตระกูลลั่วเคยยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือในตอนนี้ต่างล้มไม่เป็นท่า อาศัยเพียงร้านเครื่องประดับที่เป็นของฮูหยินชุนคนก่อนเพื่อเลี้ยงคนในจวนเท่านั้นตึก ตึก ตึก ตึกนายท่านชุนเคาะนิ้วลงบนโต๊ะด้วยใบหน้าเรียบเฉยดวงตาของเขาจ้องมองสตรีคนรักที่กำลังคุกเข่าอยู่ตรงหน้าด้วยท่าทางสั่นกลัว ข้างกายนางมีท่านหมอที่กำลังตรวจชีพจรของนางอยู่"เรียนนายท่านฮูหยินตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนแล้วขอรับ"ท่านหมอเมื่อตรวจได้แน่ชัดก็รีบพูดออกไปทันที นายท่านชุนที่ได้ยินเช่นนั้นก็กำมือแน่นก่อนจะแสร้งยกยิ้มออกมา ตั้งครรภ์ได้ห้าเดือนหรือช่างน่าขำเสียจริง ข้ากลับมาจากต่างเมืองได้เพียงสี่เดือนเท่านั้นเป็นไปไม่ได้ที่ลูกในท้องของนางจะเป็นบุตรของข้า หากไม่ใช่เพราะนางมีอาการแปลก ๆ ข้าคงไม่ได้รับรู้เรื่องเลวทรามของนาง"ขอบคุณท่านหมอมาก เช่นนั้นข้าจะให้บ่าวในจวนไปส่งท่าน""ขอรับ"ท่านหมอที่รู้สึกว่าบรรยาในจวนตอนนี้ช่างดูอึดอ

ลั่วหลี่เวยเดินลงจากรถม้าด้วยท่าทางร้อนรน นางก้าวเท้าเข้าไปในจวนพ่อค้าลั่วมองไปรอบรอบพบว่าตอนนี้ภายในจวนถูกตกแต่งไปด้วยสีแดงเสียงผู้คนโห่ ร้องแสดงความยินดี กลิ่นสุราคละคลุ้งไปทั่วนี่พวกเขาแต่งอนุเข้ามาจริง ๆ หรือ แล้วข้าล่ะพวกเขาไม่รักข้าแล้วหรือ.."คุณหนูท่านไปไหนมาเจ้าคะ ข้าไปหาท่านที่หอนางโลมก็ไม่พบ"ลั่วหลี่เวยมองชิงถงที่อยู่ตรงหน้าด้วยสายตาเหม่อลอยราวกับไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นทั้งทั้งที่คิดว่าอยากมาดูให้เห็นกับตาว่าพวกเขาแต่งสตรีอื่นเข้ามาจริงหรือไม่แต่เหตุใดพอรู้แล้วข้ากลับเจ็บปวดถึงเพียงนี้ หากรู้ว่าจะเจ็บถึงเพียงนี้ข้าคงไม่มาที่นี่และทำเป็นไม่รับรู้เสียดีกว่า.."เว่ยเว่ย""พี่เว่ยเว่ยท่านมาแล้ว"ลั่วหลี่หยวนในชุดเจ้าบ่าวสีแดงวิ่งเข้ามาสวมกอดนางด้วยรอยยิ้ม ลั่วหลี่เวยเองที่เห็นสามีทั้งสามของนางสวมชุดเจ้าบ่าวเช่นนี้ก็รับรู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่นางได้ยินมาล้วนเป็นความจริง นางในตอนนี้ห้ามน้ำตาไม่อยู่อีกแล้วมือบางโอบกอด ลั่วหลี่หยวนแน่นก่อนจะร้องไห้ออกมาเสียงดังลั่วหลี่เวยตอนนี้ในใจเต็มไปด้วยความน้อยใจและผิดหวัง พวกเขาเคยสัญญาว่าจะมีเพียงนางเหตุใดถึงโก