All Chapters of สี่วสันต์บำเรอรัก: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 1.1 ข้าคือผู้ที่งดงามที่สุดข้า… คือความงดงามและข้ายังเป็นหนึ่งในสาวงามแห่งแคว้นผู้มากความสามารถพวกท่านคิดว่าข้าหลงตัวเองงั้นหรือ? หึ!ข้าไม่จำเป็นต้องโป้ปดหรอก ขอเพียงแค่โปรยกลีบบุปผาจากหอนอน เหล่าผู้ชายที่มากตัณหาทั้งหลายต่างพากันแก่งแย่งเสียแล้ว ทั้ง ๆที่มันเป็นเพียงแค่ของไร้ค่าเสียเท่านั้น ท่านคิดเห็นเช่นข้าหรือไม่ซึ่งทั้ง ๆที่ข้าเลอค่าเพียงนี้ อีกทั้งรูปร่างอรชรงดงาม บั้นท้ายกลมกลึงหาไร้ที่ติ ใบหน้ารึ!? ก็ราวเทพเซียนเดินดิน น้ำเสียงไพเราะเพราะพริ้งจนแม้แต่จิ้งหรีดยังเขินอาย ความสามารถในงานศิลป์ข้าถือว่าต่ำคณาจารย์ยอดฝีมือเพียงแค่ครึ่งส่วนแต่แล้วอย่างไรล่ะ?ในเมื่อข้าเลอเลิศเช่นนี้ แต่ผู้ที่ซื้อตัวข้า กลับเอาแต่ชวนข้าร่ำสุราเป็นเพื่อนอยู่ร่ำไปนี่… ข้าไร้เสน่ห์ยั่วยวนถึงเพียงนี้เลยหรือแล้วเช่นนั้นอาชีพนางคณิกาของข้ามันจะไปมีประโยชน์อย่างไร ในเมื่อข้าอาศัยอยู่ในหอนางโลม ข้ามีเพียงสิ่งเดียวที่ต้องทำ คือการบำเรอเหล่าลูกค้าทั้งหลายให้สุขล้นจนราวกับขึ้นสวรรค์ แต่ข้ากลับถูกสั่งให้ดื่มสุราเพียงเท่านั้น ท่านคิดว่าความมั่นใจของข้าไม่แหลกละเอียดงั้นรึ?“ช่างน่าสมเพชเสียจริง” ข้าพึ

บทที่ 2.1 สัมผัสของท่าน ข้าไม่นึกรังเกียจแม้แต่น้อยหลังจากประกาศความยิ่งใหญ่ของตนเองเรียบร้อยดีแล้ว ข้าที่เสแสร้งขอร้องให้อีกฝ่ายยอมปล่อยคนพวกนั้น และขอให้เขามาช่วยทำแผลข้า ข้ารู้ว่าตัวเองนั้นคือจอมมารยา แต่ไฉนเลยข้าต้องเผยนิสัยแท้จริงต่อหน้าเขาด้วยเล่าตอนนี้ไฉต๋าตงจึงยอมนั่งอย่างเงียบสงบภายในหอนอน เขาจ้องมองเลือดที่ซึมออกมาจากบาดแผล จนในที่สุดเงยหน้ามาสบตากันกับข้า พลางหันไปชุบผ้าลงในน้ำอุ่น ก่อนที่เขาจะเช็ดรอยเลือดอย่างเบามือ ช่างเป็นการกระทำที่แตกต่างจากบุคลิกอีกฝ่ายยิ่งนัก เพราะเช่นนั้นข้าถึงได้ชื่นชมในตัวเขา“เจ็บหรือไม่” ต๋าตงเอ่ยเสียงอ่อนโยน เขาไม่ได้มองหน้าข้าแล้ว แต่ข้ากลับรับรู้ได้ถึงความอ่อนหวานจากน้ำเสียงที่ห้าวหาญนั่น“ไม่เจ็บหรอกเจ้าค่ะ แผลยังห่างไกลจากหัวใจข้านัก ท่านต่างหากเล่า ยามท่านออกรบคงได้แผลใหญ่มากกว่านี้กระมัง” ข้าเอ่ยพลางส่งเสียงหัวเราะเจือจางไฉต๋าตงเงยหน้ามามองอีกครั้ง เขาอย่างกับเทพมังกรผู้เห็นหัวไม่เห็นหาง[1] ข้าไม่เคยเข้าใจความรู้สึกนึกคิดของอีกฝ่ายเลย มีแต่เขานั้นแลที่รับรู้ถึงห้วงอารมณ์ของข้า ถึงกระนั้นเขากลับไม่คิดแตะต้องตัวข้าแม้แต่น้อยวันนี้แหละข้

