All Chapters of นางหงส์เหนือบัลลังก์: Chapter 111 - Chapter 120

มู่หรงเสวี่ยหยิบปิ่นหยกที่ตงฟางเย่เคยประทานให้เมื่อปีก่อนขึ้นมามอง "เขาไม่ได้รักหยางลู่เอ๋อร์หรอกหลิวซิง... เขาเพียงแค่รัก 'ความทรงจำ' เกี่ยวกับตัวข้าที่เขาสร้างขึ้นมาเอง และนางก็แค่ทำตัวเป็นกระจกสะท้อนภาพนั้น"นางกำปิ่นในมือแน่นจนปลายแหลมทิ่มแทงฝ่ามือ "แต่เขาโง่เขลาเหลือเกิน... เขาหารู้ไม่ว่ากระจกบานนั้นมันถูกฉาบไว้ด้วยยาพิษ วันใดที่เขาก้าวเข้าไปกอดมัน วันนั้นร่างของเขาก็จะถูกกัดกร่อนจนไม่เหลือซาก"มู่หรงเสวี่ยเชิดหน้าขึ้น แววตาเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวปลาบดุจเดิม "ในเมื่อเขาเลือกที่จะอยู่กับฝันหวาน ข้าก็จะระวังภัยให้เขาในโลกแห่งความเป็นจริงเอง... แม้ว่าวันหนึ่งเขาจะเกลียดข้าเพียงใดก็ตาม!" พายุฤดูร้อนพัดผ่านวังหลวงทิ้งไว้เพียงความชื้นแฉะและกลิ่นดินที่อบอวลไปทั่ว ทว่าบรรยากาศภายในตำหนักคุณหนิงกลับแห้งแล้งและหนาวเหน็บอย่างประหลาด มู่หรงเสวี่ย ประทับนั่งอยู่เบื้องหลังม่านมุกที่ส่องประกายวาววับ นางไม่ได้สวมเกราะเหล็กอย่างเช่นทุกวัน แต่กลับสวมชุดผ้าไหมสีม่วงเข้มปักลายหงส์ร

เล่ห์เหลี่ยมของงูพิษอ๋องเจ็ดก้าวออกมาเบื้องหน้า ยอบกายลงอย่างเศร้าสร้อย "ฮองเฮาพะย่ะค่ะ กระหม่อมอยากจะเชื่อในความบริสุทธิ์ของพระนาง ทว่าหมอหลวงที่ตรวจสอบพบว่าพิษนี้ซึมลึกเข้าไปใน 'เนื้อใน' ของห่วงเงิน มิใช่เพียงการป้ายภายนอก นั่นหมายความว่าพิษถูกผสมลงไปในขณะที่ 'หลอม' เครื่องประดับพะย่ะค่ะ... และโรงหลอมนั้น ก็อยู่ในเขตพื้นที่ส่วนตัวของตระกูลมู่หรงที่ท่านหลิวซิงดูแลอยู่ มิใช่หรือพะย่ะค่ะ?""ท่านอ๋องเจ็ดช่างรอบรู้นัก" มู่หรงเสวี่ยแค่นยิ้ม "ท่านรู้แม้กระทั่งกระบวนการหลอมเงินของตระกูลข้า ทั้งที่ท่านเพิ่งกลับมาจากหัวเมืองใต้ไม่นาน... หรือว่าท่านจะเคย 'แอบส่งคน' เข้าไปในโรงหลอมของข้ามานานแล้วเพคะ?""กระหม่อมเพียงแต่พูดตามหลักฐาน!" อ๋องเจ็ดรีบทูลตงฟางเย่ "ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ ยามนี้คนในวังขวัญหนีดีฝ่อกันหมดแล้ว หากมิมีมาตรการเด็ดขาด เห็นทีโรคร้ายนี้จะคร่าชีวิตแม้กระทั่งพระองค์เอง... กระหม่อมเห็นควรให้ 'ปิดตาย' ตำหนักคุณหนิงและกักตัวทุกคนที่เกี่ยวข้องไปสอบสวนพะย่ะค่ะ!""ไม่เพคะ!" มู่หรงเสวี่ยขัดขึ้นด้วยเสียงอันดัง "หากปิดตำหนักคุณหนิงตอนนี้ ใครจะเป็นค

