All Chapters of พลิกชะตาแค้นสามี : Chapter 151 - Chapter 160

กู้เฉินจ้องมองดูแผ่นหลังของมู่โจว พอเห็นชุดของว่าที่พี่เขยก็พลันนึกถึงตอนที่ตนออกจากสุขาได้ บุรุษผู้นั้นสวมชุดสีฟ้า ถ้าเช่นนั้นคืนที่ผ่านมามู่โจวแอบไปที่ใดจึงต้องย่องเบาราวกับหัวขโมย‘อ๊า! ทิศที่เขาเพิ่งจากมานั่นเป็น....ทางไปเรือนพักของพี่หญิง’“คุณชายสาม ท่านลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้ บอกข้ามาว่าเมื่อคืนท่านไปที่ใด” กู้เฉินลุกขึ้นเท้าสะเอวอยู่หน้าเตียงเล็กที่มู่โจวนอนหันหลังให้”มู่โจวใจตุ้มๆ ต่อมๆ พยายามปรับสีหน้าให้ซื่อใสไร้เดียงสา หันมาหาน้องชายของคู่หมั้น “ข้า ข้าก็แค่ไปตรวจเวรยามของทหารหน่วยข้าว่าดูแลทุกอย่างเรียบร้อยหรือไม่”“หือ....จริงหรือ” น้ำเสียงของกู้เฉินแสดงความไม่วางใจมู่ช่างได้ยินก็รีบลุกขึ้นมายืนข้างกู้เฉิน เขาพอจะรู้ว่าน้องชายแอบไปหา กู้เยว่ฉี ดังนั้นต้องช่วยแก้สถานการณ์“ดีนี่ เสี่ยวโจว ให้ข้านอนเฝ้าเสี่ยวเฉิน ส่วนเจ้าก็ออกไปข้างนอก”มู่โจวดีดตัวลุกขึ้น “พอแล้วๆ ข้าว่ารีบไปผลัดเสื้อผ้าดีกว่า สายแล้ว ภารกิจยังมีอีกมาก”กู้เฉินเห็นท่าทางของมู่โจวก็รู้สึกว่าอีกฝ่ายร้อนตัว “คุณชายสาม มาคุยกับข้าให้ชัดเจนก่อน ท่านแอบไปห้องพี่หญิงใช่หรือไม่”มู่โจวไม่พูดไม่จารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าแ

ถนนนอกเมืองสายเล็กที่มีทุ่งหญ้ากว้างอยู่สองข้างทาง ปรากฏบุรุษวัยฉกรรจ์ท่าทางองอาจบนหลังม้าจำนวนสิบสองคน ด้านหลังมีรถม้าคันหนึ่งที่มิได้ตกแต่งงดงาม ดูคล้ายจะเป็นรถม้าของชาวบ้านที่พอมีฐานะสักหน่อย คนกลุ่มใหญ่ที่ซุ่มอยู่บนเนินเขาในชุดดำจ้องมองลงมาด้านล่าง หลิงคุนแสยะยิ้ม “นั่นน่ะหรือ ขบวนของผู้เฒ่าสกุลกู้ พาคนมาแค่นี้ ต้านเราไม่ไหวแน่” “คนของเราเห็นตอนที่พวกเขาแวะบ้านผู้นำหมู่บ้านก่อนหน้านี้ ยืนยันตรงกันว่าบุรุษที่ควบม้านำหน้าพวกนั้นคือคนของหน่วยสายฟ้า” หลิงคุนมองดูคนของตนที่ซุ่มอยู่ทั้งสองฟากถนนที่เป็นเนินสูงแล้วยิ้ม เขาเตรียมคนมาจำนวนมาก คิดจะกำจัดคนแค่สองสองคนย่อมมิใช่ปัญหา “ดี ครั้งนี้ข้าจะต้องสร้างผลงานให้ท่านพี่และท่านพ่อชื่นชมให้ได้” หลัวเหวินเป็นองครักษ์ที่วรยุทธ์สูงและเปี่ยมความสามารถของซื่อจื่อ เมื่อหลิงจางเหว่ยเสนอมอบคนผู้นี้ให้กับเขาก็แสดงว่าเขากำลังได้รับความไว้วางใจจากพี่ชาย หลิงอ๋องกับหวางเฟยเห็นด้วยกับการส่งคนมาชิงตัวผู้เฒ่าสกุลกู้ แม้มารดาของหลิงคุนจะคัดค้านเพราะเกรงจะมีอันตราย นางแอบกระซิบบอกหลิงคุนว่าอาจจะเป็นแผนของ

