Lahat ng Kabanata ng พลิกชะตาแค้นสามี : Kabanata 101 - Kabanata 110

หวงฟู่ขมวดคิ้ว คิดตามคำพูดของซีหนิง “จริงด้วย ข้าเองก็รู้สึกเช่นนั้น รูปร่างและท่าเดินเช่นนี้ เหมือนกับเคยเห็นที่ใดมาก่อน” พลันสาวใช้ทั้งสองก็ทำตาโตแล้วหันไปสบตากัน“คงไม่ใช่....” หวงฟู่ยกมือขึ้นอุดปากของซีหนิง พร้อมกับส่ายหน้าไม่ให้นางพูดออกมา กู้เยว่ฉีเปิดฝากระดานแผ่นหนึ่งบนพื้นใต้เตียงออก หยิบเอาซองสีน้ำตาลออกมายื่นให้กับมู่โจว “นี่คือแบบร่างของจริง ท่านเอาไปตรวจสอบได้ ข้าหวังว่าท่านจะรักษาคำสัญญาที่ให้ไว้กับข้า” มู่โจวมองซองสีน้ำตาลในมือด้วยสายตาแวววาว ครั้งนี้นำเอาแบบจริงกลับไปให้บิดาได้นับว่าไม่เสียเที่ยว แบบที่ได้ไปคราวก่อนยังไม่ได้ส่งให้ช่างดู แต่คงไม่จำเป็นแล้ว สิ่งที่ได้ไปคราวนี้เขามั่นใจว่าเป็นของจริง ซึ่งควรจะนำไปให้ช่างฝีมือดีดู “ข้ามู่โจว คำไหนคำนั้น” เขาเก็บซองสีน้ำตาลเข้าในสาบเสื้อ “เรื่องคดีของใต้เท้ากู้ เจ้าคิดจะทำเช่นไรต่อไป” “ตอนที่พวกเขาขนหีบพวกนั้นเข้ามา ข้าเตรียมพยานเอาไว้แล้ว พรุ่งนี้จะบุกไปยังศาลต้าหลี่เพื่อชี้แจง” “เจ้ารู้ล่วงหน้าอย่างนั้นหรือ” สายตาของเขาเคลือบแคลง แวบหนึ่งแอบมือข้อมือของนางที่ชา

ใต้เท้ากู้ยืนยันหนักแน่นว่าตนไม่รู้ไม่เห็นเรื่องอาวุธที่ถูกนำมาซุกไว้หลังร้านหงส์หยก ร้านค้านั้นเป็นกู้ฮูหยินที่คอยดูแล กู้ฮูหยินกับกู้เยว่ฉีเบิกตัวหลงจู๊ผู้ดูแลร้านหงส์หยกมาให้การว่าพวกนางมิได้รู้เห็นกับการขนหีบเหล่านั้น “คุณหนูใหญ่กู้ ถ้าเช่นนั้นก็แสดงว่าหลงจู๊เหลียงเป็นคนซุกซ่อนอาวุธเองล่ะสิ” ตุลาการตงแสยะยิ้ม นึกถึงส่วนแบ่งที่หลิงอ๋องบอกเอาไว้ หากเอาผิดใต้เท้ากู้ได้ ทรัพย์ที่ยึดมาจะลอบแบ่งให้หนึ่งในห้าส่วน แค่คิดตุลาการตงก็ดวงตาเป็นประกายแวววาว ทรัพย์สินของสกุลกู้หลายแสนตำลึง ได้หนึ่งในห้าก็นับว่ามากโข มู่โจวกับคนของหน่วยสายฟ้ายืนปะปนอยู่ในหมู่ชาวบ้านที่มุงอยู่ด้านนอก พลันคนด้านหลังก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้น “ทุกคนหลบด้วย ผู้ตรวจการหงจะเข้าไปในศาล” เสียงขององครักษ์ร่างใหญ่ทั้งดังและฟังชัด หงจิ่งอวี้ในชุดขุนนางเต็มยศเดินเข้ามาในศาล ตุลาการตงรีบลุกจากเก้าอี้มาค้อมศีรษะต้อนรับ “เหตุใดท่านผู้ตรวจการต้องลำบากมาที่นี่ด้วยขอรับ”“ใต้เท้าตง คดีกบฏนับว่าเป็นคดีสำคัญต่อแว่นแคว้น ข้าใคร่อยากรู้ว่าเหตุใดใต้เท้ากู้จึงได้กำเริบเสิบสานก่อการใหญ่ หาก

