บทที่ 6.1 อย่าได้กีดกันความรักข้าเลยเมื่อคืนข้าพูดอันใดออกไป! ข้านอนลืมตาค้างมองเพดานจนแสงแรกอรุณสาดส่องเข้ามาภายในห้อง ในยามที่ข้าเอนกายซบอกไฉต๋าตง ส่งเสียงหายใจรวยรินเมื่อปลายนิ้วของเขาสัมผัสยังกายข้าอาจเพราะข้าเผลอตัวไป หรือเพราะสถานการณ์และบรรยากาศเป็นใจ แต่ข้าไม่เสียใจหรอก ยิ่งเมื่อ ไฉต๋าตงกระซิบบอกรักข้าเสียงแผ่วเบา ข้ายิ่งรู้สึกได้ใจเกินกว่าหักห้ามตนเองได้แต่ต่อให้ไฉต๋าตงนั้นรักข้าจริง ข้าที่ยังคงอยู่ภายใต้สัญญาใจกับฮูหยินจิน และตำแหน่งนางคณิกาอันดับหนึ่งที่พ่วงติดตัวมากับข้า ยิ่งทำให้การอยู่เคียงข้างท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกรเป็นไปได้ยากมากขึ้นกว่าเดิม“ข้ารักท่านจริง ๆนะ” ข้าพึมพำเงียบ ๆพลางตะแคงตัวไปทางประตูไฉต๋าตงเอ่ยกับข้าว่าอยากอยู่กับข้าจนรุ่งเช้า แต่เพราะเขาคือท่านแม่ทัพ การต้องทำหน้าที่คุ้มครองบ้านเมือง กลายเป็นสิ่งที่เขาไม่สามารถละทิ้งได้ง่ายดาย ข้าเข้าใจในหน้าที่ของต๋าตง เช่นนั้นข้าจึงปล่อยให้เขาได้รับใช้ชาติ“แม่นางเฟยลุกขึ้นเถิดเจ้าค่ะ” อาหลันพึมพำพลางหลุบตามองต่ำ “อาหารเย็นหมดแ
ปรับปรุงล่าสุด : 2026-02-01
เข้าสู่ระบบ
