All Chapters of พลิกชะตาแค้นสามี : Chapter 141 - Chapter 150

ปืนใหญ่นับร้อยลูกถูกยิงจากเรือเข้าไปจนถึงเรือนหลังใหญ่ที่เรียงรายริมชายหาด เปลวเพลิงแดงฉาน เต็มท้องฟ้าท่ามกลางความสับสนอลหม่านของกองกำลังบนเกาะ ทหารหน่วยฉลามลงเรือเล็ก พายเข้าไปเกยตื้น กระโจนลงเหยียบบนผืนทรายและบุกฆ่าพลธนูบนเกาะจนล้มตายเป็นมาก “โดนบุกแล้ว!” เสียงคนผู้หนึ่งร้องขึ้น มู่จ้านนำหน้าทหารหน่วยฉลามของตน ตะลุยเข้าฟาดฟันศัตรูอย่างห้าวหาญ พร้อมตะโกน “ยึดเกาะยูซานให้ได้!” “ฆ่าผู้ขวาง ละชีวิตผู้สวามิภักดิ์” มู่โจวร้องลั่น ในยามที่โจรสลัดพวกนั้นยังมีหัวหน้า พวกเขาต่างก็ฮึกเหิม มู่โจวผู้ถือคติ จับโจรต้องจับที่หัวหน้า กวาดตามองหาผู้คุมเกาะยูซาน พอได้ยินชื่อของสวีอ๋าว เขาก็ร้องเรียกหา “สวีอ๋าว เจ้าหัวสุนัข ขี้ขลาดตาขาว แน่จริงออกมาประมือกับข้าเสียเดี๋ยวนี้”สวีอ๋าวได้ยินคำท้าทายก็เลือดขึ้นหน้า มือที่กำดาบเล่มใหญ่เส้นเลือดสีเขียวถึงกับปูดโปน “ข้าอยู่นี่ เจ้าเด็กเมื่อวานซืน บังอาจบุกขึ้นเกาะของข้า คงอยากจะถูกฝังอยู่ที่นี่สินะ”มู่โจวหัวเราะเยาะหยัน คราวนี้ตัวเขาพกดาบคู่มา เพราะได้ยินหัวหน้าโจรสลัดใช้ดาบใหญ่จึงคิดจะใช้ความคล่องแคล่วเอาชนะอีกฝ

กู้เจียลี่บุตรสาวของใต้เท้ากู้ที่เกิดจากอนุภรรยาแซ่เสิ่นถูกส่งเข้ามาอยู่ในเมืองหลวงเพื่อช่วยดูแลร้านสาขาที่เปิดใหม่ นางพอจะระแคะระคายถึงสถานการณ์ที่กำลังลำบากของครอบครัว หลังจากพี่สาวคือกู้เยว่ฉีปฏิเสธการแต่งงานกับซื่อจื่อก็รู้สึกได้ว่าบิดามารดาดูเคร่งเครียดยิ่ง ในตอนที่นางถูกส่งเข้าเมืองหลวงพร้อมมารดาเมื่อหลายเดือนก่อน จึงได้เข้าใจว่าบิดาและพี่สาวคนโตกำลังพยายามปกป้องชีวิตของนางและมารดา “เจ้าจงตั้งใจเรียนรู้วิธีทำการค้าเถิด ความยากลำบากของบิดาเจ้า ไม่แน่ว่าจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี” ท่านอากู้อี้เทียนที่มาเปิดอู่ต่อเรือในเมืองหลวงได้ย้ำให้รู้ว่าบัดนี้สกุลกู้มิได้อยู่ในสถานะที่มั่นคงเช่นแต่ก่อนกู้เจียลี่จากคุณหนูในห้องหอจึงต้องคอยปลอบโยนมารดาและออกไปเรียนรู้เรื่องการค้ากับหลงจู๊ทุกวัน เช้านี้นางแวะซื้ออาหารเช้าที่ร้านโปรดข้างทาง เพราะอยากจะเลือกซื้อขนมเพิ่มจึงลงจากรถม้าไปพร้อมกับสาวใช้เผยซานที่ได้รับบาดเจ็บมองเห็นรถม้าที่ตกแต่งงดงามก็เดาได้ว่าต้องเป็นสกุลที่มีฐานะ เขารีบขึ้นไปซ่อนอยู่ตัวในรถม้าคันนั้น เมื่อกู้เจียลี่เข้าไปในรถม้าจึงถูกเขากระชากเข้าไปกอดและปิดปาก

