“จงอี้โหว! นี่ท่านคิดจะทำสิ่งใด” อ๋องหยางร้องตวาด โหวแซ่ต้วนที่ทิ้งกระบี่ลงมือใช้อีกมือกุมมือข้างที่ได้รับบาดเจ็บของตนไว้แน่น เขาจ้องมองเด็กชายตัวน้อยด้วยความตกตะลึง “เป็นเจ้า!” ทุกคนมองไปยังซื่อจื่อตัวน้อยที่ทำหน้าไร้เดียงสายืนอยู่ข้างหน้าพระชายาหลี่หยวนหยวนด้วยความตกใจ “หยางซื่อจื่อ! เจ้ามีวรยุทธ์ด้วยหรือ” ฮ่องเต้เปล่งเสียงคล้ายอุทาน “มีเล็กน้อย พ่ะย่ะค่ะ” เด็กชายเอ่ยด้วยความน้ำเสียงภาคภูมิใจ “ท่านพ่อ! ท่านเจ็บมากหรือไม่” ต้วนกุ้ยเฟยกรากเข้าไปคว้าแขนบิดาขึ้นมาดู สายตาของสองพ่อลูกสกุลต้วนเต็มไปด้วยความโกรธแค้น ต้วนกุ้ยเฟยจ้องเด็กชายวัยสองขวบด้วยความอาฆาตมาดร้าย ทว่าอึดใจหนึ่งคล้ายจะรู้ตัวจึงค่อยปรับสีหน้าแล้วบีบน้ำตาออกมา “ฝ่าบาท! หม่อมฉันไม่คิดเลยว่าแค่เพียงท่านพ่อคิดจะกำจัดคนเลวทั้งสองนี้ให้พระองค์ถึงกับต้องได้รับบาดเจ็บถึงเพียงนี้” โจวฮ่องเต้เห็นเช่นนั้นก็ร้องขึ้น “เรียกหมอหลวงมาเร็วเข้า! ไม่เห็นหรือว่าท่านพ่อตาของเจิ้นได้รับบาดเจ็บ” ฉินกงกงหันไปสั่งการขันทีน้อยด้วยความร้อนใจ หมอหลวงถูกเรียกใ
اقرأ المزيد
