Alle Kapitel von พลิกชะตาแค้นสามี : Kapitel 131 – Kapitel 140

มู่ช่างยืนกอดอกมองดูน้องชายที่ยืนแนบชิดกับคู่หมั้นในศาลาริมสวนจากเรือนระเบียง พอเห็นกู้เฉินเดินผ่านมาก็รีบเรียกไว้ “คุณชายรอง ข้าขอคุยด้วยหน่อยเถิด” กู้เฉินปรายตามองมู่ช่าง “ท่านมีสิ่งใดจะคุยกับข้าหรือขอรับ” “ท่าทางเจ้าจะไม่พอใจที่น้องชายของข้าหมั้นกับพี่สาวเจ้านะ” “แน่นอน พวกท่าน....สกุลมู่ หาความจริงใจไม่ได้” “อืม เจ้าคงไม่รู้ว่าการหมั้นของพวกเขาในคราวนี้ ข้าเองก็ไม่พอใจเช่นกัน” น้ำเสียงของมู่ช่างดูไม่ล้อเล่นเลยสักนิด “เอ๋ ทำไมหรือ” กู้เฉินได้ยินก็นึกสนใจ “เจ้าดูสิ น้องชายของข้าเป็นถึงบุตรชายของแม่ทัพใหญ่แห่งแดนเหนือ เขาเก่งที่สุดในกองทัพ อีกทั้งยังมีรูปร่างหน้าตาสง่างาม ไหนเลยข้าจะอยากให้เขาต้องมาแต่งงานกับบุตรีที่สกุลของนางกำลังจะถูกหลิงอ๋องทำลายล้างเล่า”​ กู้เฉินโมโหจนต้องเท้าสะเอวมองหน้ามู่ช่าง “ทำไม ข้าพูดแค่นี้เจ้าก็โกรธหรือ” ขุนพลทหารราบหัวเราะหึๆ กู้เฉินทำตาปริบๆ กำหมัดแน่น เขารู้สึกอยากตะบันหน้ามู่ช่างขึ้นมา “ในเมื่อเจ้าหวงพี่สาวของเจ้า ข้าเองก็หวงน้องชายของข้า เราสองคนต่างอยา

“เจ้าคิดดูสิ ในครอบครัวเรา เจ้าเห็นข้าสำคัญเป็นอันดับสุดท้ายแล้ว ตอนนี้ยังมีกู้เยว่ฉีมาชิงตำแหน่งไปอีก ข้าไม่ยอมนะ ข้าต้องเป็นอันดับสี่ในใจเจ้า ส่วนนางก็แค่เพิ่งหมั้นกับเจ้า วันหน้ายังไม่แน่เลยว่าจะได้แต่งเข้าสกุลมู่”มู่โจวสำลักพรวด ปล่อยมือจากหน้าของพี่ชายแล้วยิ้มเศร้า “จริงด้วย ข้าเองก็กังวลเรื่องนี้ เพียงแต่...”“เพียงแต่อันใด”​ มู่ช่างเห็นสีหน้าน้องชายแล้วใจหาย“เพียงแต่ตอนนี้นางมอบทองคำให้ข้าไปสร้างเรือรบปรมาจารย์กู้หวังจำนวนห้าลำ ท่านว่าด้วยเงินนี้ ข้าควรทำเช่นไรกับนางดี”“ทองคำ! นางให้ทองคำมาสร้างเรือรบหรือ”“ขอรับ นางให้มาส่วนหนึ่งที่ซ่อนเอาไว้ในจวน หากข้าเรียนท่านพ่อเรื่องนี้ เกรงว่านางคงจะได้รับความสำคัญขึ้นมาอีกมิใช่น้อย”“นางจิ้งจอกหน้าสวยผู้นี้ ร้ายกาจยิ่ง เพิ่งจะหมั้นหมายกับเจ้าก็มอบทองคำหีบใหญ่ให้แล้ว นี่เจ้าคงไม่คิดจะไปเอาอกเอาใจนางเพราะหวังให้นางมอบทองคำอีกนะ”“พี่ช่าง ท่านก็รู้ว่าอีกไม่นานหลิงอ๋องจะก่อกบฏ ทางราชสำนักก็มิใช่เพิ่มงบประมาณทางทหารมาให้ ท่านพ่อก็พูดอยู่บ่อยๆ ว่ากลัวพวกเราจะเสียเปรียบ”มู่ช่างทำตาแดงๆ อีกครั้ง น้องชายพูดเช่นนี้ก็เท่ากับว่า... “เจ้าก็เลยจะ

