All Chapters of วันที่ฉันแท้ง เขาอยู่กับรักแรก: Chapter 21 - Chapter 30

เจียงหนิงแค่รู้สึกแปลกใจที่ช่วงเวลาที่เธอทุลักทุเลที่สุด กลับต้องมาเจอกับลู่จวินเหยียนและฉู่ฉิงเสวี่ยพอดี มันมีเรื่องบังเอิญขนาดนี้ด้วยเหรอ“ลู่จวินเหยียนนั่นมันสารเลวจริง ๆ!” กู้หลานหลานกัดฟันกรอด “เธอเจ็บขนาดนี้เขายังกล้าขับรถหนีไปหน้าตาเฉยเนี่ยนะ?! แถมยังพานังแอ๊บใสไปอีก...หย่าก็ไม่ยอมหย่า แต่ตัวน่ะมีชู้ไปแล้ว เธอว่าเขาเป็นพวกบุคลิกภาพแปรปรวนหรือเปล่า” การวิเคราะห์ลู่จวินเหยียนของกู้หลานหลานทำให้เจียงหนิงยิ้มขื่นหากลองเอาลู่จวินเหยียนวัยหนุ่มในความทรงจำสมัยอยู่ที่สถานพินิจเยาวชน มาเปรียบเทียบกับลู่จวินเหยียนในตอนนี้ เจียงหนิงก็อดไม่ได้ที่จะเห็นด้วยกับคำพูดของกู้หลานหลาน“ฉันด่าเขา เธอคงไม่โกรธนะ!”เจียงหนิงถอนหายใจ ดูออกว่ากู้หลานหลานยังคงเกรงใจความรู้สึกของเธออยู่“ฉันกำลังจะหย่ากับเขาแล้ว จะไม่เข้าข้างเขาอีกแล้ว” “เธอเนี่ยนะ” กู้หลานหลานปรายตามองเจียงหนิงพลางส่ายหน้า “ของแบบนี้มันไม่แน่หรอก”เจียงหนิงรู้ดีว่าอาการบูชาความรักของเธอเป็นเรื่องที่ทำให้กู้หลานหลานปวดหัวที่สุดมาตลอด“อาจารย์เจียง!” ทันใดนั้น ประตูห้องพักผู้ป่วยก็ถูกผลักเปิดออก คนที่เข้ามาคือหนิงจวิ้นเจ๋อ

หน้าของฉู่ฉิงเสวี่ยแดงก่ำเป็นสีตับหมูทันทีที่ได้ยิน จนหนิงจวิ้นเจ๋อที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หลุดขำออกมา“คุณหนิง ผมมีเรื่องจะคุยกับภรรยา รบกวนคนนอกอย่างคุณช่วยออกไปก่อน”หนิงจวิ้นเจ๋อไม่พอใจที่ถูกลู่จวินเหยียนไล่ แต่ในเมื่อสถานะของเขาคือคนนอกจริง ๆ จึงจำต้องเดินเลี่ยงออกมาเจียงหนิงสังเกตเห็นว่าลู่จวินเหยียนพูดปาว ๆ ว่าให้คนนอกออกไป แต่กลับไม่ยอมไล่ฉู่ฉิงเสวี่ยออกไปด้วยในห้องพักผู้ป่วยจึงเหลือเพียงแค่เจียงหนิง ลู่จวินเหยียน และฉู่ฉิงเสวี่ยสามคน“งานที่สถานพินิจเยาวชน ผมจัดการลาออกให้คุณแล้วนะ”ลู่จวินเหยียนพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย เจียงหนิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ“คุณมีสิทธิ์อะไร?!”“ก็สิทธิ์ที่ผมเป็นสามีตามกฎหมายของคุณไง”คำพูดประโยคเดียวของลู่จวินเหยียนทำเจียงหนิงเถียงไม่ออก“คุณเพิ่งจะออกไปทำงานได้กี่วันก็เกิดเรื่องวุ่นวายจนต้องเข้าโรงพักเข้าโรงพยาบาล คุณไม่เหมาะที่จะออกไปทำงานข้างนอกหรอก อยู่บ้านเป็นแม่บ้านน่ะที่สุดแล้ว ผมเองก็ไม่ปล่อยให้คุณลำบากหรอก...”“ลู่จวินเหยียน ฉันขอหย่ากับคุณไปแล้วนะ” เจียงหนิงกัดฟันพูดขัดจังหวะลู่จวินเหยียน“แต่ผมไม่อนุญาต” ลู่จวินเหยียนตอบกลับอย่าง

