Lahat ng Kabanata ng พลิกชะตาแค้นสามี : Kabanata 111 - Kabanata 120

ทันใดทหารอีกกลุ่มก็เดินเข้ามา ในมือถือเชือกหนังจูงสุนัขตัวใหญ่เข้ามาด้วย มู่โจวทรุดกายลงนั่งอ้าแขนออก สุนัขตัวนั้นก็พุ่งเข้ามาใช้สองขาหน้ากอดคอเขาไว้ เซียวเกิงจึงได้แนะนำให้คนทั้งหมดในที่นั่นได้รู้จักกับสัตว์เลี้ยงสี่ขาประจำหน่วยสายฟ้า “ใต้เท้าทั้งหลาย นี่คือเจ้าปฐพีขอรับ มันเป็นสุนัขค้นหาที่เก่งที่สุดในหน่วยของเรา ไม่ว่าจะซ่อนสิ่งใดเอาไว้ในดิน แค่เพียงดมไม่นาน มันจะบอกจุดที่ฝังได้อย่างแม่นยำ” สิ้นประโยคของเซียวเกิง หว่านเทียนสิงก็หน้าอึมครึมลงทันใด มู่โจวลุกขึ้นยืน “ได้ของมาหรือยัง” “คุณชายสามไม่ต้องห่วง ข้าเอาของที่ท่านต้องการมามอบให้ด้วยตนเองแล้ว” กู้เยว่ฉีส่งเสียงมาจากด้านหลังกลุ่มทหารและมือปราบ “คุณหนูใหญ่มู่ มาด้วยตนเองเลยหรือ” มู่โจวหุบยิ้มแทบไม่ไหว หลิงจางเหว่ยที่ยืนอยู่ที่ข้างรีบหันไปดู เขากับบิดารู้สึกเจ็บใจที่ใส่ความจวนสกุลกู้มิได้ แผนการที่จะใช้บีบกู้เยว่ฉีเป็นอันล้มเหลว และยามนี้กลับกลายเป็นฝ่ายที่ต้องหาทางป้องกันไม่ให้เรื่องถูกสืบสาวมาถึงตน กู้เยว่ฉีคารวะผู้อาวุโสทั้งหลาย ก่อนจะหันไปหามู่โจว “คุณชายสาม ห

หลิงจางเหว่ยส่งฝานกั๋วไปสืบเรื่องของหว่านเทียนสิงกับมือปราบที่สนิทสนมก็พบว่าหว่านเทียนสิงมักจะพกลูกกุญแจดอกหนึ่ง“ลูกกุญแจเป็นสีทองมีเชือกถักสีขาวคล้องอยู่ขอรับ มีอยู่ครั้งหนึ่งใต้เท้าหว่านเมาสุราอย่างหนัก บอกกับข้าว่านี่เป็นกุญแจซ่อนความลับทั้งหมดของเขากับใต้เท้าตงเอาไว้”คำบอกเล่านี้ทำให้หลิงจางเหว่ยร้อนใจยิ่ง คืนนั้นศพของหว่านเทียนสิงที่อยู่ในหอชันสูตรถูกค้นจนทั่ว ฝานกั๋วค้นหาอย่างไรก็ไม่พบจึงไปแจ้งให้ซื่อจื่อ ได้ทราบ“ของเช่นนี้ ฮูหยินของเขาหรือบุตรธิดาอาจจะล่วงรู้ด้วย พวกเจ้าไปตามเอามา อย่าให้หลุดรอดไปถึงมือผู้อื่นได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง...มู่โจว” คนที่ถูกกล่าวถึงกำลังทะยานลงจากกำแพงจวนใต้เท้าหว่าน โดยมีเซียวเกิงรองหัวหน้าหน่วยสายฟ้าอุ้มเอาเจ้าปฐพีมาด้วย เมื่อเท้าแตะพื้น มู่โจวก็ล้วงเอากุญแจเปื้อนเลือดออกมาให้เจ้าปฐพีดมกลิ่น “ตามหาแม่กุญแจให้ข้าที หากเจ้าทำสำเร็จ ข้าจะให้หมูย่างแก่เจ้าชิ้นใหญ่เลยเชียว” สุนัขสีดำขนมันปลาบตัวใหญ่กระดิกหางด้วยความดีใจ มันเห่าเบาๆ คล้ายจะรับเงื่อนไขแล้วก็ค่อยๆ ดมกลิ่นแกะรอยไปจนถึงเรือนนอนของหว่านเทียนสิง “หัวหน้

