All Chapters of พลิกชะตาแค้นสามี : Chapter 161 - Chapter 170

หวางเฟยยกยิ้มมุมปาก นางช่วยชีวิตเหยาอันจากการถูกสั่งโบยแล้วส่งไปเมืองหลวง พระสนมหลิงผู้เป็นน้องสาวของหลิงอ๋องจึงจัดแจงมอบเหยาอันให้เป็นอนุภรรยาของขุนนางที่พระนางต้องการจะใช้งาน แม้เหยาอันจะไม่เต็มใจแต่นางก็จำต้องก้มหน้ารับชะตา “ที่ข้าไว้ชีวิตก็เพราะเห็นว่านางยังมีประโยชน์ รูปโฉมและความสามารถล้วนเป็นข้าที่มอบให้ จะปล่อยนางตายเปล่าได้อย่างไร” ริมฝีปากที่ทาชาดแดงค่อยๆ ยื่นไปแตะที่จอกชาก่อนจะจิบเข้าไปคำหนึ่ง “รสชาติชาอู่หลงจากร้านเปิดใหม่ของสกุลลี้ใช้ได้เลยทีเดียว เห็นว่ากำลังขยายกิจการ เงินทองก็น่าจะเพิ่มขึ้นอีก เจ้าไปกระซิบซื่อจื่อให้ไปหาท่านพ่อตาบ่อยๆ หน่อย อาจจะได้มาอีกสักแสนตำลึง” “เจ้าค่ะ” หมัวมัวนึกถึงเงินร่วมสี่แสนตำลึงที่หลิงอ๋องหยิบยืมคหบดีลี้มา ในใจก็นึกถึงทางที่เลวร้ายที่สุด ไม่รู้ว่าการก่อกบฏจะสำเร็จหรือไม่ หากว่าไม่....หนี้สินก้อนโตนี้ ท่านอ๋องจะหาจากที่ใดมาคืนสกุลลี้ ปลายนิ้วเรียวงามของหวางเฟยยื่นไปหยิบขนมถั่วเขียวกวนชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดเบาๆ รสหวานน้อยๆ กับกลิ่นหอมนั้นทำให้นางถึงกับยิ้มออกมาด้วยความพอใจ “เอาไว้ทัพใหญ่มาถึงตำบลซื่อฟ

“เจ้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้กับชายาม่าน ไม่เหมาะสมอย่างยิ่งนะ ซื่อจื่อ” หลิงอ๋องส่งสายตาดุไปยังบุตรชาย “ท่านพ่อ เป็นนางขอรับ นางวางยาท่านแม่ของข้า” ปลายนิ้วของชายหนุ่มชี้ไปยังชายาอีกผู้หนึ่งของบิดา “เจ้ามีหลักฐานหรือไม่ หากมี ข้าจะสั่งลงโทษนางด้วยตนเอง” หลิงอ๋องหรี่ตา ยามนี้เขาไม่ต้องการให้เกิดปัญหาขึ้นในจวนอีกแล้ว อีกทั้งเงินหนึ่งแสนตำลึงที่ม่านเหมยเสนอให้เมื่อครู่ก็จะนำมาช่วยบรรเทาความเดือดร้อนด้านการเงินได้อีกระยะหนึ่ง หลิงจางเหว่ยสะอึก เขาไม่เคยคิดเลยว่าบิดาจะไม่ยี่หระกับการตายของมารดาถึงเพียงนี้ “แต่...ตอนนี้ท่านแม่สิ้นใจแล้ว” ม่านเหมยแสร้งยกมือขึ้นทาบอก ดวงตาไหวระริก ร่างโงนเงนคล้ายจะเป็นลมจนสาวใช้ต้องรีบเข้ามาประคอง “สวรรค์! หวางเฟยสิ้นใจแล้วหรือ” หลิงอ๋องถอนหายใจ สายตาสลด “ข้าไม่คิดเลยว่านางจะอายุสั้นเพียงนี้ ที่ผ่านมานางคอยอยู่เคียงข้างคอยช่วยเหลือข้ามาตลอด” “ท่านพ่อ! นี่คือฝีมือของชายาม่าน นางเจ็บแค้นที่ท่านแม่เห็นชอบให้ส่งเสี่ยวคุนไปชิงตัวตาเฒ่ากู้จนหายสาบสูญจึงได้แก้แค้นเช่นนี้” “ไม่จริงเจ้าค่ะ ข้าเพิ่งสูญเสี