“เจ้าช่างเป็นสตรีที่มุ่งมั่นดีเหลือเกิน น่าเสียดายที่ไม่ได้แต่งเข้าจวนอ๋อง” หลิงอ๋องเอามือไพล่หลังเอ่ยชมด้วยดวงตาแข็งกระด้าง “นั่นน่ะสิเจ้าคะ หากว่าข้าแต่งงานกับซื่อจื่อ เห็นทีป่านนี้บิดากับน้องชายจะถูกตัดหัวอยู่แล้วก็คงยังไม่รู้ตัว” นางตอบโต้ด้วยท่าทางราบเรียบ หลิงอ๋องกำหมัดด้วยความโมโห หงจิ่งอวี้เห็นว่ากู้เยว่ฉีคัดค้านได้จังหวะ “ข้าเห็นด้วยกับคุณหนูใหญ่กู้ เรื่องนี้ควรมีการสอบสวนต่อ ท่านอ๋อง เชิญท่านนั่งก่อนเถิด” หลิงอ๋องเห็นว่าตนเองกำจัดคนที่จะนำภัยมาสู่จวนอ๋องได้แล้วจึงยอมนั่ง หงจิ่งอวี้เดินเข้าไปใกล้คนงานทั้งสอง “เจ้าคงเห็นแล้ว คนที่ให้เงินแก่เจ้าพวกนั้น สุดท้ายก็คิดจะฆ่าปิดปากเจ้า คราวนี้จะพูดความจริงทั้งหมดได้หรือยัง” “ขอรับ” คนแซ่หมิ่นรีบผงกศีรษะ “อันที่จริง คนที่ถูกท่านอ๋องฆ่าผู้นี้คือคนที่เอาเงินมาว่าจ้างข้า แต่ข้าจำได้ว่ายังมีคนที่มาด้วยอีกคนหนึ่งขอรับ เขาแอบยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล เป็นคนผู้นั้นขอรับ” ปลายนิ้วของคนงานแซ่หมิ่นชี้ไปยังองครักษ์ของหลิงคุนอีกคนหนึ่ง “เหลวไหล!” คุณชายรองสกุลหลิงร้องต

เขาหันหน้ากลับมา ประสานสายตากับหญิงสาวที่นั่งอยู่ใกล้จนได้กลิ่นน้ำอบรวยรินจากกายของนาง ชายหนุ่มรู้สึกคล้ายตนจะเคลิบเคลิ้มไปวูบหนึ่ง “ได้ ข้าจะช่วยเจ้า” นางจุดยิ้มมุมปาก เขาช่วยนางมาหลายคราเช่นนี้ คงไม่คิดจะทิ้งนางไปกลางคันแน่ “สมบัติที่ถูกทางการยึดไปครานี้ ข้าให้คนจดเอาไว้หมดแล้ว หากว่าพวกเขาหามาคืนข้าได้ไม่ครบในส่วนที่แต่ละคนนำไป ข้าก็จะป่าวร้องไปทั่วหรงเฉิน ทำให้ชื่อเสียงของพวกเขาเสื่อมเสีย” “เหตุการณ์วุ่นวายเช่นนั้น เจ้ายังเตรียมคนจดเอาไว้ด้วยหรือนี่” หญิงสาวพยักหน้า “เจ้าค่ะ ข้าเตรียมคนเอาไว้ทั้งที่จวน ร้านค้า และอู่ต่อเรือ ไม่ว่าทหารผู้ใดหยิบฉวยสิ่งใดไปล้วนมีคนจดจำและจดบัญชีเอาไว้ทั้งหมด” มู่โจวขนลุกซู่ มองหน้าหญิงสาวที่ดูคล้ายจะอ่อนแอแต่วางแผนได้ซับซ้อนนัก หากเขาเป็นศัตรูของนาง คงต้องระวังตัวเพิ่มขึ้นหลายเท่า “ที่แท้ เจ้าก็เตรียมพร้อมทุกอย่าง” “ใช่เจ้าค่ะ รวมทั้งการเอาศีรษะของขุนนางชั่วที่ชอบยักยอกทรัพย์และ ใส่ความผู้อื่นด้วย ครั้งนี้ ข้ามิได้คาดจะดึงหลิงคุนมาลงโคลน แต่ข้ารู้ว่าความโลภจะทำให้ขุนนางชั่วหลา

“ระวังตัวให้ดี ทุกความเคลื่อนไหวของพวกเราต่อจากนี้ ต้องระมัดระวังให้มาก” หลิงจางเหว่ยเอ่ยบอกราวกับจะเตือนตนเองด้วย คนของมู่โจวที่สังเกตความเคลื่อนไหวของจวนอ๋องเห็นซื่อจื่อรูปงามนำองครักษ์ออกตระเวนตามถนนรอบนอกเมืองบ่อยๆ ก็รีบรายงานเข้าไปยังฐานลับ เซียวเกิงได้ฟังก็พยักหน้า “หัวหน้าขอรับ ท่าทางซื่อจื่อจะอยากพบท่าน” มู่โจวหัวเราะหึๆ “ซื่อจื่อผู้นี้แย่จริง อยากพบข้าก็ไม่รู้จักส่งเทียบเชิญไปจวนแม่ทัพ เอาแต่ตามหาเองเช่นนี้ เมื่อใดจะได้พบกัน แต่ไม่เป็นไร ในฐานะสหายเก่า เดี๋ยวข้าจะไปพบเขาเอง” ในขณะที่หลิงจางเหว่ยไปยังโรงเตี๊ยมเทียมฟ้าเพื่อขอพบผู้ตรวจการหงก็ได้พบกับมู่โจวที่นั่งจิบสุราอยู่โต๊ะด้านหน้า “โอ...ซื่อจื่อ ข้าไม่คิดเลยว่าจะพบท่านที่นี่ จะมาขอพบผู้ตรวจการหงหรือ น่าเสียดายจริง เห็นว่าออกไปตรวจพื้นที่รอบนอกแต่เช้าแล้ว” หลิงจางเหว่ยชักสีหน้าสายตาของเขาฉายประกายอำมหิตออกมาวาบหนึ่ง “คุณชายสามมู่ แล้วเจ้าเล่า จะมาดักพบผู้ตรวจการหงด้วยหรือ” “มิได้ๆ ข้ามาดักรอซื่อจื่อต่างหาก” รอยยิ้มของมู่โจวดูยียวน “ดักรอข้า” หลิ