Lahat ng Kabanata ng ข้าคือฮูหยินของสามีจอมเสเพล: Kabanata 21 - Kabanata 30

ลั่วหมิงเฉินยืนอยู่ข้างรถม้าเงียบ ๆ เสียงร้องไห้จากคนที่อยู่ในรถม้ายังดังอยู่ต่อเนื่อง เขาไม่รู้ว่าระหว่างนางและเจ้าโง่นั่นมีความสัมพันธ์กันเช่นไร แต่หากให้เดาจากที่นางมีท่าทางเสียใจเช่นนี้นั่นหมายความว่านางเองก็มีใจให้เจ้าโง่นั่นเช่นเดียวกันใครจะคิดว่าข้าที่เป็นสามี ต้องมายืนเฝ้าภรรยาที่เสียใจจากชายอื่น.."คุณชายรองลั่วไม่ใช่หรือ ข้าไม่ได้พบท่านเสียนานเลย"ลั่วหมิงเฉินมองชายชราที่เดินเข้ามาทักทายเขาด้วยรอยยิ้มคนที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดี เจ้าของบ่อนพนันที่เขามักจะเข้าไปเล่นและละลายเงินจำนวนมากมาตลอดหลายปี"ช่วงนี้ไม่ไปเที่ยวเล่นที่บ่อนของข้าเลยนะขอรับ""อืม""วันนี้มีคนดวงดีจากบ่อนของข้าเยอะพอสมควร คุณชายไม่สนใจไปเสี่ยงโชคบ้างหรือขอรับ"ลั่วหมิงเฉินมองคนเจ้าเล่ห์ตรงหน้าที่พยายามชักชวนให้เขากลับไปเล่นพนันอีกครั้ง ในตอนนี้ลั่วหมิงเฉินเกิดความลังเลในใจแต่เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของสตรีด้านหลังเขาก็ได้สติ ภาพที่นางวิ่งเข้าไปช่วยเขาด้วยท่าทางร้อนรนยังฉายเข้ามาในหัว"ข้าเลิกเล่นแล้ว""ขอรับ?? ท่านเนี่ยนะ??""ใช่ข้ากำลังเริ่มเป็นคนที่ดีขึ้นเพื่อฮูหยินของข้า"ลั่วหมิงเฉินพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม เพ

เวลาผ่านไปสามเดือนกิจการของตระกูลลั่วในตอนนี้กำลังเจริญรุ่งเรือง ผู้คนในเมืองต่างพูดถึงคุณชายลั่วทั้งสามด้วยความชื่นชมข่าวว่าพวกเขากลับตัวกลับใจดูแลกิจการจนได้กำไรก้อนโต สตรีในเมืองจากที่เคยหลีกหนีกลับเปลี่ยนท่าทีราวกับต้องการแต่งเข้ามาเป็นอนุของพวกเขาแต่คุณชายลั่วทั้งสามก็ไม่มีท่าทีชายตามองแต่อย่างใด'เว่ยเว่ยถึงอย่างไรเจ้ากับหลิงเอ๋อร์ก็เป็นพี่น้องพวกเราล้วนเป็นครอบครัว แม่จะไม่พูดอ้อมค้อมเมื่อหลายวันก่อนหลิงเอ๋อร์นางออกไปเที่ยวเล่นด้านนอกแล้วถูกบุรุษรังแกโชคดีที่คุณชายใหญ่ลั่วมาช่วยนางไว้ได้ทัน แต่หลังจากวันนั้นหลิงเอ๋อร์เจ้าเด็กโง่น้องของเจ้านางก็เห็นคุณชายใหญ่เป็นรักแรกพบนางเอาแต่ขังตัวเองไว้ในห้องไม่ยอมกินไม่ยอมดื่มพูดเพียงว่าอยากแต่งเข้าตระกูลพ่อค้าลั่วจนท่านพ่อเจ้าและข้ารู้สึกทุกข์ใจ วันนี้ข้าเลยตัดสินใจเขียนจดหมายขอร้องเจ้าที่เป็นพี่สาวของนาง เว่ยเว่ยข้าต้องการให้เจ้ารับหลิงเอ๋อร์เป็นอนุ"ลั่วหลี่เวยที่อ่านข้อความประโยคสุดท้ายก็กำจดหมายที่อยู่ในมือแน่น ทั้งที่นางตั้งใจจะตัดขาดจากตระกูลชุนแล้วเหตุใดยังมาทำให้นางรู้สึกรำคาญใจเช่นนี้ เพราะการที่ได้เกี่ยวดองกับตระกูลพ่อค้าที่ลั่ว

