บททั้งหมดของ สี่วสันต์บำเรอรัก: บทที่ 41 - บทที่ 50

บทที่ 6.2 ความจริงก็คือความจริง“ขะ ข้า…” “อาหลัน!” ท่านพี่เขยส่งเสียงเรียก ข้าหันไปมองเขาที่ส่งยิ้มบาง ๆมาให้ “เจ้าเก่งมาก!” “เก่งเกออะไร นางเป็นผู้มีพรสวรรค์ ไม่ต้องให้คนอย่างเจ้ามาชมหรอก อีกอย่างอย่ามาเรียกฮูหยินข้าอย่างสนิท!…” “อาหลันมาหาข้า!” ท่านแม่ทัพไม่สนใจเสียงทักท้วงแสนน่าอายของอีกฝ่าย เขายื่นมือมายังข้าแล้วทำสีหน้าจริงจัง ข้ากลืนน้ำลายก่อนหันไปทางหลี่เล่อคุนที่กำลังขมวดคิ้ว“หลันเอ๋อร์มาหาข้า!” หลี่เล่อคุนส่งเสียงพร้อมยื่นมือมาทางข้าเช่นเดียวกันข้ามองคนทั้งสองสลับกัน ภายในใจรู้ดีว่าหากอยากกลับไปก็ต้องไปทางพี่เขย ข้าคิดถึงท่านพี่นัก ไม่รู้ว่าป่านนี้นางจะเป็นเช่นไร กินอิ่มนอนหลับดีหรือไม่ หรือจะโทษตนเองที่ละสายตาจากข้าจนเกิดเรื่องขึ้น ข้าไม่อยากให้นางต้องเป็นกังวล ถึงกระนั้นเมื่อหันไปทางหลี่เล่อคุน ภายในใจข้ากลับยิ่งรู้สึกโหยหาแม้ไม่ต้องผ่านค่ำคืนแรกไปด้วยกัน แต่เพียงเขาทำตัวเช่นยามปกติ ข้าก็สามารถตกหลุมรักอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย เขาช่างเอาใจใส่และมักสร้างความรำคาญใจ ถึงเช่

บทที่ 7.1 ภายในอ่างน้ำร้อนหลังจบงานสมรสแสนวุ่นวายของเหม่ยหลิน ข้าใช้เวลาอีกสักพักไปกับการช่วยกิจการการค้าของนาง แม้นางบอกให้ข้ากลับไปหาเล่อคุน แต่ข้ากำลังเอาคืนอีกฝ่ายที่กล้าลักพาตัวข้าไป และเพราะเล่อคุนไม่ยอมกลับไปหากข้าไม่ไปด้วยกันนี่แล ครานี้แม้มีลูกค้าเต็มร้าน แต่พวกเขามิอาจกล้าเกี้ยวพาราสีพี่สาวข้าได้อีกแล้ว หรือแม้แต่กระทั่ง...“น้องสาวของเถ้าแก่เนี้ยสวยขนาดนี้เลยหรือ!” ชายหนุ่มผู้หนึ่งส่งเสียงดังขึ้น ส่งให้คนอีกสองสามคนหันมาทางนี้เช่นเดียวกันพวกเขารีบตรงดิ่งมายังร้านข้า แล้วเผยรอยยิ้มแสนตัณหา “แม่นางน้อย ไม่น่าเชื่อว่าไม่ได้เจอเจ้าเพียงไม่กี่เดือน จากเด็กน้อยจะกลายเป็นแม่นางผู้งดงามขนาดนี้ได้” “จริงดั่งเจ้าว่า แม้ไม่ได้ดูร้อนแรงเท่าแม่นางเฟย แต่นางกลับดูอ่อนหวานแลน่าทะนุถนอม จนข้าอยากเชยชมวันละหลาย ๆหน” “เจ้าพูดได้อย่างไรเจ้าทึ่ม! นางงดงามเพียงนี้ ต่อให้ข้าตองตายภายใต้ฝ่าเท้าของนาง ข้าก็ยินยอม” สิ้นคำพูดของชายผู้นี้ ทั้งสี่ส่งเสียงหัวเราะพร้อมกัน ข้าได้แต่ปั้นยิ้มแห้ง ๆและหวังว่าจะไม่