หลิงจางเหว่ยรู้เรื่องที่กู้เยว่ฉีกับมู่โจวเดินตามกันเข้าไปในตรอกก็รู้สึกหงุดหงิด “นางปฏิเสธข้า แต่กลับไปคลุกคลีอยู่กับศัตรูของข้า กู้เยว่ฉี ข้าไม่มีวันยอมให้นางไปยุ่งเกี่ยวกับบุรุษอื่นเด็ดขาด!”“พี่จางเหว่ย ท่านหงุดหงิดที่นางหรือว่ามู่โจวกันล่ะขอรับ”หลิงจางเหว่ยหันขวับไปมองน้องชาย “ก็ทั้งคู่ นางกล้าปฏิเสธข้า ซ้ำยังทำให้แผนของพวกเราล้มเหลว ส่วนเจ้าคนแซ่มู่นั่นก็บังอาจทำให้ใบหน้าของข้ามีรอย ข้าไม่อาจให้อภัยพวกเขาได้”หลิงคุนมองบาดแผลบนใบหน้าของพี่ชาย แม้จะใช้ยาที่เป็นเครื่องบรรณาการชั้นยอดที่ฮ่องเต้พระราชทานมาให้ แต่บาดแผลนั้นก็ไม่สมานง่ายอย่างที่ผ่านมา ความโกรธแค้นที่มู่โจวฝากไว้ ทำให้พี่ชายของเขาถึงกับประกาศว่าจะฆ่าคนผู้นั้นด้วยตนเอง“ข้าว่าท่านควรเลือกกำจัดพวกเขาสองคนไปเลยดีกว่า นางจิ้งจอกนั้น ข้าว่าเป็นนางที่วางแผนตลบหลัง ทำให้องครักษ์ของข้าต้องมาตายกันหมด”“เสี่ยวคุน เจ้าอยากฆ่านางหรือ” น้ำเสียงคนเป็นพี่ชายฉุนเฉียว“ขอรับ ข้าไปขอท่านพ่อแล้ว แต่ไม่ได้รับอนุญาต” น้ำเสียงของหลิงคุนแฝงความแค้นล้ำลึก “ท่านพ่อบอกข้าว่ายามนี้ยังฆ่านางไม่ได้”“เป็นเช่นนั้น เอาไว้ข้าเล่นกับนางจนพอใจเสียก่

มู่จ้านพยายามทำตัวไม่ว่างเขากลับไปที่เรือรบเพราะเกรงว่าจะได้พบผู้ตรวจการหงและต้องตกลงเรื่องการแต่งงาน ชายหนุ่มหนีไปทำใจอยู่พักใหญ่ ระหว่างนั้นน้องชายคนเล็กก็ส่งข่าวเรื่องการจำกัดขุนนางชั่วอย่างหัวหน้ามือปราบหว่านกับตุลาการตงได้สำเร็จด้วยความช่วยเหลือของกู้เยว่ฉี“ท่านขุนพล ระยะนี้มีเรือขนเสบียงเข้าไปในเกาะยูซานหลายครั้งแล้วนะขอรับ เรือที่ตรวจตราชายฝั่งพวกนั้นก็เป็นคนของพวกเขา เรายื่นมือเข้าไปยุ่งไม่ได้ หากเป็นเช่นนี้อีกไม่นานกองโจรเกาะยูซานอาจจะกลายเป็นชุมโจรใหญ่แล้ว”มู่จ้านปรายตามองทหารคนสนิทของตน คราวก่อนที่เขาลอบว่ายน้ำเข้าไปดู พบว่าชายฉกรรจ์บนเกาะมีราวสองพันคน ชุมโจรที่ใหญ่ขนาดนี้ยากนักจะปราบปรามลงโดยง่าย“ท่านพ่อของข้าบอกว่ายื่นฎีกาเข้าไปในวังหลวง เพื่อขอพระราชโองการเข้าถล่มเกาะยูซานให้ราบคาบ ครั้งนี้จะต้องมิให้หลิงอ๋องขัดขวางได้”“คนของหลิงอ๋องในวังก็มีอยู่ไม่น้อยมิใช่หรือขอรับ”“คนพวกนั้นล้วนเพ็ดทูลแต่เรื่องที่ปิดบังพระเนตรพระกรรณ บัดนี้ผู้ตรวจการหงเดินทางมาถึงหรงเฉินแล้ว อีกไม่นานหลิงอ๋องจะต้องถูกโค่นล้ม” มู่จ้านเอ่ยด้วยความมั่นใจพลันเสียงร้องหนึ่งก็ดังขึ้น “ขุนพลมู่ มีข่าวม

กู้เยว่ฉีกล่าวอ้างกับผู้คนในหรงเฉินว่าคนในสกุลกู้ได้รับความสะเทือนใจจากการถูกใส่ร้ายในคดีกบฏจึงได้ประกาศขายร้านหงส์หยกและหงส์ทอง บรรดาคหบดีในหรงเฉินเกรงใจหลิงอ๋องจึงมิกล้ารับซื้อร้านของนางเอาไว้ กู้เยว่ฉีจึงขายร้านของตนให้กับญาติของหลงจู๊ที่ช่วยดูแลร้าน กระทั่งอู่ต่อเรือนางก็ขายออกไป ใต้เท้ากู้ยื่นจดหมายขอลาออกแต่หลิงอ๋องกลับระงับเอาไว้ก่อนโดยอ้างว่าใต้เท้ากู้เป็นผู้มีความสามารถที่เมืองหรงเฉินยังต้องพึ่งพาความสามารถ กู้เจินจึงถือโอกาสขอลาพักเป็นการชั่วคราว หลิงอ๋องจึงเอ่ยปากอนุญาต “หลิงอ๋องเจ้าเล่ห์นัก ข้าทำถึงขนาดนี้ก็ยังไม่ยอมปล่อย” กู้เยว่ฉีมอบกิจการทั้งหมดฝากไว้กับคนที่ไว้ใจได้ เพื่อมิให้จวนอ๋องหาทางเข้ายึดทรัพย์สินเหล่านั้นได้อีก นางแสร้งเปิดโรงทานเพื่อแจกจ่ายทรัพย์ที่ได้จากการขายร้านให้กับคนยากไร้จนกลายเป็นที่กล่าวขานไปทั่วเมือง “สตรีผู้นี้ คงคิดจะหนีออกจากหรงเฉินเข้าเมืองหลวง ตราบใดที่ข้ายังไม่อนุญาตให้กู้เจินลาออก พวกเขาก็ยังต้องติดอยู่ที่นี่”​ “ท่านพ่อ ข้าจะหาทางบีบให้นางยอมบอกที่ซ่อนทองคำให้ได้ขอรับ” หลิงจางเหว่ยเอ่ยอย่าง