Todos os capítulos de นางหงส์เหนือบัลลังก์: Capítulo 131 - Capítulo 140

ความเงียบสงบก่อนพายุใหญ่ ในคืนนั้น ตงฟางเย่พยายามมาหาเมียที่ตำหนักเพื่อขอโทษที่ตัดสินใจขัดใจนาง ทว่ามู่หรงเสวี่ยกลับปฏิเสธการเข้าเฝ้า โดยอ้างว่ากำลังสวดมนต์ถวายพระพรให้พระพันปีหลวงที่ "ประชวรหนัก"ตงฟางเย่ยืนอยู่หน้าประตูที่ปิดสนิท ทรงรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่เริ่มกัดกินใจ พระองค์หารู้ไม่ว่า การยอมรับคำขอของแม่ในครั้งนี้ คือการเริ่มต้นของจุดจบของความเชื่อใจสุดท้ายที่มู่หรงเสวี่ยมีให้ และเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามกลางเมืองที่จะเปลี่ยนวังหลวงเป็นทะเลเลือดในอีกไม่กี่ราตรี ไอหมอกยามเช้าปกคลุมตำหนักคุณหนิงจนดูเหมือนเกาะร้างที่ลอยอยู่กลางทะเลสีเทา หลังจากที่อ๋องเจ็ดได้รับการแต่งตั้งเป็น "ผู้ช่วยบริหารราชกิจ" ราชสำนักก็ดูเหมือนจะกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ขุนนางเก่ากลุ่มเดิมทยอยกลับมารับตำแหน่ง ราวกับว่าความขัดแย้งที่ผ่านมาเป็นเพียงฝันร้ายที่ตื่นขึ้นมาก็หายไป ทว่าสำหรับ มู่หรงเสวี่ย นี่คือสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นที่สุดในชีวิตนางไม่ได้ประทับอยู่บนบัลลังก์หงส์เพื่อคอยทัดทานตงฟางเย่ที่กำลังหลงระเริงกับความสงบ

การกลับมาของผู้ชนะ คำลวงที่มัดใจมังกร เพียงไม่กี่ชั่วยาม อ๋องเจ็ดก็ควบม้ากลับเข้าสู่เขตวังหลวงพร้อมกับ "หัวหน้ากบฏ" ที่ถูกคลุมหน้าและธงชัยที่ขาดวิ่น เขาเดินเข้าสู่โถงพระโรงทั้งที่ยังสวมชุดเกราะที่เปื้อนคราบเลือด"กราบทูลฝ่าบาท... จลาจลถูกปราบปรามราบคาบแล้วพะย่ะค่ะ!" อ๋องเจ็ดคุกเข่าลงอย่างสง่างาม "ทหารของกระหม่อมพลีชีพไปหลายนาย แต่เราปกป้องประตูวังไว้ได้สำเร็จ!"ตงฟางเย่ก้าวลงจากราชบัลลังก์ไปประคองน้องชายขึ้นมาด้วยความตื้นตัน "อาเจ็ด... เจ้าคือเสาหลักของข้าจริงๆ หากไม่มีกองกำลังรักษาเมืองของเจ้า วังหลวงคงถูกเผาไปแล้ว"ซูไท่เฮาที่แสร้งประชวรหนัก บัดนี้กลับมีรอยยิ้มอิ่มเอิบ "เย่เอ๋อร์... เห็นหรือไม่ว่าอาเจ็ดจงรักภักดีเพียงใด ยามที่แผ่นดินมีภัย มีเพียงสายเลือดเดียวกันเท่านั้นที่จะปกป้องเจ้าได้ มิใช่กองกำลังพยัคฆ์ขาวที่มัวแต่กบดานอยู่ในค่าย!"มู่หรงเสวี่ยที่ยืนสงบนิ่งอยู่มุมห้อง เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวาน "ท่านอ๋องเจ็ดช่างเก่งกาจนักนะเพคะ ปราบกบฏนับร้อยได้ภายในไม่กี่ชั่วยาม แถมยังมีเวลาเลือก 'ตัดหัว' เฉพาะคนที่มีรอยสักของตระกูลหลิวที่ล่มสลายไป

