บททั้งหมดของ สี่วสันต์บำเรอรัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

บทที่ 2.2 อย่าได้ดูถูกสตรีเช่นข้า!เวลาผ่านไปเพียงหนึ่งชั่วยาม ศีรษะข้าตอนนี้ช่างหนักนัก ข้ากลืนน้ำลายพลางจ้องมองคนตรงหน้าที่ยังคงระบายยิ้มหวาน รอยยิ้มเขาช่างสวยน่ามอง ข้าอยากครอบครองรอยยิ้มของเขาจัง“เจ้ายิ้มอีกแล้ว” ข้าพึมพำ อยากเอื้อมมือไปดึงแก้มอีกฝ่าย แต่ทำได้เพียงค้ำยันตัวเองไม่ให้หน้าทิ่มขาหมู “เหตุใดเจ้าดูไม่เมาเลย” ข้าเอ่ยถามเสียงยานจนแลดูแล้วช่างน่าเกลียดเสียจริง“เพราะข้าตั้งใจมอมเจ้าอย่างไรเล่า” เขาหัวเราะพลางยกสุราขึ้นดื่มอีกจอก“ฮึ ๆข้ารู้อยู่แล้ว~ แต่ข้าไม่ยอมให้เจ้าดูถูกคอข้าหรอกนะ~” ข้าหัวเราะเสียงดัง พลางยกสุราขึ้นอีกขวด“ข้าขอถามหน่อย เจ้าชอบผู้ชายแบบใด ไม่สิ!เจ้าอยากได้ใครในหมู่พวกข้าเป็นสามี” เขาเท้าคางพลางจ้องมาทางข้า แม้คำถามอีกฝ่ายช่างน่าประหลาดนัก แต่ข้าก็นึกเปรียบเทียบผู้ชายที่ข้าได้พบเจอในชีวิต แลดูแล้วคงมีแค่คนเดียวที่ข้านั้นชื่นชม“อืม~ ข้าชอบผู้ชายนิสัยแบบพี่เขย เจ้ารู้หรือไม่ว่าเขาตามใจพี่สาวข้าขนาดไหน แถมทุก ๆคืนพวกเขาต่างไม่ห่างกายกันเลย” ข้าตอบเสียงงึมงำ พลา

บทที่ 3.1 ข้าหิว เจ้าเองก็หิว“อืม~” ข้าส่งเสียงเบา ๆเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสบางอย่างตรงเนินสาว พลางพยายามบิดตัวให้หลุดออกจากความเปียกแฉะที่ตวัดกวัดเกี่ยว แม้รู้สึกดีแต่มันกำลังก่อกวนเวลานอนข้าอยู่“อื้อ!~” ร่างข้าสะดุ้งเล็กน้อย หลังจากตุ่มไตถูกขบเบา ๆ พลางมีอะไรบางอย่างสอดเข้าไปภายในช่องทางรัก “อ๊ะ! อ๊า~” ข้าหลับตาปี๋ เอื้อมมือคว้าบางอย่างที่เป็นเส้นนุ่ม ๆ พร้อมส่งเสียงอีกครั้งเมื่อทั้งตุ่มแข็งและโพรงหวานถูกรุกรานพร้อม ๆกัน“ยังไม่ตื่นอีกหรือ?” เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นอีกครา ช่างคุ้นเคยนัก แต่ในยามนี้ข้าเสียวจนน้ำหวานชโลมไปทั่วปากทางเข้าเสียแล้ว “หากยังไม่ยอมลืมตาตื่น ข้าจะใส่เข้าไปแล้วนะ” เสียงกระซิบดังข้างใบหู พลางมีลมหายใจกรุ่นร้อนเป่ารดยังซอกคอเรียวระหงคำพูดของอีกฝ่ายช่างสร้างความฉงนนัก ข้าลืมตาโพล่งแล้วเห็นหลี่เล่อคุนในร่างเปลือยเปล่า จ่อแก่นเนื้อยังโพรงสวาท ข้ากลืนน้ำลายเมื่อท่าทางของเรามันช่างล่อแหลมยิ่ง อีกทั้งเขากำลังระบายยิ้มร้าย แล้วออกแรงดุนแก่นกายให้ชโลมน้ำหวานข้าอย่างนึกสนุก“ข้าแข็งขนาดนี้แล้ว ฮูหยินข้ายัง