คืนนี้ทุกคนมาที่นี่เพื่อฉลองให้เธอ เธอจึงจงใจแต่งตัวอย่างวิจิตรบรรจง เครื่องประดับเพชรตั้งแต่ที่คาดผมจรดสร้อยข้อเท้าล้วนเป็นของที่ลู่จวินเหยียนมอบให้ เป็นชุดเพชรสีชมพูสุดหรูที่มีราคาแพงลิบลิ่วจิ่งเจียงตี้หัวเป็นโรงแรมระดับไฮเอนด์อันดับต้น ๆ ของเมือง A คนที่จะเข้ามาที่นี่ได้ล้วนเป็นระดับเศรษฐีหรือผู้มีอิทธิพล แต่ถึงกระนั้น ฉู่ฉิงเสวี่ยที่เดินอยู่ท่ามกลางผู้คนเหล่านั้นก็ยังคงเป็นจุดสนใจของผู้คนมากมายฉู่ฉิงเสวี่ยควงแขนลู่จวินเหยียน เชิดหน้ายืดอกราวกับหงส์ที่สูงส่งและภาคภูมิใจเธอรู้ดีว่าลู่จวินเหยียนชอบผู้หญิงเก่ง และมีเพียงผู้หญิงที่เก่งกาจและเพียบพร้อมเท่านั้นถึงจะมีคุณสมบัติยืนเคียงข้างลู่จวินเหยียนได้เธอจึงไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียวกับการแต่งตัวให้ตัวเองลู่จวินเหยียนเดินเคียงคู่กับฉู่ฉิงเสวี่ย เส้นสายบนใบหน้าที่มักจะดูเย็นชาและคมกริบถูกฉาบไว้ด้วยแสงอุ่นนวลราวกับถูกหลอมละลายในห้วงแห่งความรัก ริมฝีปากที่เหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มคู่นั้นดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติไม่ว่าจะมองจากมุมไหนเขาชอบพาฉู่ฉิงเสวี่ยออกงานสังคมแบบนี้ เพราะมันทำให้เขารู้สึกมีหน้ามีตา“เอ๊ะ ฉันจำได้ว่าตรงนี้เคยมีแกรนด์เป

เจียงหนิงไม่สนใจหยวนเผย ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งไปที่ลู่จวินเหยียน ซึ่งฝ่ายนั้นก็จ้องตอบกลับมาเช่นกันสายตาที่หยิ่งผยองและถือดีแบบนี้ เหมือนกับตอนที่อยู่ในสถานพินิจเยาวชนไม่มีผิดเจียงหนิงในวัยแรกแย้มไม่เคยต้านทานสายตาแบบนี้ได้เลย ความรู้สึกใจเต้นแรงในตอนนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในความทรงจำจนถึงวันนี้แต่ว่าตอนนี้...เจียงหนิงถอนหายใจ “ถ้ารู้สึกขายหน้ามากนักก็เซ็นใบหย่าซะสิ พอหย่ากันแล้ว ต่อให้ฉันจะไปขอทานหรือเก็บขวดขายข้างถนน มันก็ไม่เกี่ยวกับคุณอีกต่อไป”พอได้ยินเจียงหนิงพูดแบบนั้น หยวนเผยที่กอดอกอยู่ข้าง ๆ ก็กรอกตามองบน “โธ่เอ๊ย เธอช่วยทำตัวให้มันมีอนาคตหน่อยได้ไหม จะไปขอทานเก็บขวดขายเนี่ยนะ...พูดออกมาเองไม่สะอิดสะเอียน แต่พี่ลู่เขาฟังแล้วจะอ้วกตายอยู่แล้ว”ลู่จวินเหยียนรำคาญเสียงเจื้อยแจ้วของหยวนเผย จึงผลักอีกฝ่ายออกไปให้ไปอยู่รวมกลุ่มกับพวกฉู่ฉิงเสวี่ยเขาก้าวเท้าเข้ามาหาเจียงหนิง ร่างสูงใหญ่ของลู่จวินเหยียนแทบจะบดบังร่างของเธอจนมิดเจียงหนิงกำมือที่ไพล่หลังอยู่แน่นถ้าเป็นปกติ เธอคงถอยหลังหนีไปแล้วแต่วันนี้เธอรู้สึกโมโหนิด ๆ โมโหเรื่องอะไรเธอก็ไม่รู้เหมือนกันเอาเป็นว่าเธ

เจียงหนิงเติบโตมาภายใต้การกล่อมเกลาของเสียงดนตรีตั้งแต่เด็ก เธอมีพรสวรรค์ทางดนตรีและรักมันมากเธอแค่เห็นรอยเปื้อนบนอิเล็กโทนจึงหยิบทิชชูเปียกไปเช็ด แต่กลับคิดไม่ถึงว่าจะถูกพวกของลู่จวินเหยียนเข้าใจผิดว่าเป็นคนทำความสะอาดเจียงหนิงไม่ได้แตะลิ่มนิ้วมาหลายปีแล้ว ในใจลึก ๆ ก็หวั่นอยู่เหมือนกัน ไม่รู้ว่าจะเล่นออกมาได้ดีแค่ไหน แต่เมื่อบรรเลงจบเพลง เธอก็ได้รับเสียงปรบมือเกรียวกราว แม้แต่นักเปียโนเพื่อนเจ้าของโรงแรมคนนั้นก็ยังเดินเข้ามาชมเธอด้วยตัวเอง และขอให้เธอช่วยเล่นอีกสักสองสามเพลงเจียงหนิงเห็นท่าทางตื่นเต้นของอีกฝ่ายก็คิดว่าคืนนี้ตัวเองคงเล่นได้ไม่เลว อย่างน้อยก็ช่วยกู้หน้าให้กู้หลานหลานได้แล้วด้านนอกโถงล็อบบี้ ลู่จวินเหยียนยืนคุยโทรศัพท์อยู่ที่ระเบียงทางเดินอยู่นานเดิมทีเขากำลังจดจ่ออยู่กับการเจรจาธุรกิจ แต่หูที่ถูกแนบด้วยโทรศัพท์กลับได้ยินเสียงเปียโนที่ดังแว่วเข้ามาอย่างน่าประหลาดลู่จวินเหยียนรู้ดีว่าในโถงล็อบบี้ไม่มีเปียโน มีแต่อิเล็กโทนปกติเขาไม่ได้สนใจเครื่องดนตรีชนิดนี้เท่าไหร่ แต่เสียงดนตรีที่ลอยมาแผ่ว ๆ นั้นกลับเหมือนหยาดฝนที่หยดลงกลางใจ สะกิดความทรงจำอันเนิ่นนานบางอย