ไอหมอกยามเช้าปกคลุมวังหลวงจนดูสลัวลาง ประหนึ่งม่านมายาที่บดบังความจริงอันโสมมไว้เบื้องหลัง บรรยากาศภายในท้องพระโรงวันนี้เงียบสงัดทว่ากลับหนักอึ้งด้วยแรงกดดัน ขุนนางทุกฝ่ายต่างมารวมตัวกันอย่างพร้อมเพรียง รวมถึง อ๋องเจ็ด ตงฟางอวี้ ที่ประทับนั่งด้วยสีหน้าผู้ชนะ เขามั่นใจว่ายามนี้มู่หรงเสวี่ยถูกต้อนจนมุม อำนาจบริหารในมือพระนางถูกริดรอน และความสัมพันธ์กับฮ่องเต้ก็ร้าวรานเกินประสานทว่า สิ่งที่ทุกคนไม่คาดคิดคือการปรากฏตัวของ มู่หรงเสวี่ย ในเช้านี้ นางมิได้สวมชุดพิธีการฮองเฮาที่หรูหรา แต่นางสวมชุดผ้าไหมเรียบง่ายสีขาวบริสุทธิ์ไร้ลวดลาย ปล่อยผมสยายเรียบตรงประดับเพียงปิ่นไม้ชิ้นเดียว ในมือถือถาดหยกที่วาง "ตราประทับฮองเฮา" และ "มงกุฎนกยูงทอง" เอาไว้อย่างสงบหงส์สละขนเพื่อโบยบินมู่หรงเสวี่ยก้าวเดินผ่านเหล่าขุนนางด้วยท่วงท่าที่มั่นคงและสง่างามกว่าครั้งใด นางหยุดอยู่เบื้องหน้าบัลลังก์ของ ตงฟางเย่ ที่จ้องมองนางด้วยความตระหนกและสับสน"ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยน้ำเสียงกังวานและนิ่งสงบ "ตลอดเวลาที่ผ่านมา หม่อมฉันพยายามทำหน้าที่ฮองเฮาเพื่อปกป้องราชบัลลังก์และแผ่นดิน ทว่าในยามที่ความหวังดีขอ

ในเงามืดของค่ายทหาร การสืบลาลับที่ปวดร้าวหลังจากการปะทะในโรงเตี๊ยม อาเสวี่ยถูกพาตัวมายังค่ายทหารรับจ้างลับที่ซ่อนอยู่หุบเขาปีศาจทิศใต้ ที่นี่นางเห็นความจริงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าที่หลิวซิงรายงาน ทหารนับหมื่นนายไม่ได้สวมชุดเกราะของราชวงศ์ แต่กลับสวมชุดเกราะสีดำทมิฬไร้ตราสังกัด และที่สำคัญ... มีธงของ "แคว้นเป่ยหรง" ศัตรูที่นางเคยรบพุ่งด้วย แขวนอยู่อย่างลับๆ ในกระโจมบัญชาการ"ท่านอ๋องเจ็ด... ท่านขายวิญญาณให้ปีศาจจริงๆ ด้วย" อาเสวี่ยรำพึงกับตนเองขณะแสร้งเดินตรวจตราค่ายในฐานะแขกรับเชิญนางพบกับ แม่ทัพเฉิน คนสนิทของอ๋องเจ็ดที่เป็นผู้ดูแลค่ายแห่งนี้ "แม่นางอาเสวี่ย... เจ้าบอกว่ามีบัญชีลับของแม่ทัพทิศเหนือ ไหนข้าขอดูหน่อยสิ"อาเสวี่ยหยิบม้วนผ้าไหมสีดำออกมา แววตาของนางนิ่งสนิท "ในนี้คือรายชื่อ 'ไส้ศึก' ที่ตระกูลมู่หรงฝังไว้ในกองทัพพยัคฆ์ขาว หากท่านอ๋องส่งคนไปกำจัดคนเหล่านี้ตามบัญชี วันปีใหม่กองทัพทิศเหนือจะระสับระสายจนไม่มีใครมาช่วยฝ่าบาทได้ทัน"แม่ทัพเฉินหัวเราะร่า "ดี! ดีมาก! ท่านอ๋องเ

นางควบม้าหายไปในความมืดมิดของผืนป่า ทิ้งไว้เพียงค่ายทหารที่พังทลายและสัญญาขายชาติที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อ บัดนี้ หมากทุกตัวถูกเปิดเผยหมดสิ้นแล้ว สงครามที่แท้จริงกำลังจะอุบัติขึ้นที่เมืองหลวง และครั้งนี้... มู่หรงเสวี่ยจะกลับไปในฐานะ "ผู้พิพากษา" ที่ไม่มีคำว่าเมตตาให้แก่คนทรยศแผ่นดินอีกต่อไป ไอหมอกยามเช้าในวังหลวงปีนี้ดูหนาทึบและเยือกเย็นผิดปกติ ทว่าความหนาวเหน็บภายนอกยังมิอาจเทียบได้กับบรรยากาศภายใน ตำหนักเฉิงเฉียน ที่บัดนี้กลายเป็นศูนย์กลางอำนาจใหม่ของวังหลัง นับตั้งแต่มู่หรงเสวี่ยสละตำแหน่งและจากไป หยางลู่เอ๋อร์ ซึ่งเคยถูกจองจำในคุกหลวง กลับได้รับพระราชทานอภัยโทษด้วยแผนการ "กตัญญูบังหน้า" ของอ๋องเจ็ดและพระพันปียิ่งไปกว่านั้น นางยังได้รับการสถาปนาขึ้นเป็น "หยางกุ้ยเฟย" ตำแหน่งสนมเอกผู้มีอำนาจสูงสุดในยามที่บัลลังก์หงส์ว่างเว้น ตงฟางเย่ที่บัดนี้ดูซูบเซียวและเหนื่อยล้า ประทับอยู่ท่ามกลางกลิ่นกำยานที่หอมหวานจนน่าเวียนหัว โดยมีหยางลู่เอ๋อร์คอยปรนนิบัติอยู่ไม่ห่าง มัง