All Chapters of สี่วสันต์บำเรอรัก: Chapter 71 - Chapter 80

บทที่ 5.1 หน้าที่เจียเหม่ยหลางออกแรงขึ้นนั่งเหนืออีกฝ่าย พลางโยกตัวช้า ๆวนเวียนเป็นวงกลม เค้นน้ำเชื้อให้เข้าไปจนหยดสุดท้ายส่วนชายหนุ่มนั้นวางมือลงบนต้นขาอวบ ออกแรงบีบให้นางขยับจนท่อนเอ็นกลับมาชูชันอีกครั้งหนึ่ง ภายในของนางช่างเป็นใจให้เขายิ่งนัก มันทั้งตอดมันทั้งรัดอยากแตกออกมาไม่รู้จบอีกหลาย ๆรอบหญิงสาวรับรู้ได้ถึงการผงาดอีกครั้งหนึ่ง กลืนน้ำลายแล้วแนบฝ่ามือลงบนหน้าขาอีกฝ่าย เอนตัวไปข้างหลังจนดอกปทุมถันชูช่อบานสะพรั่ง พร้อมโยกสะโพกขึ้นลงอวดโฉมอันงดงามของกลีบบุปผาที่มีท่อนเอ็นเชยชิมเวยหลั่วหยางใช้นิ้วหัวแม่มือบดเบียดผ่านร่องหวาน ถูวนยังตุ่มแข็งแล้วออกแรงสวนขึ้นช้า ๆ มองหน้าท้องนางที่กระเพื่อมขึ้นลง จนอดไม่ได้ที่ขยี้เม็ดละมุดจนหญิงสาวส่งเสียงซี้ดปาก“เสียวหรือ” หลั่วหยางหัวเราะในลำคอ ดันท่อนเอ็นที่ถูกนางกลืนกิน“ถ้าท่านว่าเช่นนั้นก็ย่อมได้” เหม่ยหลางครางเสียงเส่า โน้มลำตัวมาข้างหน้า ยกขาดันสะโพกเหนือท่อนเอ็นแล้วดันกลับเข้าไปจนสุด “แต่หากท่านรู้สึกเช่นเดียวกับข้าคงดีไม่น้อย”“หึ! ไม่มีทาง” หลั่วหยางฉายยิ้มร้าย ขยับส

บทที่ 5.3 หน้าที่“คิดว่าข้าไม่รู้จักยาชนิดนี้หรือ” เหม่ยหลางแสยะยิ้มสมเพช พลางเดินกลับไปนอนขดตัวอยู่ในที่เดิมนายทหารรีบมารายงานหัวหน้าของตนเองดั่งเช่นทุกครั้ง ก่อนวางผ้าเช็ดหน้าสีเข้มลงบนโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย“เจ้าไม่ได้บอกใช่หรือไม่ ว่าลูกอมนี้…”“ข้าไม่ได้บอกแน่นอนขอรับ แม้ท่านเตรียมลูกอมเอาไว้ตั้งแต่วันแรก ๆและแสดงความเป็นห่วงเป็นใย…”“ใครบอกว่าข้าเป็นห่วงนาง” หลั่วหยางกดเสียงต่ำ ส่งให้นายทหารผู้นั้นหุบปากแทบไม่ทัน“ขออภัยขอรับ” นายทหารยกมือทำความเครพ ทว่า ค่อย ๆเงยหน้าสบตากับอีกฝ่ายช้า ๆ แล้วตัดสินใจเอ่ยออกไปตามความคิด“ท่านหัวหน้าอากาศช่วงนี้เริ่มหนาวแล้ว หากแม่นางยังอยู่ในชุดแบบนั้นต่อไปอาจป่วยได้”“คราที่แล้วเจ้าก็เสนอนาง แต่นางเป็นคนปฏิเสธเองมิใช่หรือ” หลั่วหยางมองอีกฝ่าย เคาะนิ้วมือลงบนโต๊ะช้า ๆ“ขอรับ” นายทหารถอนหายใจเบา ๆ “ถ้าเช่นนั้นข้าขอตัวไปประจำตำแหน่งก่อนนะขอรับ”เวยหลั่วหยางถอนหายใจเสียงดัง ก่อนส่งเสียงขึ้นมาอีกครั้ง “เช่นนั้นเจ้าเอาเตาร้อนไปทำให้กระโจมอุ่นซะ หากนางป่วยแม้แต่