บทที่ 3.3 ข้าหิว เจ้าเองก็หิว“ข้า-หิว-แล้ว” ข้าเอ่ยเสียงเรียบ สลัดความคิดแสนเหลวไหลอย่าให้การร่วมรักเพียงคืนเดียวต้องทำให้ข้าใจอ่อน เมื่อใดที่พี่เขยข้าบุกมา เมื่อนั้นต่อให้ข้ารักเขาจนหัวปักหัวปำ หลี่เล่อคุนก็ต้องตายภายใต้คมดาบของทหารหาญข้าสั่งให้เล่อคุนออกไปจากห้อง อย่างไรข้าเองก็มีความละอายนะ ข้าไม่ยอมให้เขาได้ฉวยโอกาสจับจ้องเรือนร่างข้ามากไปกว่านี้ ถึงแม้เขาจะส่งหญิงสาวผู้หนึ่งมาช่วยข้าแต่งตัว แต่เมื่อนางเห็นร่องรอยบนเรือนร่างข้า ทั้งข้าและนางต่างไม่กล่าวอันใดถึงกระนั้นใบหูของนางก็แดงก่ำเสียจนข้านึกถึงตัวเองตอนบังเอิญเห็นพี่สาวข้ากำลังทำสิ่งใดกับพี่เขยในห้องเขียนหนังสือ“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” นางเอ่ยแม้ไม่ยอมเงยหน้าจ้องข้าก็ตาม“ขอบคุณแม่นางมาก แล้วนี่เจ้าชื่อว่าอันใดหรือ” ข้าเอ่ยพลางจ้องนางที่ดูแล้วอายุไม่ห่างจากข้ามากนัก“หลี่ฟ่านปิงเจ้าค่ะ” นางตอบพึมพำ พลางหันหน้าไปยังทางประตู “อะ เอ่อ ข้าต้องไปฝึกทหาร เอ๊ย! ฝึกลูกน้องแล้ว หากไม่มีอันใด ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ”“ดะ เดี๋ยว!” ไ

บทที่ 4.2 แม่นางหลี่ฟ่านปิงท้ายที่สุดข้าเดินออกไปโดยมีจุดหมายภายในใจ ตลอดเวลาที่ข้าอยู่ภายในกองโจร มีผู้หญิงเพียงคนเดียวที่ข้าพอพูดคุยกับนางได้ แม้จะเป็นนางที่ดูเก้ ๆกัง ๆยามข้าชวนคุย แต่ไม่ว่าครั้งใดนางก็ยอมพาข้าเที่ยวเล่นเสียทุกที“แม่นางหลี่!” ข้าส่งเสียงโบกมือเรียกหญิงสาวในชุดสีเข้ม นางกำลังยืนดูเหล่าลูกน้องกวัดแกว่งดาบเป็นกระบวนท่านางหันมาทางข้า แม้ดูผงะแต่สุดท้ายเมื่อข้าวิ่งเข้าไปใกล้ เจ้าตัวก็ยอมสั่งให้ลูกน้องหยุดพักแล้วพาข้ามานั่งยังศาลาไม้ไผ่ที่อยู่ไม่ไกล นางในยามนี้ช่างดูห้าวหาญเกินกว่าข้านัก แต่ข้ากลับชื่นชมสตรีเช่นนาง ไม่จำเป็นต้องอ่อนหวานช่วงชิงความสนใจจากบุรุษเฉกเช่นหอนางโลม แต่คนเช่นนางสามารถเจิดจรัสได้ แม้ไม่มีผู้ใดคอยช่วยเหลือเลยก็ตาม“แม่นางเฟยเจ้าวิ่งออกมาเช่นนี้ ถ้าท่านพี่รู้เข้า เขาต้องตำหนิข้าแน่” นางเอ่ย พร้อมรินน้ำชาแล้วยื่นแก้วมาทางข้า“จะเป็นอันใดไป เจ้าเปรียบเสมือนเพื่อนของข้า เขาไม่ถือสาหาความหรอก” ข้ายกยิ้มหวาน แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าที่ปักลายนกกระเรียนให้กับนาง“ท่านทำให้ข้าหรือ? แล้วของท่านพี่...

บทที่ 5.2 เพียงแต่เจ้าขอ“คำพูดน่าอายเช่นนั้นข้าจะพูดได้อย่างไร” ข้าเอ่ยพร้อมหลุบตามองต่ำ“หึ ๆ” เล่อคุนส่งเสียงหัวเราะอีกครั้ง ข้าเห็นว่าเขากำลังจะหมุนตัวเดินหนีไป สองฝ่ามือเล็กเลยคว้าท่อนแขนแกร่งไว้เขามองข้าพร้อมเลิกคิ้วขึ้นอย่างท้าทาย แต่หากให้ข้าเป็นคนเอื้อนเอ่ยออกไป มันคงกลายเป็นความอับอายให้แก่ข้าแน่ ข้าเม้มปากจ้องริมฝีปากหนาที่เผยรอยยิ้มเจือจาง มองเลยขึ้นไปสบกับดวงตาคู่สวยที่ข้านั้นอยากครอบครองภายในใจช่างเต้นระรัวนัก แต่ทิฐิของข้ามีมากเกินไปหรือไม่ ข้ากลืนน้ำลายแล้วหันหน้าไปยังทางอื่น แล้วส่งเสียงอ้อมแอ้ม “ข้าคิดถึงสัมผัสจากท่าน”“เจ้าพูดว่าอันใด ข้ามิได้ยิน”“ให้ตายสิ! ข้าบอกว่าอยากร่วมรักกับท่านอย่างไรเล่า!” ข้าส่งเสียงดังขึ้นเพียงชั่วพริบตา เมื่อได้สติใบหูข้าร้อนผ่าว ยิ่งเมื่อได้ยินเสียงคิกคักจากภายนอกประตู ใบหน้าข้าแทบมอดไหม้“หึ ๆหลันเอ๋อร์~ เจ้าช่างร้อนแรงนัก” เขาเอ่ยแล้วหัวเราะ ยิ่งเมื่อเห็นข้ามองจิกอีกฝ่าย เขายิ่งมีสีหน้าเจ้าเล่ห์หลี่เล่อคุนเลิกหัวเราะใส่ข้า เขามองไปทางประตูก่