"หม่อมฉันมิได้กล่าวเช่นนั้นเพคะ" มู่หรงเสวี่ยเดินเข้าไปใกล้พลางส่งกล่องไม้เล็กๆ ให้ "เพียงแต่... หม่อมฉันพบว่าหญ้าน้ำค้างดำชนิดนี้ มักถูกนำมาใช้เป็นส่วนผสมใน 'ยาอายุวัฒนะ' ที่นิยมกันในหมู่สตรีสูงศักดิ์สมัยก่อน เพื่อคงความงามและพละกำลัง... ทว่ามันมีฤทธิ์ข้างเคียงคือหากผู้ใช้หยุดกินกะทันหัน จะเกิดอาการคลุ้มคลั่งและเส้นเลือดแตกซ่านเพคะ"มู่หรงเสวี่ยเปิดกล่องออก เผยให้เห็นก้อนเทียนไขสีดำสนิทที่มีกลิ่นหอมประหลาด "สิ่งนี้ถูกพบในห้องลับใต้ดินของตำหนักที่พระพันปีเคยประทับก่อนถูกเนรเทศ... ช่างบังเอิญนักที่มันคือ 'ยาเสพติด' ชนิดเดียวกับที่สำนักบรรพตทมิฬปรุงขึ้นเพคะ" การเผชิญหน้าท่ามกลางความเงียบสงครามประสาทซูไท่เฮาจ้องมองก้อนเทียนไขนั้นด้วยแววตาที่เปลี่ยนจากความเรียบเฉยเป็นความอำมหิตที่ปิดไม่มิด "มู่หรงเสวี่ย... เจ้ากำลังขุดคุ้ยหลุมศพของอดีตเพื่อมาฝังตัวเองอยู่รู้ตัวหรือไม่? ความลับบางอย่างในวังนี้ แม้แต่ฮ่องเต้ก็มิควรทราบ หากเจ้ายังดึงดันจะเปิดโปงท

รอยร้าวที่มิอาจประสาน รุ่งเช้า หลังจากที่องค์ชายหมิงได้รับยาแก้พิษ อาการพุพองและอาการคลุ้มคลั่งก็เริ่มสงบลง ทว่าสติของพระองค์ยังคงเลอะเลือน ทรงจำมารดาของตนเองไม่ได้ ทรงมองมู่หรงเสวี่ยด้วยสายตาหวาดกลัวและเรียกหาแต่ "พี่สาวลู่เอ๋อร์" ที่คอยมาป้อนน้ำหวานให้ตลอดคืนตงฟางเย่เดินเข้ามาดูอาการ ทอดมองมู่หรงเสวี่ยที่นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่ข้างเตียง"เขาปลอดภัยแล้ว... เจ้าพอใจหรือยังที่ก่อเรื่องวุ่นวายไปทั่ววังเพียงเพื่อจะเอายาตัวเดียว?" ตงฟางเย่กล่าวอย่างเย็นชา "เจ้าทำให้เสด็จแม่ขวัญเสีย และทำให้ข้าละอายใจต่อขุนนางนัก"มู่หรงเสวี่ยไม่ได้เงยหน้ามองสามี นางเพียงแต่ลูบศีรษะลูกชายที่หลับไปอย่างแผ่วเบา "ความละอายของพระองค์... สำคัญกว่าชีวิตลูกงั้นหรือเพคะ?"นางหันมาสบตาตงฟางเย่ เป็นแววตาที่ไร้ซึ่งความรักความผูกพันเหลืออยู่แม้เพียงธุลี "จากนี้ไป หม่อมฉันจะไม่ขอร้องอะไรจากพระองค์อีก... และโปรดจำไว้เถิดเพคะ ว่ายามที่พระองค์ปล่อยให้คนอื่นมาทำร้ายลูกของเรา วันนั้นพระองค์ก็ได้สูญเสียสิทธิ์ในการเป็นพ่

กับดักแห่งความกตัญญูในขณะนั้นเอง หยางลู่เอ๋อ หรือหยางไฉ่เหริน ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้อง นางทรุดลงข้างอ๋องเจ็ด ร่างกายสั่นเทาประดุจลูกนกต้องลมฝน"ฝ่าบาท... ฮองเฮาทรงน่ากลัวนักเพคะ!" ลู่เอ๋อร์สะอื้นไห้พลางซบลงที่พระเพลาของตงฟางเย่ "พระนางทรงประกาศกลางตำหนักว่า 'ความรักของฮ่องเต้มันมอดไหม้ไปแล้ว' และทรงบอกว่าพระองค์เป็นเพียงบุรุษขี้ขลาด... หม่อมฉันพยายามจะเข้าไปห้าม แต่พระนางกลับขู่ว่าจะสั่งให้หน่วยพยัคฆ์ขาวฆ่าล้างตำหนักฝ่ายในหากใครบังอาจขวางทางอำนาจของพระนางเพคะ!"ตงฟางเย่กำหมัดแน่นจนสั่นสะท้าน ความรู้สึกผิดที่เคยมีต่อมู่หรงเสวี่ยเริ่มถูกแทนที่ด้วยความโกรธและความระแวง "นางกล้าด่าข้าว่าขี้ขลาดงั้นหรือ? นางกล้าข่มขู่เสด็จแม่ที่ให้กำเนิดข้ามาเชียวหรือ!""พะย่ะค่ะฝ่าบาท" อ๋องเจ็ดรีบทับถม "ยามนี้เหล่าขุนนางหน้าประตูตำหนักโซ่วคังต่างพากันหวาดกลัว พระนางทรงวางอำนาจเหนือจารีต ก้าวร้าวต่อบุพการีซึ่งเป็นบาปหนักที่สุดในใต้หล้า หากพระองค์มิทรงจัดการอย่างเด็ดขาด แผ่นดินจะครหาได้ว่