บททั้งหมดของ สี่วสันต์บำเรอรัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

บทที่ 10.1 ในยามที่เราได้รักกันหลังจากมาถึงจวนของไฉต๋าตง อาหลันสวมกอดข้าเสียแน่นพลางร้องห่มร้องไห้ จนข้าพานางไปนอนในเรือนรับรองนั้นแล นางถึงยอมหลับแต่โดยดีข้าหันกลับมาเผชิญหน้ากับไฉต๋าตง หลังจากที่ข้าผสมน้ำอาบกลิ่นหอมฉุย ใบหน้าเขาขึ้นสีแดงระรื่น เมื่อข้าปลดเปลื้องเสื้อผ้าจนหมด“ท่านมาอาบกับข้าดีหรือไม่” ข้าเอ่ยเสียงหวาน พลางแนบทรวงอกเข้ากับท่อนแขนแกร่ง“เอ่อ… ข้าเกรงว่าเจ้าอาจไม่ได้พักผ่อน” เขาเอ่ยเสียงสั่น จนข้าได้ยินเสียงหัวใจของเขา“แล้วเหตุใดถึงชวนข้ามาหลับนอนกับท่านกัน” ข้าเอ่ย พลางไล้ปลายนิ้วถูวนยังอกแกร่ง “มาเถิด ให้ข้าได้ช่วยท่านผ่อนคลาย” ข้ากล่าวอีกครั้ง พร้อมช่วยอีกฝ่ายถอดเสื้อผ้าจนหมด“เหม่ยหลินเรายังมีเวลาอยู่ด้วยกันตั้งมากมาย…”“ท่านทิ้งข้าไปอยู่กับหญิงอื่นถึงสองสัปดาห์ ครานี้ที่ท่านกลับมา ข้าคงต้องทำให้เจ้าหลงใหลข้าอีกครั้ง” ข้าเอ่ยพลางหัวเราะ ก่อนใช้ฝ่ามือลูบไล้เรือนร่างอีกฝ่าย“มันไม่ใช่แบบที่เจ้าคิด ข้าเพียงแค่ต้องทำเรื่องให้เจ้าได้มาอยู่กับข้าอย่างสง่าผ่าเผย

บทที่ 10.2 ในยามที่เราได้รักกันไฉต๋าตงพาข้าเข้ามาในอ่างน้ำร้อน เราสองแลกจูบกันอย่างดุเดือด และร้อนแรงยิ่งกว่าทุกคราที่เราจูบกัน ฝ่ามือหนาอีกฝ่ายบีบบั้นท้ายข้า อีกข้างหมุนวนยังยอดปทุมถัน ส่วนฝ่ามือข้าประคองใบหน้าเขา ให้สอดรับลิ้นเล็ก ๆที่กำลังยั่วยวนจนเมื่อเราผละออกจากกัน นิ้วเรียวยาวของไฉต๋าตงบดเบียดกลีบบุปผางาม จนข้าไม่อาจกลั้นเสียงร้องได้ไหว เขามอบจูบให้แก่ข้าอีกครา เมื่อเขาสอดนิ้วเข้าไปในโพรงสวาท แล้วขยับอย่างช้า ๆจนข้าแทบบิดตัวเป็นเกลียว“เจ้าพร้อมแล้วหรือยัง” ไฉต๋าตงกระซิบข้างใบหู ข้าส่งเสียงหัวเราะหวาน ๆแล้วขบติ่งหูเขา “เจ้าช่างร้ายนัก” ไฉต๋าตงส่งเสียงหัวเราะก่อนที่เขาจะหมุนตัวข้าให้จับขอบอ่าง แล้วยกสะโพกให้ตั้งรับกับแก่นกายอีกฝ่ายที่ถูวน ภายในท้องข้ามันหมุนวนไปหมด ยิ่งเมื่อเขาค่อย ๆดันปลายแก่นเนื้อเข้ามาในโพรงหวาน เสียงร้องครวญครางของข้ายิ่งดังขึ้น“ข้าจะขยับแล้วนะ” ไฉต๋าตงเอ่ยเสียงแผ่ว พลางออกแรงดึงขยับเข้าออกอย่างช้า ๆ “ภายในกายเจ้าแน่นมาก”“อ๊า!~ ไฉต๋าตง!~” ข้าจิกเล็บเข้าอ่างไม้