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทางประตูด้านหลังของจวนอ๋องอยู่ในสายตาของไป๋ชาง เขากับองครักษ์อีกสี่คนแยกออกเป็นสองกลุ่มติดตามรถม้าและติดตามคนที่เอากระสอบขนาดใหญ่ขึ้นบนหลังม้าไปคนละทาง ผ่านไปราวหนึ่ง ชั่วยาม องครักษ์สกุลกู้ก็กลับไปรายงานผล “ในรถม้านั่นเป็นชายาเอกตงขอรับ นางถูกสาวใช้ของชายารองลี้นำตัวไปที่อารามชีเนินเขา” กู้เยว่ฉีได้ยินถึงกับชะงัก เมื่อไม่กี่วันก่อนคนของนางเพิ่งรายงานว่าตงฮุ่ยหมิงที่เอาแต่เมามายอยู่ในเรือนหลังเล็ก ส่วนหมัวมัวสวีกำลังป่วยหนัก“คงมิใช่ว่าพวกเขานำชายาเอกตงไปกร้อนผมให้กลายเป็นนักบวชหญิงหรอกนะ” กู้เยว่ฉีพูดเบาๆ คล้ายกำลังรำพึงกับตนเอง ไป๋ชางก้มหน้า “เป็นเช่นนั้นขอรับ ด้านหน้ามีบ่าวรับใช้คอยเฝ้าอยู่ถึงหกคน ดูเหมือนจะป้องกันมิให้นางหลบหนี ข้าน้อยไม่อยากเสี่ยงบุกเข้าไป จึงได้แต่จับตามองอยู่ด้านนอก” “แล้วบนหลังม้านั่นล่ะ พวกเขาขนสิ่งใด” “เป็นศพของหมัวมัวที่ติดตามชายาเอกตงขอรับ นางถูกเอาไปฝังที่สุสานไร้ญาตินอกเมือง” กู้เยว่ฉีใบหน้าซีดเผือด นึกถึงอดีตชาติของตน สิ่งที่ตงฮุ่ยหมิงกำลังเผชิญอยู่ช่างเหมือนเรื่องของนาง

กู้เยว่ฉีเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าด้านข้างของบุรุษที่กอดตนไว้ นึกซาบซึ้งใจที่เขายังคงทำเพื่อนางแม้นางจะตายไปแล้ว มู่โจวนี่เองที่นางสมควรจะมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ ทว่าพูดถึงความตายในอดีตชาติ สีหน้าของกู้เยว่ฉียังคงอึมครึม“เยว่เอ๋อร์ ข้าแก้แค้นให้เจ้าแล้ว เหตุใดเจ้าจึงดูโมโหอยู่อีกเล่า”​“ที่ข้านึกโมโหก็เพราะอยากจะลากศพของหว่านเทียนสิงขึ้นมาสับอีกสักรอบน่ะสิ เจ้าสารเลวผู้นั้น ข้าไม่คิดเลยว่ามันจะมีส่วนในการตายของข้าด้วย”มู่โจวยื่นมือไปกุมมือนางไว้อย่างเอาใจ “เอาน่า เจ้าเองก็เป็นคนทำให้หว่านเทียนสิงกับตงเปาต้องตายตกตามกันมิใช่หรือ บัดนี้ตงฮุ่ยหมิงกับคนของนางก็ถูกลี้อิ่งกำจัดแทนเจ้าแล้ว เจ้าก็หายโมโหเถิด”“ยัง ข้ายังต้องได้เห็นจุดจบของเหยาอันกับตาตนเองเสียก่อน”“เหยาอันถูกโบยจนตายไปแล้วมิใช่หรือ” มู่โจวเลิกคิ้วขึ้น “ตั้งแต่คราวที่เกิดเรื่องในจวนอ๋อง นางก็ถูกนำศพออกไปฝังแล้วนี่”กู้เยว่ฉีส่ายหน้า “ยังไม่ตาย นางเป็นคนสนิทของหวางเฟย หวางเฟยย่อมไม่ปล่อยนางตายง่ายดาย เรื่องนี้ข้าคิดเอาไว้อยู่แล้ว จึงให้คนคอยจับตามอง ระหว่างการโบย คนของหวางเฟยก็ช่วยนางมิให้บาดเจ็บมาก จากนั้นก็แกล้งตายแล้วหล

คนกลุ่มใหญ่ควบม้ากลับมายังจวนแม่ทัพ มู่จ้านกับหงจื่ออี้เข้าไปรายงานเรื่องที่สืบพบในตำบลซื่อฟางให้แม่ทัพใหญ่มู่ได้ทราบ “เดิมทีข้าพยายามตามขบวนขนเสบียงแต่พวกเขากลับซ่อนตัวได้อย่างว่องไว เป็นเพราะเสี่ยวโจวส่งกระบอกข่าวไปบอกข้าจึงได้ลองไปดูที่ตำบลซื่อฟาง ไม่น่าเชื่อว่าคนในตำบลนั้นล้วนให้ความร่วมมือกับหลิงอ๋อง พวกเขาได้รับเงินแจกทุกเดือน ต่อมาข้ากับอี้เอ๋อร์จึงได้ลอบตามคนผู้หนึ่งไป ค่ายทหารที่พวกเขาสร้างเอาไว้อยู่ป่าด้านหลังของตำบลขอรับ” มู่เต๋อมองมู่จ้านกับหงจื่ออี้ “ขอบใจพวกเจ้ามาก ในเมื่อรู้ตำแหน่งที่ตั้งของกำลังพลพวกเขาแน่ชัด วันหน้าเราจะได้วางแผนได้ถูก” “น่าเสียดายนะขอรับที่ไม่อาจจะบุกเข้าไปถล่มค่ายซื่อฟางแห่งนั้นได้” มู่จ้านเอ่ยด้วยความโกรธแค้น พระราชโองการที่ถูกส่งมาเพื่อแบ่งแยกกำลังพลไปยังเมืองหลวงนั้น บอกเป็นนัยๆ ว่าฮ่องเต้ทรงถูกคนปิดบังความจริงเอาไว้แล้ว “ผู้ตรวจการหง ส่งจดหมายมาแจ้งให้พ่อรู้แล้ว ยามนี้โจรป่าหลายกลุ่มที่ออกอาละวาด ดูแล้วน่าจะมีผู้หนุนหลังให้ก่อความไม่สงบ ความจริงไม่จำเป็นต้องใช้กองทหารจากค่ายเราก็ได้ แต่ดูเหมือนจะม