บทที่ 7.3 ภายในอ่างน้ำร้อน“มาสิ” เขกยักคิ้วอีกครั้ง ข้าแทบหยิบธนูมาไล่ยิงอีกฝ่ายให้ราวกับกำลังล่าสัตว์ที่ช่วงชิงผลผลิตนักถึงกระนั้นข้าก็เคลื่อนตัวไปอยู่เหนือเขา ใช้ฝ่ามือที่สั่นระริกจับแก่นเนื้อนั้นให้เข้าไปภายในช่องทางรัก แต่มันช่างยากนักเมื่อข้ามองไม่เห็นว่าควรเข้าตรงใด มันจึงแลดูข้ากำลังใช้แก่นเนื้อเขาถูวนยังเนินสาว ข้ากลั้นใจใช้มืออีกข้างช่วยให้สอดเข้าไปง่ายมากขึ้นเข้าไปได้เพียงแค่ปลายเท่านั้น เพราะมันช่างรัดแน่น ข้ากลั้นใจดันสะโพกให้ลงไปในคราเดียว เป็นครั้งแรกที่เหมือนรู้สึกเสียวจนสุดขีด นี่คือเหตุผลที่อีกฝ่ายไม่ยอมใส่เข้าไปง่าย ๆเช่นนั้นหรือ ข้ากลืนน้ำลายอยากขยับขึ้นแต่ความรู้สึกที่ถูกผสานจนเป็นหนึ่งเดียว ทำให้ข้าไม่กล้าขยับ ทำได้เพียงส่ายสะโพกเป็นวงกลมบดเบียดอีกฝ่ายให้ภายในตอดรัดแน่นยิ่งบดเบียดมากเท่าใด เสียงคำรามอีกฝ่ายยิ่งดังชัดมากขึ้นเท่านั้น ข้าหอบหายใจจับขอบอ่างทั้งสอง และถูวนอยู่แบบนั้นเมื่อชินกับความเสียดท้องได้แล้ว“เจ้ากำลังกลั่นแกล้งข้า” เล่อคุนขบฟันแน่น ข้าไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงเช่นใด

บทที่ 2 เล้าโลม[มุมมองบุคคลที่ 3]ฝ่ามือเรียวยาวเคลื่อนคล้อยตามพวงแก้มสีแดงระรื่น กลิ่นกายหญิงสาวช่างแสนหอมหวานนัก เมื่อจมูกคมสันคลอเคลียอยู่ไม่ห่าง ชายหนุ่มในอาภรณ์สีดำขรึมดุจสาธารไร้ก้นบึ้ง โหวหลัวข่าย ระบายยิ้มกว้าง เมื่อเสียงหายใจของคนในฝ่ามือกำลังรวยรินจินหลิวหยาง ในอาภรณ์สีขาวสะอาดเองก็ไม่น้อยหน้า เขาสูดดมกลิ่นจากเส้นผมที่สยายเต็มแผ่นหลัง ชำเลืองมองเครื่องประดับระย้าจนส่องแสงแวววาวประกายต้องแสงเทียน นิ้วมือเรียวยาวนวดคลึงหัวไหล่มน ไล้ฝ่ามือจนวนเวียนเหนือทรวงอกคนทั้งคู่นึกสำราญใจเมื่อลูกกวางน้อยผู้ซ่อนเขี้ยวเล็บระบายลมหายใจเบาหวิว หญิงสาวอยากคว้ามีดที่ซ่อนไว้ออกมาคว้านลูกตาพวกเขานัก แม้มือของทั้งคู่ไม่หยาบโลนแลดูแล้วราวกับบัณฑิตหนุ่ม แต่สำหรับนางก็ยังต้องทำตามภารกิจที่วางไว้“อึก... ท่านทั้งสองช่างรีบร้อนเสียจริง เรามานั่งคุยกันก่อนดีหรือไม่” หลี่ฟ่านปิงกล่าว พลางยกมือขึ้นกุมมือทั้งสอง “เรามานั่งเสวนากันสักประเดี๋ยวเถอ

บทที่ 4 แนบชิดจนไร้ช่องว่างโหวหลัวข่ายลุกขึ้นช้อนขาข้างหนึ่งของหญิงสาว ปลายนิ้วเขาสัมผัสได้ถึงปลอกมีดที่ถูกรัดไว้ในจุดลับ เขาสบตากับสหายสนิท ถึงแม้รู้จุดประสงค์ของนางดี แต่ก็ยังไม่มีความคิดหวาดระแวง ชายหนุ่มจับท่อนเอ็นถูไถอาบน้ำหวาน ผ่าร่องกลางที่เปียกแฉะ ทั้งจากฝีมือของเขาเอง และเป็นความเสียวที่หญิงสาวมีอยู่“อื้อ~” ฟ่านปิงส่งเสียงครางเบา ๆเมื่อปลายแก่นเนื้อเข้าสู่ช่องทางรัก นางเผลอกัดริมฝีปากลดทอนความเสียว ถึงกระนั้นเพราะภายในสมองมันขาวโพลนไปนานแล้ว สาวงามจึงเพียงแค่แอ่นสะโพกตอบรับสัมผัสนั้นชายหนุ่มรอให้ภายในปรับสภาพตามขนาดของเขาได้ดี แล้วจึงค่อย ๆดันให้เข้าที่ไปเรื่อย ๆ ขนาดของมันทั้งยาวและใหญ่ จนฟ่านปิงรู้สึกโหวงภายในช่วงท้องน้อย ลามไปยังหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะผสมกับความคิดที่ถูกปั่นจนแตกกระเจิงผ้าปิดตาที่ชื้นจากเหงื่อผุดทำให้พอมองเห็นเคล้าลางของร่างแกร่ง นางมองเห็นขาตนเองพาดอยู่บนบ่าของเขา ท่าทางเช่นนี้ช่างน่าอายนัก แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อยู่ภายใน หญิงสาวก็เผลอตอดรัดอย่างลืมตัว