ประตูเมืองหรงเฉินถูกปิด ชาวบ้านหลายร้อยคนร้องโวยวายต้องการจะออกจากเมือง ขณะเดี๋ยวกันด่านนอกเมืองก็มีการกีดกันมิให้คนภายนอกเดินทางเข้ามาขุนนางที่สมคบกับหลิงอ๋องพากันเก็บตัวอยู่จวนไม่ออกไปวุ่นวายเพราะรู้ว่าอีกไม่นานต้องมีประกาศสำคัญออกมา ส่วนขุนนางที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวต่างพากันตกอกตกใจรีบออกไปดูสถานการณ์ พอรู้ว่าทหารที่เรียกตนเองว่า ‘ทหารสกุลหลิง’ ออกปล้นเอาเงินตามบ้านคหบดีก็พากันหุบปากเงียบแม้ชาวบ้านจะวิพากษ์วิจารณ์ถึงความป่าเถื่อนและโหดร้ายของทหารสกุลหลิง หลิงอ๋องกลับไม่ไยดี “ดีเหมือนกัน ผู้ใดขัดขวางก็ฆ่าทิ้งเสีย มิให้ผู้อื่นเอาเยี่ยงอย่าง” น้ำเสียงของหลิงอ๋องเหี้ยมเกรียม เขารอวันนี้มานาน....ในที่สุดกองกำลังสกุลหลิงก็ได้เวลาเปิดตัวเสียทีหลังปิดประกาศแสดงตนเป็นอิสระจากเมืองหลวงไปทั่วหรงเฉินหลิงอ๋องก็พลันนึกถึงกู้เยว่ฉีขึ้นมาได้ “จริงสิ จางเหว่ย ประตูเมืองก็ปิดแล้ว เจ้าส่งคนไปกวาดล้างทหารของค่ายแดนเหนือที่หลงเหลืออยู่ในเมืองให้หมดสิ้น และก็รีบไปเอาตัวกู้เยว่ฉีมา พ่ออยากเห็นของประคำวิเศษนั่น” “ข้าให้คนไปสืบหาแหล่งกบดานของหน่วยสายฟ้าทั่วเมืองตั้งแต่เ

กลุ่มคนบนหลังม้าที่พุ่งเข้าหาอย่างรวดเร็วทำให้หลิงจางเหว่ยแทบจะไม่ได้ตั้งตัว “เตรียมเกราะป้องกัน!” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของทหารสกุลหลิงดังขึ้นพร้อมทั้งเลือดที่กระฉูดออกจากร่างกาย พลทหารแถวหน้ามีโล่โลหะก็จริง แต่ไม่อาจต้านทานทวนเหล็กที่เหล่าทหารหน่วยสายฟ้าตวัดอย่างรุนแรงได้ โล่มนุษย์แถวหน้ากระเจิดกระเจิงไม่เป็นกระบวน “ป้องกันซื่อจื่อ!” เสียงร้องขององครักษ์ฝานดังขึ้นสุดเสียง หมู่ม้าที่มีหน้ากากประดับด้านหน้าสีดำขลิบเงินพุ่งเข้าหาหลิงจางเหว่ยราวลูกเกาทัณฑ์ พลันแถวทหารม้าหน่วยสายฟ้าก็กระจายออกคล้ายอินทรีสยายปีก ทหารที่บุกตามหลังก็คือคนของหน่วยพยัคฆ์ของมู่ช่าง ควบม้าเข้าตะลุยปลิดชีวิตของพวกที่ระส่ำระสายจากการโจมตีของหน่วยสายฟ้าจนแตกกระเจิง หลิงจางเหว่ยยกทวนขึ้นป้องกันตนเอง ทว่าเพียงห้ากระบวนท่าก็พลาดถูกมู่โจวสะบัดปลายคมทวนเข้าที่แก้มด้านซ้ายเป็นแผลยาวขนาดสองชุ่น “หากเจ้าไม่ยอมแพ้ คงต้องทิ้งศพเอาไว้ที่ลานหน้าเมืองแล้ว” มู่โจวคำราม ทุกท่วงท่าล้วนหมายสังหารหลิงจางเหว่ยให้จบชีวิต ฝานกั๋วตกใจ รีบร้องสั่งรองแม่ทัพที่อยู่ใกล้ๆ ให

เหยาอันคิดว่าบางทีนางอาจจะมีโอกาสได้เข้าไปเป็นนางกำนัลในวังจึงได้แต่งหน้าแต่งตางดงามเป็นพิเศษ ต้อนรับขับสู้ขุนนางอายุคราวบิดาสองสามคนที่มารอเข้าเฝ้าพระสนมหลิงเป็นอย่างดี แต่แล้ว...นางมารู้ในภายหลังว่าพระสนมหลิงเชิญขุนนางพวกนั้นมาเลือกนางบำเรอต่างหาก“แม่นางเหยา” บุรุษที่ยืนอยู่ข้างๆ สะกิดแขนแล้วยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ให้ น้ำเสียงนั้นฟังแล้วคุ้นเคยยิ่งแต่นางยังนึกไม่ออกว่าเป็นผู้ใดเหยาอันรับกระดาษแผ่นนั้นมาอ่านแล้วขมวดคิ้ว ‘มีธุระสำคัญ พบกันหน้าสุขา’ พอนางเงยหน้าขึ้น ร่างของบุรุษที่ดูแล้วดูบอบบางผู้นั้นก็ผลุบเข้าไปในประตูด้านหลังร้าน“ข้าปวดปัสสาวะ พวกเจ้าไม่ต้องตามไป รออยู่ที่นี่” เหยาอันหันไปสั่งสาวใช้สองคนที่อยู่ห่างไปราวห้าก้าว ก่อนจะใช้มือแหวกผ้าผ่านตามบุรุษผู้นั้นไปหมับ!แขนของเหยาอันถูกกระชาก นางถลาไปตามแรงดึงเข้าไปในประตูห้องที่อยู่ระหว่างทางไปสุขา พอประตูถูกปิดลง เหยาอันหันขวับไปดูชายหนุ่มผู้นั้นอยู่อึกใจหนึ่ง ดวงตาของนางเบิกขึ้นเล็กน้อย“เป็นเจ้า! เป็นเจ้าได้อย่างไร”กู้เยว่ฉียิ้มน้อยๆ “เหตุใดจะเป็นข้าไม่ได้ เหยาอัน เรามีเวลาไม่มาก ข้ารู้ว่าเจ้าถูกอู๋เหลียนส่งคนตามประกบอยู่ตลอ