มู่ช่างรีบดึงแขนข้างหนึ่งของพี่ชายเอาไว้ “ยังไม่ทันเข้าหอ พี่สะใภ้ก็คิดจะแย่งคนกับข้าเสียแล้ว รอหน่อยไม่ได้หรือไร” พอพี่ชายจะต้องมีภรรยาจริงๆ มู่ช่างก็รู้สึกใจหาย เขาคิดจะรั้งพี่ชายเอาไว้นานอีกสักหน่อย ทว่าหงจื่ออี้ก็เหมือนจะไม่ยินยอม หญิงสาวในห้องหอยื่นหน้าออกมาแสดงสีหน้ารู้ทัน “ไม่ได้ เกิดท่านร้องห่มร้องไห้รั้งตัวพี่จ้านขึ้นมา คืนเข้าหอของข้ากับเขาก็จบสิ้นกันพอดี” มู่ช่างยกมือขึ้นชี้หน้าหงจื่ออี้ “เจ้าคิดจะเป็นนางจิ้งจอกหรือ”หงจื่ออี้หัวเราะ “ผ่านพ้นคืนนี้ไปแล้ว ตัวและหัวใจของพี่จ้านก็จะตกเป็นของข้าทั้งหมด ท่านน่ะไปหาภรรยาเป็นของตนเองได้แล้ว จะมามัวยื้อยุดแย่งชิงพี่ชายเอาไว้เช่นนี้ไม่ได้”“ข้าแค่อยากจะคุยกับพี่ชายข้าอีกสักนิด เจ้าจะรีบไปไย” มู่ช่างหน้าง้ำ“พี่ช่าง ท่านไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ เหตุใดต้องแย่งคนกับข้า”มู่จ้านไม่กล้าสะบัดตัวออกจากการเกาะกุมของมู่ช่าง เขาไม่อยากทำร้ายจิตใจของน้องชายผู้มุ่งมั่นอยากเป็นคนสำคัญของครอบครัว ชายหนุ่มขยิบตาให้กับเจ้าสาวเป็นเชิงให้นางช่วยต่อสู้แย่งตัวเขาเข้าห้องหอให้สำเร็จมู่ช่างคิดอยากแกล้งหงจื่ออี้จึงแสร้งยึดแข

“ตัวนาง...” น้ำเสียงของหลิงคุนคล้ายล่องลอย “ไม่น่าจะใช่ภาพหลอนนะขอรับ ตอนนั้นที่ข้ากุมข้อมือนางเหมือนจะมีบางสร้อยข้อมืออยู่ด้านในนะ สิ่งที่ข้าเห็นมันเหมือนจริงจนข้ารู้สึกได้ ข้าในตอนนั้นถูกกู้เฉินฟันเข้าที่แขน รู้สึกเจ็บเหมือนถูกฟันเข้าไปจริงๆ” “เจ้าเคยคิดจะฆ่ากู้เฉินหรือ” หลิงคุนพยักหน้ารับ “คิดขอรับ ก็ท่านพี่บอกว่าต้องการสมบัติสกุลกู้ หากท่านลักพาตัวกู้เยว่ฉีมาได้ และฆ่ากู้เฉินทิ้งเสีย สกุลกู้ก็คงยากจะประคับประคองได้” “สร้อยข้อมือของนางจะทำให้เจ้ามองเห็นสิ่งที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า” หลิงจางเหว่ยนิ่งไปครู่หนึ่ง “ข้าเคยคิดหาเหตุผลที่จู่ๆ นางเกิดเปลี่ยนใจไม่ยอมแต่งงานกับข้ามานาน หากว่านางมีของวิเศษที่คอยเตือนให้ระวังข้าเล่า” หลิงคุนผงะ “ท่านพี่ ไม่แน่ว่าอาจจะเป็นเช่นนั้น” หลิงจางเหว่ยผุดลุกในทันที “ข้าคงต้องพิสูจน์ความจริงเรื่องนี้ให้กระจ่าง หากนั่นเป็นของวิเศษจริง เราต้องชิงจากนางมาให้ได้” “ป่านนี้มู่โจวคงเฝ้านางอยู่ไม่ห่าง เราเข้าใกล้นางยากเสียแล้วขอรับ” ซื่อจื่อหนุ่มแสยะยิ้ม “ก็แค่หาโอกาสจับสร้อยข้อมือเส้นนั้นอีกท

ตู้ม! ตู้ม! ทหารสองคนกระโจนลงทะเลไปก่อน อีกสองคนได้รับบาดเจ็บค่อยๆ ล่าถอย เซียวเกิงฝ่าวงล้อมทะยานขึ้นไปช่วยมู่โจวที่ดาดฟ้าเรือ ยามนั้นทหารอีกสี่นายพุ่งขึ้นมาช่วยมู่โจว สองคนเอาร่างกำบังจนกลายเป็นโล่ที่ถูกลูกเกาทัณฑ์ปักพรุนไปทั้งร่าง “ข้าสั่งให้พวกเจ้าหนีไปก่อน!” มู่โจวตะโกนเสียงดัง หัวหน้าหน่วยสายฟ้าดึงแขนทหารผู้หนึ่งแล้วโยนเขาลงจากเรือไป เซียวเกิงมองเห็นมือเกาทัณฑ์เล็งไปยังหัวหน้าหน่วยของตนก็รีบพุ่งลอยตัวใช้กระบี่ปัดป้อง ทว่ากลับถูกลูกเกาทัณฑ์ปักลงที่ต้นขาจนล้มลงไป “เหล่าเซียว เจ้าไหวหรือไม่” มู่โจวพุ่งกลับมาช่วยป้องกัน เซียวเกิงหันไปมองทหารกล้าคนที่สุดท้ายที่กำลังสะบัดกระบี่ตรงหน้ามู่โจว พร้อมพุ่งเข้าไปขวางหน้า “เจ้าพาหัวหน้ามู่หนีไปให้ได้” “คิดหรือว่าจะหนีข้าพ้น” หลิงคุนพุ่งเข้ามาพร้อมทหารคู่ใจอีกสองคน เซียวเกิงถูกปลายกระบี่ของหลิงคุนแทงท้องจนทะลุออกไปด้านหลัง ลูกเกาทัณฑ์นับสิบพุ่งเข้าสู่ร่างเขา มู่โจวร้องตะโกนสุดเสียง “เหล่าเซียว!” ทว่าทหารคนสุดท้ายที่อยู่กับเขากระชากแขนของมู่โจวที่ได้รับบาดเจ็บห