Semua Bab นางหงส์เหนือบัลลังก์: Bab 81 - Bab 90

พญาหงส์คืนชีพทว่า ในจังหวะที่แตรเขาสัตว์ส่งสัญญาณการเริ่มพิธี ประตูกลางที่สลักลวดลายมังกรเฟิ่งหวงพลันเปิดออกอย่างแรง ลมหนาววูบหนึ่งพัดผ่านเข้าสู่ลานหลวง พร้อมกับการปรากฏกายของสตรีที่ทุกคนคิดว่า 'นอนรอความตาย'มู่หรงเสวี่ย ก้าวออกมาในชุดฉลองพระองค์สีแดงเพลิงที่ปักด้วยลวดลายมังกรทองอร่ามพาดผ่านช่วงอกไปจนถึงชายกระโปรง ยอดมงกุฎหงส์เหนือเศียรของนางสะท้อนแสงแดดจนดูราวกับนางมีรัศมีเทพธิดาล้อมรอบ นางเดินตัวตรงอย่างมั่นคง ท่วงท่าสง่างามประดุจพญาหงส์ที่เพิ่งผ่านการผลัดขนใหม่ ไม่มีร่องรอยของความอ่อนแอหรืออาการประชวรแม่แต่เพียงนิดเดียวข้างกายของนางคือ ตงฟางเย่ ที่ประทับเดินเคียงคู่มาด้วยสีหน้ามั่นใจ พระองค์ทรงกุมมือนางไว้แน่นและทอดพระเนตรมองมเหสีของตนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและชื่นชมในความเด็ดเดี่ยวหน้ากากที่พังทลายสนมทั้งสามนางถึงกับหน้าถอดสี ราวกับเห็นวิญญาณปรากฏกายต่อหน้ากลางวันแสกๆ พวกนางต่างลนลานคุกเข่าลงแทบพื้นหินที่เย็นเฉียบ ตัวสั่นระริกด้วยความสับสนและหวาดกลัว"เหตุใดพว

มังกรออกศึกและรอยร้าวในกองทัพตงฟางเย่ เมื่อเห็นเมียรักถูกลอบประทุษร้าย โทสะของพระองค์ก็ปะทุขึ้นดุจภูเขาไฟระเบิด พระองค์ชักกระบี่มังกรทองที่สลักลวดลายวิจิตรออกมา บารมีแห่งโอรสสวรรค์แผ่ซ่านจนเหล่านักฆ่าชะงักไปครู่หนึ่ง"ทหาร! อารักขาฮองเฮาและองค์ชาย! ใครเด็ดหัวกบฏได้ ข้าจะตบรางวัลอย่างงาม!" ตงฟางเย่คำรามสั่งการทว่า... สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดกลับเกิดขึ้น เมื่อองครักษ์เสื้อแพรเกือบครึ่งหนึ่งที่ควรจะเป็นกำแพงเหล็ก กลับหันคมดาบเข้าหาพวกเดียวกันเอง พวกเขาเดินข้ามฝั่งไปยืนเคียงข้างกองกำลังกบฏ เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของ สนมเหม่ย และ สนมถิง ดังประสานขึ้นท่ามกลางวงล้อมที่บีบกระชับเข้ามา"ฝ่าบาททรงมองดูให้เต็มตาเถิดเพคะ!" สนมเหม่ยตะโกนพลางกรีดนิ้วชี้มาที่มู่หรงเสวี่ย "แม้แต่ทหารของพระองค์ยังรู้ว่าใครคือ 'กาลกิณี' วันนี้แหละ... ตำแหน่งฮองเฮาจะว่างลง และประวัติศาสตร์จะจารึกชื่อของนางในฐานะกบฏที่ถูกกำจัด!"สถานการณ์หลังชนฝาสถานการณ์คับขันถึงขีดสุด กบฏนับร้อยและทหาร

หลังจากเหตุการณ์คืนสีเลือด ตงฟางเย่สั่งยุบระบบสนมเอกทั้งหมด และประกาศต่อแผ่นดินว่าจะไม่มีสตรีใดเข้าวังหลังอีกต่อไป มู่หรงเสวี่ยไม่ได้เป็นเพียงฮองเฮา แต่คือ 'แม่ทัพฝ่ายใน' ที่ช่วยฮ่องเต้บริหารบ้านเมืองอย่างเป็นทางการใต้แสงเดือนที่กลับมาสงบสุขอีกครั้ง ตงฟางเย่กุมมือมู่หรงเสวี่ยเดินบนกำแพงเมือง"เสวี่ยเอ๋อ... ข้าเหนื่อยเหลือนักกับสงครามในวังหลวง""พักผ่อนเถิดเพคะฝ่าบาท... ต่อจากนี้ไป หม่อมฉันจะเป็นคนเฝ้าประตูหัวใจพระองค์เอง ไม่ให้ความริษยาใดๆ ย่างกรายเข้ามาได้อีก"เป็นอีกครั้งที่เกิดความวุ่นวายในรั้ววังหลวง ชื่อของมู่หรงเสวี่ยถูกจดจำในฐานะฮองเฮาผู้เดียวที่สยบทั้งศึกในและศึกนอก ด้วยมือที่เคยซักผ้า... แต่แข็งแกร่งปานเหล็กกล้า เป็นทั้งสตรีคู่ใจ และจอมนางผู้ยิ่งใหญ่แห่งยุคเรืองอำนาจของพญามังกรหลังจากการรัฐประหารที่ล้มเหลวผ่านพ้นไป บรรยากาศในวังหลังดูเหมือนจะกลับมาเงียบสงบ ทว่ามันคือความสงบก่อนพายุใหญ่จะตั้งเค้าอีกครั้ง เมื่อการคัดเลือกสนมใหม่ (เหม่ยเหริน) สิ้นสุดลง วังหลวงก็ถูกเติมเต็มด้วยบุปผางามหลากสีสันที่ถูกส่งมาจากตระกูลขุนนางที่หว