คนในจวนอ๋องรอคอยข่าวคราวของหลิงคุนอยู่หลายวัน หลิงจางเหว่ยส่งคนไปตามหาน้องชายและองครักษ์ที่หายไป ทว่ากลับพบเพียงร่องรอยการต่อสู้เล็กๆ น้อยๆ ที่ด่านล่ากวางและถนนตรงกลางป่าจับหมู “เสี่ยวคุนกับองครักษ์หายไปไหนกันหมด” หลิงจางเหว่ยถึงกับขมวดคิ้ว “ส่วนหนึ่งน่าจะถูกฆ่าไปแล้วขอรับ และไม่แน่ว่าคุณชายรองจะถูกจับตัวเอาไว้เพื่อข้อแลกเปลี่ยนในภายหลัง พวกเขาระแคะระคายเรื่องค่ายที่ตำบลซื่อฟางแล้ว” องครักษ์ฝานใบหน้าอึมครึม เขาเองก็ห่วงหลัวเหวินผู้เป็นสหายเช่นกัน หลิงจางเหว่ยไม่ค่อยวางใจในแผนของน้องชาย หลังจากหลิงคุนออกไปได้ครึ่งค่อนวันเขาสังหรณ์ใจไม่ค่อยดี จึงได้ให้ฝานกั๋วส่งคนไปเฝ้าปากทางเข้าจวนแม่ทัพเอาไว้ “พวกเขาจัดงานศพแล้วขอรับ ดูแล้วน่าจะเป็นคนที่ติดตามขุนพลสองพี่น้องเพื่ออารักขาผู้เฒ่าแซ่กู้ พวกเขานำคนหน่วยพยัคฆ์ไปเกือบหมด คงจะมีเป้าหมายถล่มคุณชายรองให้ราบคาบ” สีหน้าขององครักษ์ฝานไม่สู้ดี เขาเหลือบมองที่หน้าอึมครึมของซื่อจื่อแล้วนึกหวั่น “รองแม่ทัพหลิงยังไม่เคลื่อนพลมาสมทบ เราไม่อาจจะทำการบุ่มบ่ามได้นะขอรับ” ปัง! หลิงจางเหว่ยกำกำปั้น

หลิงจางเหว่ยถึงกับชะงัก เป็นมู่โจวจริงๆ ที่วางแผนหลอกให้หลิงคุนไปที่ด่านล่ากวาง ซื่อจื่อถึงกับกำหมัดแน่น ถึงอยากจะรู้ว่ามู่โจวจับตัวน้องชายกับองครักษ์ไปซ่อนไว้ที่ใดแต่ก็ไม่อาจจะถามออกมาตรงๆ หลิงจางเหว่ยได้แต่เจ็บใจ “ซื่อจื่อ ข้าว่าท่านทำเสียจนคนในครอบครัวข้าตกใจแล้ว สมควรกลับได้แล้ว หากมีผู้พบว่าท่านมาวนเวียนที่จวนสกุลกู้แล้วเอาไปพูดจนเข้าหูชายาทั้งหลายของท่านคงจะไม่ได้นัก “ได้!” หลิงจางเหว่ยฮึดฮัด ยามนี้ไม่อาจจะดันทุรังต่อไปได้ พอซื่อจื่อสะบัดหน้าออกจากจวนสกุลกู้ไป ใต้เท้ากู้และบุตรทั้งสองจึงได้ถอนหายใจออกมาพร้อมกัน “เคราะห์ดีที่เสี่ยวโจวมาทัน ไม่เช่นนั้นคงจะวุ่นวายนัก” ใต้เท้ากู้หันไปชมบุตรเขย จากนั้นก็หันไปหาบุตรสาว “เมื่อครู่ ซื่อจื่อล่วงเกินเจ้าด้วยเหตุใด” กู้เยว่ฉีไม่อาจจะบอกความจริงเรื่องประคำ นางจึงเฉไฉตอบไป “เป็นเพราะเขาโมโหข้าเรื่องแบบร่างเรือรบกับแบบปืนใหญ่ที่ข้ามอบของปลอมให้เขาไปเจ้าค่ะ” “อืม...” ใต้เท้ากู้ยิ้มน้อยๆ เขาเองก็มีส่วนในการช่วยลูกสาวลอกแบบร่างปลอมด้วยเช่นกัน “คราวหน้า พ่อจะไม่ยอมให้คนผู้นั้นเข้าใกล้

มู่โจวนั่งนิ่ง สองตาจ้องมองนักบวชหญิงตรงหน้า คิ้ว ดวงตา และจมูกของนางดูคุ้นตานัก เขารู้สึกสะดุดใจตั้งแต่แรกเห็น อันที่จริงเครื่องหน้าของนางก็คล้ายกับเครื่องหน้าของเขา “ท่านแม่....” ชายหนุ่มครางออกมา ท่ามกลางความตื่นตะลึงของกู้เยว่ฉี หญิงวัยกลางคนในชุดนักพรตก็ยิ้มน้อยๆ สายตาสื่อความเมตตาออกมาจับบนเนื้อตัวของมู่โจวอย่างชัดเจน“บัดนี้ข้ามิใช่ท่านแม่ของเจ้าแล้ว หากแต่เป็นเพียงนักพรตผู้หนึ่ง” นางตอบด้วยรอยยิ้ม “ครั้งนั้นเพื่อความปลอดภัยของเจ้า ข้าจำต้องทิ้งเจ้าให้เป็นบุตรชายคนที่สามของจวนแม่ทัพ ส่วนตนเองก็หลบหนีไปอยู่ยังวิหารเหนือฟ้าตามที่ศิษย์พี่แนะนำ” หยาดน้ำตาเคลือบบนดวงตาของมู่โจว ครู่หนึ่งหยดใสๆ ก็กลิ้งลงมาตามผิวแก้ม “เป็นท่านเองหรอกหรือ ข้าเคยถามท่านพ่ออยู่บ่อยครั้ง แต่ท่านพ่อก็ไม่ยอมบอก กระทั่งภาพวาดตัวท่าน ในจวนก็ไม่เคยมี” “เสี่ยวโจว บัดนี้ข้ากลายเป็นนักบวชไปแล้ว ไม่อาจจะเป็นมารดาของเจ้าเช่นแต่ก่อน แต่สายใยระหว่างเราแม่ลูกนี้ ยากจะตัดขาด ในครานั้น ดีที่ท่านแม่ทัพมู่กับฮูหยินมีความเมตตา ข้าพาเจ้าหนีตายโซซัดโซเซไปหวังพึ่งพิงบารมี แต่เพราะเ