บทที่ 3.1 บทเรียนแรกของสองเราเราจูบกันอย่างดูดดื่ม ไฉต๋าตงถือว่าเป็นบุคคลที่เรียนรู้ได้เร็วนัก ข้าแค่ทำให้เขาดูไม่กี่กระบวนท่า เขาก็สามารถจดจำและทำมันได้มากกว่าที่สอน รสจูบของเขาแม้ว่าอ่อนโยนหรือนุ่มนวลเพียงใด แต่มันสามารถช่วงชิงลมหายใจข้าอย่างง่ายดาย จนภายในกายข้ามันร้อนระอุไปหมด“เหม่ยหลิน” ต๋าตงกระซิบเรียกชื่อข้าเสียงเส่า เขาลามเลียมายังซอกคอเรียวระหง ปล่อยให้ปลายลิ้นอุ่นร้อนหรือริมฝีปากหนาทำหน้าที่ของมันได้อย่างดี“อ่า~ นายท่าน” ข้ากลืนน้ำลาย ขยุ้มเส้นผมที่ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ“เรียกชื่อข้าสิเหม่ยหลิน ได้โปรด” เขาพึมพำ พลางปลดชุดข้าออกจนเผยผิวกายละเอียดที่ข้าบรรจงดูแลมาอย่างดี เขาจับจ้องเรือนร่างข้าที่นั่งซ้อนทับบนตัวเขา แม้ใบหูอีกฝ่ายจะแดงซ่านเพียงใด เขายังคงจ้องมันราวกับต้องการเก็บไว้เป็นภาพจำ“นายท่าน ข้าอยากทำให้ท่านมีความสุขนัก ให้ข้าได้ช่วยท่านดีหรือไม่” ข้าเอ่ยพลางช้อนตามองอีกฝ่ายด้วยสายตาพรั่งพราวไฉต๋าตงกลืนน้ำลาย เขาพยักหน้าอย่างว่าง่าย ตอนที่ข้ากำลังลงไปนั่งชันเข่าระหว่างขาเขา เจ้าตัวจับแขนข้าไว้ เราสบตากันแต่สุดท้ายเป็นเขาเองที่หลุบตามองต่ำ“เรียกชื่อข้าเถอะนะเหม่ยหลิน ข

บทที่ 4.1 ไยเจ้าช่างเหมือนดวงตะวันในวันนี้แสงอาทิตย์ช่างอบอุ่นนัก ข้ารำพึงภายในใจพลางมองออกไปยังนอกหน้าต่าง ตั้งแต่ที่ข้าได้ขึ้นแท่นเป็นหนึ่งในสาวงาม แม้แต่ปลายดอกหญ้าก็หาได้แตะต้องโดนข้าไม่ ความงดงามนั้นมักมาพร้อมอิสระที่ถูกลิดรอนพอนึกเช่นนั้น ลมหายใจจึงถูกระบายออกมาอย่างเสียดาย ข้าย่างกรายไปยังริมหน้าต่าง มองผู้คนที่สัญจรบนท้องถนน ช่างดูวุ่นวายนัก แต่มันกลับมีชีวิตชีวาเสียยิ่งกว่าหอนางโลมนี้อีก“แม่นางเฟย” อาหลันส่งเสียงเรียกเมื่อเปิดประตูเข้ามา ภายในถาดของนางมีเพียงแค่ข้าวต้มถ้วยเล็กและหินชุบเกลือไม่กี่ก้อน“เท่านั้นหรือ” ข้าเอ่ยพลางเลิกคิ้วมองสิ่งที่อยู่ในถาด“เถ้าแก่เนี้ยกล่าวว่า แม่นางเฟยสร้างความอับอายให้แก่นาง อีกทั้งสร้างความโกลาหลภายในหอนางโลม นี่จึงเป็นบทลงโทษจากนางเจ้าค่ะ” อาหลันกล่าว พลางวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะ“แล้วของเจ้าเล่า” ข้าเอ่ยถามเสียงเรียบ หันออกไปมองยังตลาดข้างล่างอีกครั้ง“ของข้ามิเป็นไรหรอกเจ้าค่ะ แม่นางเฟยกินให้อิ่มเถิด” นางกล่าว น้ำเสียงเจือแววเศร้าอยู่หลายส่วนข้ามิตอบอันใด พวกเราต่างรู้กันดีถึงนิสัยเอาแต่ใจของจินเฟย หากไม่ใช่เพราะมารดาของนางขอร้องไว้ มีหรื

บทที่ 5.1 คำบอกรักของสองเราตั้งแต่ที่ข้าได้ไฉต๋าตงให้พ้นจากสถานการณ์น่าอึดอัด แม้ว่าข้าขอตัวกลับก่อน แต่อีกฝ่ายดึงดันพาข้าเที่ยวชมเมือง ข้าลอบมองใบหน้าด้านข้างของเขา แม้สงบนิ่งแต่ข้ารับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายอ่อนโยนมากแค่ไหน“เหม่ยหลินเจ้าชอบหรือไม่” ต๋าตงเอ่ยเสียงนุ่มนวลพร้อมทั้งหันกลับมามองข้า เขาพาข้าล่องเรือพาดผ่านอาคารบ้านเรือนที่ประดับประดาอย่างสวยงาม ช่างน่าตื่นตาตื่นใจจริง ๆ“ชอบมากเจ้าค่ะนายท่าน” ข้าระบายยิ้มหวาน แล้วหันไปทอดสายตามองข้างทาง“บอกแล้วว่าอย่างไร เรียกชื่อข้าเถอะนะเหม่ยหลิน” ต๋าตงปั้นหน้าบึ้งตึง เพียงชั่วครู่เท่านั้น เขาขยับมานั่งยังฝั่งข้า “ข้าคือต๋าตงของเจ้าเพียงผู้เดียวนะเหม่ยหลิน”แม้สิ่งที่ได้ยินสร้างความปั่นป่วนภายในใจ แม้ข้าอยากเรียกชื่อเขาวันละหลาย ๆหน ทว่าข้าเป็นเพียงแค่คนไม่มีสิทธิ์นั้น“นายท่านอย่าทำข้าลำบากใจเลย หากในเวลางานการที่ข้าทำตามท่านร้องขอ ข้าย่อมทำได้ แต่ในยามนี้…” ข้าหันไปสบตาสีหมึกของอีกฝ่าย อยากให้เขารับรู้ถึงภายในจิตใจของข้า“เจ้าช่างดื้อดึงนัก” ไฉต๋าตงขมวดคิ้ว “ข้าสั่งให