กับดักกิ่งหลิว เมื่อมู่หรงเสวี่ยก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะของนาง หลิวชิงฉือแสร้งทำเป็นลนลาน มือเรียวบางเอื้อมไปหยิบกาน้ำชาที่เพิ่งเดือดจัดด้วยท่าทีสั่นเทา ก่อนจะจงใจปล่อยให้มือกระแทกกับขอบถ้วยจนน้ำชาร้อนจัดสาดรดลงบนหลังมือขาวเนียนของตนเอง"อ๊ะ!" นางอุทานแผ่วเบาด้วยความเจ็บปวด (ที่แฝงไปด้วยการแสดง) ทว่าเมื่อนางเงยหน้าขึ้นสบตากับมู่หรงเสวี่ยที่เดินมาหยุดตรงหน้า แทนที่จะร้องขอความช่วยเหลือ นางกลับรีบชักมือที่แดงพุพองซ่อนไว้ข้างหลังอาภรณ์สีฟ้าอ่อนทันที ร่างกายของนางสั่นระริกประดุจลูกนกที่หวาดกลัวนักล่ามู่หรงเสวี่ยหยุดกึก คิ้วเรียวงามขมวดมุ่น นางมองเห็นไอน้ำร้อนที่ยังกรุ่นอยู่บนโต๊ะและท่าทีผิดปกติของสนมใหม่"เจ้าบาดเจ็บ เหตุใดไม่บอกหมอหลวง?" มู่หรงเสวี่ยเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบ ทว่ามีอำนาจ นางก้าวเข้าไปหาหมายจะตรวจดูแผล เพราะไม่อยากให้งานเลี้ยงเสียฤกษ์ทว่าหลิวชิงฉือกลับถอยกรูดจนเกือบตกจากม้านั่งหิน ใบหน้าที่เคยอ่อนหวานบัดนี้ซีดเผือด นางก้มหน้าจนชิดอก ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรงประดุจว่าการขยับเข้า

คมมีดที่กรีดลงบนรอยร้าว ตงฟางเย่ทรงชะงักไปครู่หนึ่ง ภาพในความฝันที่เห็นมู่หรงเสวี่ยถือดาบจ่อคอหอยพลันซ้อนทับขึ้นมาในห้วงคำนึง พระหัตถ์ที่วางบนพนักบัลลังก์สั่นเทาด้วยความโกรธที่ปนไปกับความระแวง"เสวี่ยเอ๋อร์... นางจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร? องค์ชายหมิงยังเยาว์นัก!""นั่นแหละคือแผนการพะย่ะค่ะ!" เสนาบดีหลิวรีบสำทับ "หากองค์ชายหมิงขึ้นครองราชย์ในยามนี้ อำนาจการสำเร็จราชการทั้งหมดจะตกอยู่ในมือของฮองเฮาและแม่ทัพหลิวซิงอย่างสมบูรณ์ พระนางมิต้องการเป็นเพียง 'คู่บัลลังก์' อีกต่อไป ทว่าพระนางปรารถนาจะครองแผ่นดินนี้ในฐานะ 'นางพญา' พะย่ะค่ะ!"เสนาบดีหลิวโน้มตัวลงกราบอีกครั้งพลางเอ่ยประโยคที่เด็ดขาดที่สุด "ฝ่าบาท... ทหารตระกูลมู่หรงภักดีต่อ 'ตราประทับแม่ทัพ' มากกว่าพระราชโองการ หากไม่ริบตราประทับและกุญแจเคลื่อนทัพคืนจากพระนางในตอนนี้ เห็นทีบัลลังก์มังกรจะสั่นคลอนและล่มสลายในไม่ช้าพะย่ะค่ะ!"การตัดสินใจของผู้ที่ตกอยู่ในมนต์ตรา ตงฟางเย่ทรงทุบพระหัตถ์ลงบนโต๊ะทรงงานจนจอกน้ำชากระเด็น