สี่วสันต์บำเรอรัก のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

บทที่ 2.2 วันแรกหญิงสาวสบตากับเขา หากเขายอมเสียเวลาสังเกตนิดหน่อย เขาคงได้เห็นว่านางใกล้ร้องไห้เต็มทน แต่สายตาที่เขามองนางมันช่างทิ่มแทงใจนัก มันทั้งน่ากลัวและดูเหมือนพร้อมสังหารนางจริง ๆ“เลีย” ชายหนุ่มออกคำสั่งอีกครั้งและครานี้สาวงามยกมือกุมท่อนเอ็นถือไว้ พลางใช้ลิ้นน้อย ๆคอยเลียรอบ ๆโคน นางลากใบลิ้นขึ้นมาจนถึงปลาย แล้วใช้ปลายลิ้นวนเวียนอยู่เหนือแก่นกาย นางหวั่นเกรงกลัวเขาไม่พอใจมากนักฉะนั้นจึงเริ่มใช้ฝ่ามือขยับขึ้นลงพร้อมบีบเบา ๆ โดยไม่ลืมใช้ฝ่ามืออีกข้างนวดคลึงพวงสวรรค์ ถึงกระนั้นชายหนุ่มเพียงแค่ส่งเสียงเบา ๆ แต่ว่าการที่เขาขยับสะโพกให้สอดรับฝ่ามือเล็ก อาจเป็นสิ่งยืนยันชั้นดีใบลิ้นน้อย ๆไม่ลืมทำหน้าที่ นางเคลื่อนริมฝีปากมาดูดสองพวงข้างแก่นกาย ภายในโพรงปากนั้นยังคงมีลิ้นที่ตวัดรัว โดยที่นางสลับเปลี่ยนกับการเม้มยังเอ็นแกร่ง แม้ไม่รุนแรงเท่ากับตอนที่เขาทำ แต่นางมั่นใจได้ว่าท่าทางของเขาเป็นตัวบ่งบอกชั้นดี“เจ้าเลียเก่งขนาดนี้ คงทำมาหลายคนแล้วสิท่า” หลั่วหยางเยาะเย้ย ทว่าหญิงสาวไม่คิดตอบโต้ “ดูดให้มันแรง ๆหน่อย”

บทที่ 2.4 วันแรกเจียเหม่ยหลางอ้าขาออกตามคำสั่ง เนินโหนกนูนนั้นช่างเรียบเนียบนัก แม้ว่ามีไรขนบาง ๆแต่มันไม่ได้บดบังทัศนียภาพอันใด ในใจชายหนุ่มชื่นชมความงดงามตรงหน้า หากไม่ใช่เพราะนางเป็นศัตรูของกองทัพ เขาคงยินยอมมีนางไว้ข้างกายแต่ในยามนี้เขากำลังได้สอดใส่เข้าไปภายในกายเล็ก ด้วยท่อนเอ็นอุ่นร้อนที่แข็งตัวเพียงเห็นผิวกายละเอียด เขาถ่มน้ำลายรดช่องทางรัก แล้วใช้ท่อนเนื้อถูไถผ่านร่องสร้างความหวาดเสียวไม่รอช้าให้นางได้ทำใจ เอ็นเนื้อร้อน ๆถูกดันเข้าในร่าง ภายในแม้ก่อนหน้ามีนิ้วมือช่วยขยายช่องทาง ทว่ามันกลับยังบีบรัดเอ็นเขาแน่น เขาส่งเสียงในลำคอขยับดันท่อนเอ็นจนมันเข้าสุดหญิงสาวกลืนน้ำลายรู้สึกอึดอัดนัก ราวกับว่าเขาได้แทรกร่างตนเองมาอาศัยร่วมกันกับนาง หญิงสาวพยายามควบคุมลมหายใจ แต่เขากลับขยับโดยไม่รอให้นางปรับสภาพได้นางส่งเสียงร้องเมื่อเขาซอยสะโพกเร็ว นางอยากยกแขนคล้องลำคอหนา แต่เขากลับไม่ยอมให้ทำเช่นนั้น ฝ่ามือที่เปรียบดั่งเหล็กแกร่งรวบข้อมือทั้งสองดันอยู่เหนือศีรษะ แล้วใช้มืออีกข้างดันสะโพกอวบให้แยกออกจากกันเขาขยับแรงขึ้นจนตั่

