All Chapters of นางหงส์เหนือบัลลังก์: Chapter 121 - Chapter 130

พายุหิมะเริ่มซาลงทิ้งไว้เพียงความหนาวเหน็บที่บาดลึกถึงกระดูก แสงตะวันยามเช้าที่สาดส่องมายังตำหนักคุณหนิงมิได้ให้ความอบอุ่นแก่ผู้ที่อยู่ภายใน ทหารองครักษ์ในชุดเกราะหนักกลุ่มใหม่ที่มิใช่หน่วยพยัคฆ์ขาว ยืนเข้าเวรยามอย่างแน่นหนารอบกำแพงตำหนัก ทุกประตูถูกปิดตายด้วยราชโองการสายฟ้าแลบจากฮ่องเต้"กักบริเวณฮองเฮามู่หรงเสวี่ยไว้ในตำหนักคุณหนิง ห้ามผู้ใดเข้าพบโดยมิได้รับอนุญาต และริบตราประทับบริหารงานแผ่นดินทั้งหมดคืนสู่ฮ่องเต้"นี่คือ "รางวัล" ที่มู่หรงเสวี่ยได้รับจากการเสี่ยงชีวิตไปทวงยาแก้พิษให้บุตรชาย ภายในห้องทรงอักษร มังกรผู้ติดกับดักอำนาจ ภายในห้องทรงอักษรที่ตึงเครียด ตงฟางเย่ ประทับนั่งอยู่บนตั่งไม้แกะสลัก พระพักตร์ของพระองค์ดูแก่ชราลงไปหลายปีในชั่วข้ามคืน เบื้องหน้าของพระองค์คือ เสนาบดีหวัง และเหล่ากลุ่มขุนนางอาวุโสที่พากันคุกเข่าเพื่อกดดันให้มีการลงทัณฑ์ฮองเฮาขั้นเด็ดขาด"ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ การกักบริเวณเป็นเพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ

การเผชิญหน้าผ่านบานประตู คำเตือนสุดท้าย ในขณะที่มู่หรงเสวี่ยกำลังวางแผนลับ เสียงกุญแจที่หน้าประตูตำหนักก็ดังขึ้น หลิวซิงรีบเร้นกายหายไปในเงาเพดานทันที บานประตูใหญ่ถูกเปิดออก อ๋องเจ็ด ตงฟางอวี้ ก้าวเข้ามาพร้อมกับนางกำนัลที่ถือถาดอาหารเลิศรส"ฮองเฮาพะย่ะค่ะ... กระหม่อมนำอาหารจากพ่อครัวฝีมือดีที่สุดมาถวาย" อ๋องเจ็ดยิ้มอย่างสุภาพประดุจนักบุญ "กักบริเวณมาหลายวัน ทรงเบื่อบ้างหรือไม่พะย่ะค่ะ?"มู่หรงเสวี่ยปรายตามองถาดอาหาร "ท่านอ๋องเจ็ด... ท่านช่างขยันทำงานนักนะ งานในกรมโยธาก็หนัก กองกำลังรักษาเมืองที่ท่านเพิ่งตั้งขึ้นใหม่ก็ต้องดูแล ยังมีแก่ใจมาห่วงใยนักโทษเช่นข้าอีก"อ๋องเจ็ดชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาวาววับด้วยความฉลาดแกมโกง "พระนางช่างหูไวตาไวนักนะพะย่ะค่ะ ขนาดถูกขังยังทรงทราบเรื่องกองกำลังรักษาเมือง... ใช่พะย่ะค่ะ เมืองหลวงยามนี้วุ่นวายนัก กระหม่อมเพียงอยากช่วยแบ่งเบาภาระของฝ่าบาท ทหารเหล่านั้นล้วนซื่อสัตย์และพร้อมตายเพื่อราชวงศ์""ซื่อสัตย์ต่อราชวงศ์... หรือซื่อสัตย์ต่อ 'ทองคำ' จากหัวเมืองใต้ของท่านกันแน่เพคะ?" มู่หรงเสวี่ยเดินเข

ในตำหนักทรงงาน กับดักเสน่หา ตงฟางเย่ประทับนั่งจมอยู่กับกองฎีกาด้วยความเหนื่อยล้า พระองค์ทรงรู้สึกโดดเดี่ยวมากขึ้นนับแต่กักบริเวณมู่หรงเสวี่ย แม้จะมีอำนาจในมือคืนมา แต่ความวุ่นวายในราชสำนักกลับดูจะจัดการยากขึ้นทุกวัน"ฝ่าบาทเพคะ... ดึกมากแล้ว ทรงพักผ่อนเสวยน้ำแกงรากบัวอุ่นๆ สักนิดเถิดเพคะ" ลู่เอ๋อร์เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแช่มช้อย นางบรรจงวางถาดอาหารลง และแอบหยดของเหลวจากขวดแก้วลงในกระถางกำยานข้างพระแท่นอย่างแนบเนียนควันสีขาวบางเบาเริ่มลอยละล่องอบอวลไปทั่วห้อง ตงฟางเย่สูดลมหายใจเข้าลึก พระองค์เริ่มรู้สึกถึงความผ่อนคลายที่มาพร้อมกับอาการมึนงงเล็กน้อย ภาพของลู่เอ๋อร์ตรงหน้าดูงดงามและน่าถนอมยิ่งกว่าทุกวัน"ลู่เอ๋อร์... เจ้าช่างแสนดีนัก" ตงฟางเย่รับสั่งน้ำเสียงพร่ามัว "ข้า... ข้ารู้สึกเหมือนมองเห็นมู่หรงเสวี่ยในวันที่ข้ารักนางที่สุด""เพคะฝ่าบาท..." ลู่เอ๋อร์โน้มตัวลงมาใกล้จนได้กลิ่นหอมจากผิวกาย "มู่หรงเสวี่ยคนนั้นตายไปแล้วเพคะ ยามนี้เหลือเพียงหม่อมฉัน... ที่จะปรนนิบัติพระองค์ด้วยความภักดีทั้งหมดที่มี พระองค์เพียงแค่ลงนามใน 'ราชโองการมอบอำนาจคุ