บทที่ 11.2 เช้าวันใหม่ กับชีวิตใหม่ที่ได้รับหลังจากผ่านช่วงหยอกเย้าระหว่างแต่งกาย ทั้งข้าและไฉต๋าตงได้นั่งรับประทานอาหาร แม้เวลาใกล้เข้าสู่ยามซื่อแล้วก็ตาม ข้ากวาดสายตาทั่วบริเวณ เจอร่างเล็กอันคุ้นเคยที่ยืนตัวลีบอยู่ไม่ไกล ข้าส่ายหน้าเบา ๆพลางหันไปสบตาขออนุญาตจากไฉต๋าตง เขาเองย่อมรับรู้ถึงความต้องการของข้า เขาพยักหน้าเบา ๆเป็นเชิงอนุญาตในสิ่งที่ข้ากำลังจะทำ“อาหลัน” ข้าส่งเสียงเรียกเบา ๆ เหล่าบ่าวใช้รีบเบี่ยงตัวหลบให้ข้าเห็นนางได้ถนัดตา “มาตรงนี้”นางเงยหน้าสบตากับข้า พลางเดินมายังข้าอย่างอ้อยอิ่ง นางคำนับลงช้า ๆแล้วพยายามซ่อนแววตาตนเอง“เหตุใดเจ้าไม่มานั่งกินข้าวกับข้า” ข้าเอ่ยพลางเลิกคิ้ว “โดนแกล้งอย่างงั้นหรือ?”“มะ ไม่เจ้าค่ะ” นางส่ายหน้ารัวเร็ว ท้ายที่สุดเขยิบเข้ามาใกล้ข้าอีกครั้ง แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว “ข้าเป็นเพียงหญิงรับใช้ของท่าน ข้าไม่อาจร่วมรับประทาน...”“บอกแล้วอย่างไรว่าเจ้าคือน้องสาวข้า” ข้าโพล่งขึ้นขัดนาง พลางหันไปยังบ่าวสาวที่ยืนอยู่ไม่ไกล “เจ้าช่วยนำชุดจานชามมาให้น้องข้าหน่อยได้หรือไม่”“

บทที่ 12.2 เอ่ยวาจาคำหวาน“เจ้านี่...” เขาพึมพำเบา ๆก่อนรวบเอวข้าเข้าหา “ยังไม่ได้ร่วมพิธีถวายน้ำชา คำนับฟ้าดิน เจ้าเรียกข้าว่าฟูจวินแล้วหรือ”“ก่อนหน้านี้ท่านยังชื่นชอบอยู่เลย” ข้าแลบลิ้นใส่อีกฝ่าย และจัดการปิดปากเขาอย่างรวดเร็วแม้มีสายลมพัดผ่านเข้ามาในห้อง หรือแสงดวงตะวันสาดส่องจนร้อนแรง แต่มันกลับไม่อาจหยุดยั้งความรักของข้าที่มีต่อเขาได้ เราแลกจูบกันอย่างดูดดึง พลางช่วยกันปลดเปลื้องพันธนาการระหว่างสองเราเมื่อยามที่ร่างกายของเราเปลือยเปล่า ไฉต๋าตงอุ้มข้าไปนอนยังบนตั่งเตียง ภายในดวงตาสีหมึกของเขามีข้าที่แสนงดงามอยู่ภายใน เขาค่อย ๆเลื่อนใบหน้าจุมพิตข้าอีกครา และลากไล้ริมฝีปากมายังทรวงอกเต้าข้างหนึ่งถูกเขาดูดดึง ส่วนอีกข้างมีมือหนานวดเคล้าคลึงให้ ข้าส่งเสียงหวานกระเส่า พลางโอบรัดรอบคออีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ ริมฝีปากเขาประทับทั่วเรือนร่างของข้า ไล่จนมาถึงเนินสาว ไฉต๋าตงแยกขาทั้งสองของข้าออกอย่างเบามือ แล้วประทับจูบลงบนกลีบบุปผาสีสวย“เจ้างดงามมาก เป็นจริงดั่งเจ้าว่า หากเจ้าแต่งกายเพื่อโอ้อวดข้า ต่อให้ร่างกายเป

บทที่ 1.2 ยินดีต้อนรับเข้าสู่กองโจรเฟยเหม่ยหลินแม้นางยังไม่เสร็จธุระดีนัก แต่นางกลับสั่งให้ข้านำขนมหวานไปหาว่าที่พี่เขย หรืออีกนัยคือไปแจ้งอีกฝ่ายให้ทราบว่านางจะค้างคืนที่นี่ ส่วนข้ามีหน้าที่เป็นผู้ส่งสารตั้งแต่ไหนแต่ไร ฉะนั้นข้าจึงหยิบผ้าคลุมสีแดงอ่อนมาห่อหุ้มตนไว้ระหว่างที่ข้ากำลังเดินบนท้องถนนมุ่งตรงสู่จวนท่านแม่ทัพไฉ ข้าอาจรู้สึกไปเองก็ได้ว่ามีคนสะกดรอยตาม ข้ากลั้นใจก้าวเท้าให้เร็วขึ้นอีกครึ่งส่วน ภาวนาถึงใครสักคนให้ผ่านทางมาโดยบังเอิญ ให้ภายในใจของข้าชุ่มชื่นขึ้น ในตอนที่หัวใจกำลังเต้นระรัว ข้ารับรู้ได้ถึงสันมือที่กระแทกต้นคออย่างแรง“อึก!” ข้าแทบล้มลง แต่กลับมีท่อนแขนกำยำโอบร่างข้าไว้เขาอุ้มข้าพาดบ่าเลยมองไม่เห็นสิ่งใดนอกจากพื้นเบื้องล่าง จนกระทั่งเมื่อข้าขึ้นนั่งอยู่บนหลังม้า ภายใต้แสงจันทร์เหลืองนวล ข้าได้เห็นนัยน์ตาสวยเอกลักษณ์อันคุ้นเคย ไม่ทันได้ทำความเข้าใจให้มากความ สติของข้าก็เลือนหายไปในที่สุด นั่นคือภาพสุดท้ายที่ข้าได้รับรู้ “ท่านเป็นหัวหน้ากองโจรมิใช่หรือ!? เหตุใดงานง่าย ๆท่านถ