บทที่ 3.2 ยาพิษเช้าวันรุ่งขึ้นเวยหลั่วหยางเดินเข้ามาภายในกระโจม มองหญิงสาวนอนขดตัวอยู่บนเตียง หากตามรายงานที่ให้นายทหารมาคอยดูแล นางไม่คิดแตะอาหารสักมื้อ สงสัยหญิงผู้นี้คงคิดฆ่าตัวตายใครจะยอม“ตื่น” หลั่วหยางสั่งเสียงเข้ม แต่หญิงสาวเพียงแค่ลืมตามองเขาเพียงชั่วครู่แล้วหลับตาอีกครั้งชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ หยิบแก้วน้ำชาที่เย็นชืดสาดใส่ใบหน้าสาว นางสะดุ้งก่อนเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง“ลุกขึ้นได้แล้วหรือ” หลั่วหยางเอ่ยพร้อมรินน้ำชาแก้วใหม่ แม้ว่ามันไม่มีไออุ่นลอยคละคลุ้งแล้วก็ตาม“ถ้าท่านอยากทรมานข้าให้ตาย ท่านก็ปล่อยให้ข้าอดตายเสียเถอะ” เหม่ยหลางเอ่ยแล้วหลุบตาไม่อาจมองหน้าเขาได้“ถ้าหากข้าไม่อนุญาต เจ้าก็ห้ามตาย” หลั่วหยางกดเสียงเข้ม แล้วยกนิ้วชี้ไปยังถาดอาหาร “เจ้าจะประท้วงอย่างไรก็ได้ แต่อาหารสำหรับทหารถือว่าเป็นสิ่งสำคัญ”“นั่นมันก็เป็นปัญหาของพวกท่าน” เหม่ยหลางเชิดหน้าขึ้น แม้ท่าทางดูอวดดีแต่สีหน้านางนั้นช่างอ่อนแรงนักชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก เขาเดินเข้าใกล้แล้วนั่งลงข้าง ๆ เชยค

บทที่ 3.4 ยาพิษท้ายที่สุดหญิงสาวยอมยกมือประคองท่อนเอ็นนั้น จ้องมองเส้นเลือดที่ปุดรอบท่อนเอ็นเพียงหนึ่งจิบชา แล้วค่อย ๆสวมปากครอบท่อนเอ็น นางขยับศีรษะในแบบที่เขามักบังคับให้ทำ ครานี้ชายหนุ่มจึงรู้สึกสะท้านใจนักเอ็นเนื้อขยับขยายตามการตวัดลิ้นเลียโดยรอบ ราวกับนางช่ำชองในทักษะบำเรอชายหนุ่ม พอคิดอย่างงั้นจู่ ๆเขาผลักนางให้ล้มลงนอน แล้วขึ้นคร่อมร่างโดยหันหน้าไปทางกลีบบุปผา“ทะ ท่านจะทำ… อื้อ!”หลั่วหยางจัดการปิดปากนางด้วยท่อนเอ็นที่คับแน่น พลางใช้ลิ้นตนเองเลียผ่าร่องกลาง แทรกลิ้นเรียวเข้าไปในรูหวาน โดยไม่ลืมใช้นิ้วเรียวบดเบียดยังเม็ดละมุดจนแข็งเป็นตุ่มไตนางไม่อาจตั้งตัวได้ดีนัก ยิ่งท่าทางเช่นนี้ยิ่งทำให้นางหายใจได้ยากเย็น เขาเบียดสะโพกดันท่อนเอ็นเข้าลึกมากขึ้น พร้อมทั้งตวัดลิ้นเรียวจนน้ำหวานไหลเจิ่งนองความหวาบหวามตรงช่องทางรักส่งให้นางเผลอขยับสะโพกโดยมิรู้ตัว ยิ่งเขาสอดนิ้วเข้าไปขยายช่องทาง พร้อมขบเม็ดแข็งจนหญิงสาวเผลอออกแรงรัดรอบนิ้วนั้น ในใจสาวงามยิ่งรู้สึกสะท้านจนแม้แต่แหงนหน้าเพื่อร่ำร้องก็ไม่อาจทำได้“ข้าใกล้แตกแล้

บทที่ 4.2 แผนการหญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอด คำพูดของเขาหมายความว่านางไม่มีค่าพองั้นหรือ เช่นนั้นแล้วเหตุใดเขาถึงยังจับกุมนางเอาไว้อีก มาร่วมรักกับนางทุกค่ำคืน เพียงเพราะเห็นนางเป็นนางบำเรอหรือ“แต่ต่อเจ้าพวกนั้นไม่ยินยอม เจ้าก็ไม่ต้องน้อยเนื้อต่ำใจไปหรอกนะ” หลั่วหยางกล่าวอีกครั้ง “แต่ข้าก็เริ่มเบื่อที่ต้องเล่นกับเจ้าทุกคืนเสียแล้ว”คำพูดเขาช่างร้ายกาจนัก เสียดแทงใจนางจนแทบไร้ซึ่งเรี่ยวแรง นางหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้งด้วยแววตาสั่นไหว แล้วยกยิ้มเจือจางที่ผสมความสมเพชนางก้าวขาออกจากตั่งเตียงสัมผัสพื้นเย็น แม้อยากให้ชาวาบไปจนถึงหัวใจ แต่นางก็ยังคงเดินย่างกรายเข้าใกล้อีกฝ่ายพร้อมกรีดนิ้วไปตามท่อนแขนแกร่ง“ท่านเบื่อข้าแล้วหรือ” นางเอ่ยเสียงนุ่มที่พยายามปั้นแต่ง “แต่ข้ายังไม่เบื่อท่านเลย”“เหม่ยหลางเจ้าคงไม่คิดว่าตัวเองอยู่เหนือข้าหรอกนะ” หลั่วหยางหัวเราะเบา ๆทว่ากลับโดนดึงใบหน้าให้ประสานจุมพิตกับนางเป็นครั้งที่สองที่ทั้งคู่ได้ประสานลมหายใจ แม้พวกนางได้ผ่านค่ำคืนอันเคี่ยวเข็ญ ทว่าเขาไม่แม้แต่จูบนางเสียด้วยซ้ำ ทั้งเพรา