ลั่วกงเฉิงพาลั่วหลี่เวยที่เมามายจากการดื่มสุรากลับมาที่จวนลั่วก่อนจะดูแลนางเป็นอย่างดี เขาในตอนนี้กำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดที่ใบหน้าของลั่วหลี่เวยอย่างทะนุถนอมรอยยิ้มพอใจปรากฏบนใบหน้าของเขาอย่างไม่รู้ตัว"ไปกันเถอะ รีบทำให้มันจบจบอีกอย่างจะให้ข้าทิ้งเจ้าไปได้เช่นไร""ขออภัยที่ข้าต้องกล่าวกับท่านตามตรง ข้าลั่วหลี่เวยในชาตินี้จะมีสามีเพียงสามคนเท่านั้นและไม่คิดจะมีผู้ใดเพิ่มขอท่านเข้าใจข้าด้วย""ขอโทษด้วยที่ข้าต้องพูดเช่นนี้ พอดีว่าสามีทั้งสามของข้าทำได้ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าข้าเลยไม่ได้รู้สึกตกใจเท่าไหร่"ลั่วกงเฉิงนึกถึงคำพูดของนางก็แค่นหัวเราะออกมาเบา ๆ พรางจ้องมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้หลับสนิทไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่นางคิดว่าเป็นสหายกำลังจะแปรเปลี่ยนความรู้สึกไปเพราะการกระทำของนาง"ข้าไม่แปลกใจเลยสักนิดว่าเหตุใดน้องชายทั้งสองของข้าถึงได้หลงใหลเจ้า"ลั่วกงเฉิงพึมพำกับตัวเอง มือหนาค่อย ๆ จับผมของนางขึ้นมาดมอย่างลุ่มหลงในตอนแรกเเขาเพียงแค่รู้สึกผิดต่อนาง ต่อมาก็เกิดความสงสัยว่าเหตุใดน้องชายทั้งสองของข้าถึงลุ่มหลงนาง พอได้ใกล้ชิดข้ากลับรู้สึกว่าอยากเจอนางอยากได้ยินเสียงจากที่เคยคิดว่าจะเป็นเพียงสหายที่

ลั่วหลี่เวยในตอนนี้นั่งอยู่ในห้องที่ปิดสนิทภายในหอชมบุรุษ เบื้องหน้ามีท่านป้าจางที่มีสีหน้าไม่ดีนักที่ยืนอยู่ข้างกายนางมีบุรุษรูปงามที่แต่งกายน้อยชิ้นนางมองสำรวจบุรุษตรงหน้านายโลมอันดับสองของหอชมบุรุษ"คุณหนู นายโลมผู้นี่ชื่อห่าวอู๋เจ้าค่ะ เป็นคนที่ข้าเลือกไว้คุณหนูคิดว่าเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ""ห่าวอู๋เจ้าถอดชุดออกให้หมด"ลั่วหลี่เวยพูดออกมาเสียงเรียบ นางตัดสินใจทำตามแผนการของลั่วกงเฉิงช่วงเวลานี้ท่านพ่อของนางต้องเดินทางไปทำการค้าที่ต่างเมืองใช้เวลาหลายเดือนกว่าเขาจะกลับมาซึ่งถือว่าเป็นโอกาสที่ดีสำหรับจะเริ่มแผนการ"คะ..คุณหนูให้เขาถอดต่อท่านจะไม่เป็นอะไรหรือเจ้าคะ"ท่านป้าจางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงลำบากใจ เพราะลั่วหลี่เวยในสายตานางนั้นอ่อนหวานและอ่อนต่อโลกการที่จะเห็นบุรุษมาเปลือยกายต่อหน้านี่มัน...."ท่านป้าไม่เป็นไรข้าต้องการตรวจสอบบุรุษที่ข้าจะส่งไปเป็นชู้รักหญิงชั่วสิ ข้าต้องแน่ใจว่าซีหลงจะทำให้หญิงชั่วนั่นลุ่มหลงได้""หึ เอาสิเปลืองผ้าต่อหน้าสตรีงดงามเช่นนี้ข้าย่อมพอใจที่จะทำ"ห่าวอู๋เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ใส่ใจนักก่อนจะเริ่มปลดเสื้อผ้าที่มีอยู่น้อยชิ้นของเขาออก ห่าวอู๋ที่เป็นนาย

"หลิงเอ๋อร์ คารวะพี่เขยเจ้าค่ะ"ลั่วกงเฉิงปรายตามองสตรีตรงหน้าก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าแสร้งยิ้มออกมา ว่ากันว่าในบรรดาพี่น้องตระกูลลั่วทั้งสามคนลั่วกงเฉิงเป็นบุรุษรูปงามที่สุดสตรีในเมืองจำนวนไม่น้อยที่คาดหวังจะเป็นอนุของเขา ชุนหลิงเอ๋อร์ที่เห็นรอยยิ้มของคนตรงหน้าก็รู้สึกเขินอาย"เจ้ามีเรื่องอะไรจะพูดกับข้าหรือ"ลั่วกงเฉิงเอ่ยถามคนตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม แม้ที่จริงเขาจะรู้มาจากลั่วหลี่เวยแล้วว่าสตรีตรงหน้าต้องการแต่งเป็นอนุของเขา ให้ตายสิเป็นสตรีละโมบที่เป็นต้นเหตุให้ภรรยาข้าโดนรังแกแท้แท้แต่กลับคิดอยากเป็นอนุของข้า"พี่เขย หลิงเอ๋อร์เพียงอยากขอบคุณท่านที่ช่วยเหลือในวันนั้นเจ้าค่ะ หากวันนั้นไม่ได้พี่เขยช่วยไว้หลิงเอ๋อร์คง...."ชุนหลิงเอ๋อร์แสร้งสีหน้าเศร้าก่อนจะปรายตามองลั่วกงเฉิงที่ยังคงมองนางอยู่ไม่วางตา โชคดีที่วันนี้ข้าเลือกแต่งกายในแบบที่เขาชอบอีกทั้งข้าก็ยังหน้าตางดงามเช่นนี้ลั่วกงเฉิงคงยากที่จะละสายตา"ได้ช่วยคนย่อมเป็นเรื่องที่ดี เจ้าปลอดภัยก็ดีแล้ว"หากข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนที่ทรมานภรรยาข้ามาตลอดหลายปีข้าคงไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยให้เสียเวลา ลั่วกงเฉิงคิดในใจก่อนจะแสร้งยิ้มออกมา"พี่เว่ยเว่ย สบ