บทที่ 6.2 ไปให้ไกลหญิงสาวก้มหน้ามองฝ่ามือตนเอง ครั้งหนึ่งนางเคยหวาดกลัวการตั้งครรภ์ อาจเพราะในค่ายโจรไม่มีผู้ใดที่เหมาะสม ยิ่งท่านหัวหน้านางเพียงรู้สึกเครพเทิดทูนเท่านั้น ไม่ได้มีใจนึกอยากครอบครองดังนั้นนางไม่ควรเสี่ยงชีวิตไปมากกว่านี้ทางด้านฝั่งเวยหลั่วหยางที่ฟังคำรายงานของหมอเฒ่า ทั้งข้อสงสัยทั้งหมดที่อีกฝ่ายมี และอาการภายนอกที่พอจับสังเกตได้ แม้ชายชราไม่มั่นใจแต่การรายงานออกไปคงดีเสียกว่า แต่ชายชรายังไม่ลืมที่จะสังเกตว่าชายหนุ่มหน้านิ่งกำลังปั้นหน้าเช่นไร แม้อีกฝ่ายดูไม่ใส่ใจ ทว่าแววตาอันเปล่งประกายนั้น ทำให้ชายชราอยากหัวเราะ“ยาพวกนั้นของท่านไร้ประสิทธิภาพงั้นหรือ” หลั่วหยางกล่าวเสียงเข้ม พร้อมเลิกคิ้วจ้องหน้าอีกฝ่าย โดยลืมไปเสียสิ้นว่าแววตาของเขาไม่อาจโกหกใครได้เลย“ขออภัยท่านหัวหน้าเวย การออกมาตั้งค่ายยังภายนอก แน่นอนว่าตัวยาอาจมีขาดหายไปบ้าง แต่ตัวยาสำคัญล้วนแล้วสามารถนำมาใช้ได้ทั้งสิ้น เช่นนั้นยาของข้าไม่ไร้ประสิทธิภาพแน่นอน”“หึ! เจ้ากำลังบอกว่า นางอยากตั้งครรภ์ลูกข้าหรือไง” หล

บทที่ 6.4 ไปให้ไกลถ้างั้นการที่กลุ่มนายทหารต่างวิ่งออกจากค่ายคนละทิศคนละทาง คงเป็นเพราะตั้งใจวางกับดักอันใดเอาไว้แน่ ทว่าในเมื่อนางกลับมาแล้ว คนของท่านหัวหน้าก็ไม่จำเป็นต้องสูญเสียเลือดเนื้อเจียเหม่ยหลางเดินตามชายกล้ามโตจนมาถึงเรือนใหญ่ ภายในนอกจากท่านหัวหน้าทั้งสองแล้ว ยังคงมีเหล่าตัวแทนที่รอทำหน้าที่แทนหัวหน้า พวกเขาต่างหันมามองนาง ล้วนมากด้วยหลายความรู้สึก โดยเฉพาะชายเฒ่าที่ครั้งหนึ่งเคยข่มขู่นาง“เหม่ยหลาง” ท่านหัวหน้าโหวหลัวข่ายเอ่ยเสียงเรียบ เขารีบก้าวเข้ามาหาหญิงสาว พลางลอบมองสำรวจเล็กน้อย “เจ้ากลับมาได้อย่างไร”“ข้าแอบหนีออกมา” หญิงสาวตอบกลับเบา ๆ “ในเมื่อข้ากลับมาแล้ว พวกท่านคงไม่ต้องนำคนไปเสี่ยงตายแล้วกระมัง”“จะเป็นไปได้อย่างไรเหม่ยหลาง ชายชั่วนั่นต้องการแย่งตัวฟ่านปิงไปจากข้าด้วย” จินหลิวหยางกล่าวพร้อมตบโต๊ะดังลั่นหญิงสาวกลืนน้ำลาย เป็นเช่นนั้นจริงที่ตัวนางไม่ได้สำคัญอันใด แม้พวกหัวหน้าจะเอ็นดูนางอยู่บ้าง แต่พวกเขาต่างก็มีรัก ถึงกระนั้นพอได้รับรู้ว่าเ

บทที่ 7.2 กลับคืนสู่สถานที่เดิมหลี่ฟ่านปิงเดินจากไปแล้ว ทิ้งไว้แต่หญิงสาวนั่งระบายยิ้มเจือจางรับรู้ถึงความเจ็บปวด นางไม่ได้โกรธหญิงผู้นั้น เพียงแค่นางไม่รู้ว่าตนเองต้องรู้สึกเช่นไรเวลาผ่านไปอีกครึ่งค่อนวัน เสียงเอะอะวุ่นวายภายนอกได้ดังขึ้น ปลุกให้แม่นางลืมตาตื่นจากฝัน นางเดินไปทางหน้าต่าง มองเหล่าชายหนุ่มทั้งหลายวิ่งวุ่นไปเสียทั่วพลันในใจเกิดความหวังพลางนึกถึงใบหน้าทมึงตึงของเวยหลั่วหยางผู้นั้น แต่สุดท้ายทำได้เพียงปิดบานหน้าต่าง แล้วเดินไปนอนลงบนตั่งเตียงที่เป็นความสุขเดียวของนางทางด้านฝั่งเวยหลั่วหยางที่นั่งบัญชาการภายในค่าย เขาฟังคำรายงานของนายทหารที่ส่งไปสืบเรื่องราวทั้งหมด ทั้งรู้สึกโกรธและสับสน เขาโบกมือไล่นายทหารพวกนั้นให้ออกไป ก่อนหยิบผ้าห่อลูกอมออกมาดู“ข้าเป็นเพียงหมอธรรมดา ๆไม่อยากออกความเห็นเรื่องการสงคราม แต่ว่าในเมื่อท่านรองแม่ทัพฝ่ายซ้ายกลับมาแล้ว พวกเราก็ควรถอนค่ายดีหรือไม่” หมอชราเอ่ยเสียงแผ่ว จ้องมองชายหนุ่มนั่งนิ่ง ๆอยู่ในภวงค์“ท่านก็รู้นี่ว่าตนเองเป็นเพียงแค่หมอ” หลั่วหยางเอ่ย