มู่หรงเสวี่ยก้าวเดินเข้าไปหาแม่นมฉินช้าๆ นางยื่นข้อมือซ้ายออกมาให้ทุกคนดู "แม่นมฉิน... ท่านบอกว่าข้าต้องมีปานแดงงั้นหรือ? ปานที่เกิดจาก 'ดอกฝิ่นแดง' ที่ท่านจงใจแต้มไว้ตั้งแต่ข้ายังแบเบาะเพื่อให้จำได้ง่าย หรือปานที่เกิดจากสายเลือดกันแน่?"นางหัวเราะเยาะในลำคอ "ท่านอ๋องเจ็ดช่างลงทุนนัก ไปขุดเอาแม่นมที่ถูกไล่ออกจากจวนเพราะขโมยทรัพย์สินเมื่อสิบห้าปีก่อนมาเป็นพยาน... แม่นมฉิน ข้าถามท่านคำเดียว หากข้าไม่ใช่เสวี่ยเอ๋อร์ตัวจริง แล้วเหตุใดข้าถึงรู้ว่าท่านมีแผลเป็นที่หลังจากการถูกโบยเพราะลักลอบขายความลับค่ายทหารให้พวกเป่ยหรง?" หงส์ที่ไม่มีวันหัก ในเวลานั้นแม่นมฉินหน้าซีดเผือด"เจ้า... เจ้าข่มขู่ข้า! ฝ่าบาทเพคะ นางผู้นี้มีวิชาอาคม นางอ่านใจคนได้!""พอที!" อ๋องเจ็ดตวาด "ฝ่าบาทพะย่ะค่ะ เพื่อความบริสุทธิ์ยุติธรรม กระหม่อมขอเสนอให้มีการ 'พิสูจน์สายเลือดในอ่างน้ำมนต์' โดยใช้โลหิตของฮองเฮาและอัฐิของอดีตแม่ทัพมู่หรงที่ถูกเก็บไว้ในสุสานหลวง หากโลหิตมิซึมเข้าสู่อัฐิ ย่อมพิสูจน์ได้ว่านางคือตัวปล

ชัยชนะบนความแตกแยกอ๋องเจ็ดหน้าซีดเผือดประดุจคนตาย "มะ... ไม่จริง! ข้าตรวจดูแล้ว...""ท่านตรวจดูด้วยตาที่มืดบอดด้วยอำนาจ!" มู่หรงเสวี่ยหันไปหาตงฟางเย่ "ฝ่าบาทเพคะ วันนี้อ๋องเจ็ดทำลายเกียรติของตระกูลมู่หรง ทำลายชื่อเสียงของพ่อข้าที่สละชีพเพื่อแผ่นดิน หากพระองค์มิทรงให้ความเป็นธรรมในวันนี้ หม่อมฉันมู่หรงเสวี่ยขอคืนตำแหน่งฮองเฮา และจะนำหน่วยพยัคฆ์ขาวกลับไปรักษาชายแดนเหนือ ทิ้งให้พระองค์ปกครองแผ่นดินร่วมกับ 'อนุชาผู้แสนดี' คนนี้ต่อไปเถิดเพคะ!"ตงฟางเย่ผุดลุกขึ้นด้วยโทสะที่พุ่งพล่าน "ตงฟางอวี้! เจ้าบังอาจทำหลักฐานปลอมเพื่อหลอกลวงข้าและสั่นคลอนรากฐานแผ่นดิน! ทหาร! ลากตัวอ๋องเจ็ดไปกักบริเวณในคุกใต้ดินทันที และริบเบี้ยหวัดทั้งหมดของเขาเป็นเวลาสามปี!"แม้จะเป็นชัยชนะของมู่หรงเสวี่ย ทว่าเมื่ออ๋องเจ็ดถูกลากออกไป นางกลับมิได้แสดงความยินดี นางมองไปที่บัลลังก์มังกรด้วยแววตาที่เย็นเยียบ"เสวี่ยเอ๋อร์... เจ้าอย่าโกรธข้าเลยนะ ข้าเพียงแค่ต้องทำตามขั้นตอน..." ตงฟางเย่พยายามจะก้าวลงมาหามู่หรงเสวี่ยยอบกายถวายบังคมอย่างห่างเหิน "