Todos os capítulos de นางหงส์เหนือบัลลังก์: Capítulo 141 - Capítulo 150

นางแตะลงที่ตำแหน่ง "ประตูวังหลัง" บนแผนที่ "ส่วนนี้ข้าจะนำเอง เราจะเข้าทางอุโมงค์ลับที่ข้าเคยให้ทหารช่างตระกูลมู่หรงขุดไว้เมื่อหลายปีก่อน ซึ่งอ๋องเจ็ดไม่มีวันรู้""แต่คุณหนูพะย่ะค่ะ อ๋องเจ็ดเพิ่งสั่งเคลื่อนพลกองกำลังรักษาเมืองเข้าล้อมวังหลวงแน่นหนาขึ้น" แม่ทัพฉินเอ่ยด้วยความเป็นห่วง "ยามนี้ฝ่าบาทถูกหยางกุ้ยเฟยมอมยาเสน่ห์จนแทบไม่รับรู้สิ่งใด การบุกเข้าไปอาจเป็นการเผชิญหน้ากับทั้งกองทัพในคราวเดียว" หงส์ผู้เด็ดเดี่ยว เดิมพันด้วยวิญญาณมู่หรงเสวี่ยคลี่ยิ้มจางๆ ทว่าเย็นเยียบ "ท่านแม่ทัพฉิน... อ๋องเจ็ดคิดว่าเขาชนะแล้วเพราะเขามี 'ดาบ' อยู่ในมือจำนวนมาก แต่เขาหารู้ไม่ว่า ดาบที่ไม่มีจิตวิญญาณปกป้องแผ่นดินนั้น ยามปะทะกับดาบที่สู้เพื่อความยุติธรรม มันจะหักสะบั้นลงอย่างง่ายดาย"นางหยิบ "ตราพยัคฆ์ขาว" ของจริงที่ซ่อนอยู่ในอกเสื้อออกมาวางบนโต๊ะ "ยามที่ข้าสละตำแหน่งฮองเฮา ข้าสละเพียงหัวโขนที่เหนี่ยวรั้งข้าไว้ แต่ข้ามิเคยสละความเป็นผู้นำกองทัพพยัคฆ์ขาว วันปีใหม่ที่จะถึงนี้ ข้าจะแสดงให้พวกมันเห็นว่า... แผ่นดิ

ไอหมอกยามค่ำคืนในวังหลวงดูหนาทึบจนบดบังทัศนวิสัย ประหนึ่งกำแพงที่ไร้ตัวตนกักขัง ตงฟางเย่ ไว้ในความโดดเดี่ยว ภายในตำหนักทรงอักษรที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงกระดาษฎีกาที่ถูกพลิกไปมาและเสียงถอนหายใจแผ่วเบาของฮ่องเต้ผู้เหนื่อยล้า พระองค์ทรงรู้สึกได้ถึงสายตาขององครักษ์รักษาเมืองของอ๋องเจ็ดที่เฝ้าอยู่หน้าประตู ราวกับว่ากำแพงตำหนักนี้ได้กลายเป็นคุกที่สง่างามที่สุดในใต้หล้าทันใดนั้น เสียงลมพัดวูบหนึ่งทำเอาเปลวเทียนบนโต๊ะทรงงานสั่นไหว ตงฟางเย่ชะงักหัตถ์เมื่อทอดพระเนตรเห็น ลูกธนูขนาดเล็ก ปักลงบนคานไม้เหนือพระเศียรอย่างเงียบเชียบ ที่หางธนูมีม้วนผ้าไหมสีดำพันไว้อย่างแน่นหนา การค้นพบความจริง หัวใจมังกรที่แตกสลายตงฟางเย่รีบดึงม้วนผ้าไหมนั้นออกช้าๆ ลายมือบนผ้าคือลายมือที่พระองค์คุ้นเคยที่สุดในชีวิต ลายมือของ มู่หรงเสวี่ย ที่มักจะแฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ทว่าสิ่งที่อยู่ภายในม้วนผ้านั้นกลับรุนแรงยิ่งกว่าคมดาบใดๆ มันคือ "สำเนาสัญญาลับ" ระหว่างอ๋องเจ็ดและแคว้นเป่ยหรง

การลงนามที่สั่นสะท้าน: การแสร้งยอมจำนนตงฟางเย่หยิบตราหยกมังกรออกมาจากอกเสื้อ แสงจากเปลวเทียนสะท้อนกับเนื้อหยกสีเขียวเข้มดูสง่างามทว่าเศร้าสร้อย อ๋องเจ็ดจ้องมองตราหยกนั้นด้วยความละโมบ ลมหายใจของเขาถี่กระชั้นราวกับบัลลังก์ทองอยู่เพียงเอื้อมมือ"หากข้าลงนาม... พวกเจ้าจะไว้ชีวิตองค์ชายหมิง และปล่อยมู่หรงเสวี่ยไปใช่หรือไม่?" ตงฟางเย่ถามเสียงสั่น (ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการแสดงละครที่พระองค์ฝึกฝนมาหลายราตรี)"แน่นอนพะย่ะค่ะฝ่าบาท... กระหม่อมมิใช่คนอำมหิต" อ๋องเจ็ดรีบสำทับตงฟางเย่บรรจงประทับตราหรกลงบนม้วนราชโองการช้าๆ ... ทว่า ในวินาทีที่ตราหยกสัมผัสกระดาษ พระองค์กลับทรงเอียงองศาเพียงเล็กน้อย—ซึ่งเป็นรหัสลับที่มู่หรงเสวี่ยเคยบอกไว้ว่า หากประทับตราในลักษณะนี้ ราชโองการจะถือเป็น "โมฆะ" ในสายตาของกองทัพพยัคฆ์ขาวและขุนนางฝ่ายมั่นคง"เรียบร้อยแล้ว..." ตงฟางเย่ปล่อยมือจากราชโองการ แววตาของพระองค์ว่างเปล่าประดุจคนที่สูญเสียทุกอย่าง ชัยชนะที่เปราะบาง เสียงนกหวีดกลางพายุอ๋องเจ็ดคว้าม้วนราชโองการขึ

การเคลื่อนพลในเงาจันทร์ พยัคฆ์เร้นกาย"คุณหนูพะย่ะค่ะ..." หลิวซิง ควบม้าเข้ามาประชิด ท่ามกลางเสียงฝีเท้าม้านับพันที่ถูกพันด้วยผ้าหนาเพื่อเก็บเสียง "หน่วยสอดแนมรายงานว่า อ๋องเจ็ดสั่งปิดประตูเมืองทุกด้านและวางกำลังทหารรักษาเมืองไว้อย่างหนาแน่นตามที่คาดการณ์ไว้ ทว่าประตูทิศตะวันตก... มีการโยกย้ายกำลังพลบางส่วนออกไปเพื่อเสริมที่ตำหนักโซ่วคังตามคำสั่งของพระพันปีหลวง"มู่หรงเสวี่ยกระตุกยิ้มที่มุมปาก แววตาคมปลาบดุจตาเหยี่ยว "อ๋องเจ็ดเป็นคนขี้ระแวง เขาคิดว่าอันตรายจะมาจากขุนนางในวัง จึงสลัดกำลังภายนอกให้เบาบางลงเพื่อคุ้มกันตัวเอง หลิวซิง... แจ้งให้ แม่ทัพฉิน นำขุนศึกเก่าสามร้อยนายลอบเข้าทางอุโมงค์ระบายน้ำใต้กำแพงทิศตะวันออกทันทีที่ข้าให้สัญญาณ""พะย่ะค่ะ! แล้วกองกำลังส่วนใหญ่เล่าพะย่ะค่ะ?""กองกำลังห้าพันนายจะเคลื่อนที่ตามข้า..." มู่หรงเสวี่ยยกมือขึ้นช้าๆ ทหารทุกคนในหุบเขาต่างกระชับอาวุธนิ่งฟัง "เราจะเดินทัพประดุจเงา และจู่โจมประดุจสายฟ้าฟาด คืนนี้... เมืองหลวงจะต้องตื่นขึ้นมาพบกับความจริ

การปะทะกับนางจิ้งจอก หน้ากากที่หลุดลอก"ช่างเป็นภาพที่ซาบซึ้งใจเหลือเกินเพคะ ฮองเฮาผู้ถูกเนรเทศลอบกลับมาหาชายเสียสติ" เสียงแหลมสูงที่เปี่ยมไปด้วยการเยาะเย้ยดังขึ้นจากประตู หยางลู่เอ๋อร์ (หยางกุ้ยเฟย) ก้าวเข้ามาพร้อมกับองครักษ์เสื้อแพรนับสิบ ในมือของนางถือพัดจีบที่งดงามทว่าแฝงคมมีดลับ"หยางลู่เอ๋อร์..." มู่หรงเสวี่ยลุกขึ้นยืนช้าๆ รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาทำให้อากาศในห้องดูหนาวเหน็บยิ่งกว่าหิมะภายนอก "เจ้าทำร้ายลูกข้า เจ้ามอมยาผัวข้า... เจ้าคิดว่าคืนนี้เจ้าจะรอดออกไปจากตำหนักนี้ได้งั้นหรือ?""รอดหรือเพคะ?" ลู่เอ๋อร์หัวเราะร่า "พรุ่งนี้อ๋องเจ็ดจะขึ้นครองบัลลังก์ ข้าจะได้เป็นฮองเฮา ส่วนพระนาง... จะกลายเป็นกบฏที่ลอบปลงพระชนม์ฮ่องเต้ในคืนนี้! ทหาร! ฆ่านางเสีย!"องครักษ์พุ่งเข้าจู่โจมพร้อมกัน มู่หรงเสวี่ยตวัดดาบพยัคฆ์เหินออกจากการสวมใส่ แสงดาบวาดผ่านอากาศเป็นวงโค้งสีเงินยวง นางเคลื่อนไหวประดุจเทพธิดาแห่งความตาย เพียงอึดใจเดียว องครักษ์สี่คนแรกก็ล้มลงจมกองเลือดนางพุ่งเป้าไปที่ลู่เอ๋อร์ทันที หยางกุ้ยเฟยพยายามจะใช้เข็มพิษซัดใส