All Chapters of พลิกชะตาแค้นสามี : Chapter 171 - Chapter 180

กู้เยว่ฉีพาเหยาอันไปพบบิดามารดาของนางที่เรือนลับชานเมือง ระหว่างทางกู้เยว่ฉีก็เล่าเรื่องทัพสกุลหลิงอันเกรียงไกรให้กับเหยาอันฟัง “อีกไม่นานทัพสกุลหลิงจะยาตราเข้ามายึดเมืองหลวง ถึงวันนั้นเกรงว่าบัลลังก์ฮ่องเต้คงจะตกเป็นของหลิงอ๋องแล้ว” ในดวงตาของเหยาอันเกิดประกายพราวพร่างวาววับ “เช่นนั้น ซื่อจื่อก็...” “ใช่ ซื่อจื่อก็จะกลายเป็นรัชทายาท เหยาอัน ข้ารู้ว่าเจ้ากับซื่อจื่อมีสายสัมพันธ์อันแน่นแฟ้น หากว่าเขามีวาสนาถึงเพียงนั้น ยามนี้เจ้าก็รีบกลับไปอยู่ข้างกายเขาเสียเถิด เอาไว้วันหน้าเมื่อเจ้าได้เป็นพระสนมก็อย่าลืมข้าเล่า” เหยาอันร้องหึขึ้นมาคำหนึ่ง สายตานางมองกู้เยว่ฉีด้วยความเหยียดหยาม “ที่แท้ เจ้าหนีตายจากเมืองหรงเฉินมาเพราะขัดแย้งกับสกุลหลิง และที่ช่วยข้าก็เพราะหวังให้ข้าช่วยลดโทสะของหลิงอ๋องกับซื่อจื่อในภายหน้า” “ถูกต้อง ข้าเกรงว่าหากซื่อจื่อกลายเป็นรัชทายาทอาจจะผูกใจเจ็บข้า ดังนั้นข้าจึงช่วยเจ้าเพื่อให้เราสองมีบุญคุนต่างตอบแทน” กู้เยว่ฉีเห็นสีหน้ามาดหมายของเหยาอันก็รู้ว่าแผนตนก้าวหน้าไปอีกขั้นหนึ่ง เหยาอันจากเมืองหรงเฉินมานานย่อมไม่รู

“ฆ่าไทเฮากับฮองเฮาเสีย ส่วนสนมระดับสูงเอาไว้ให้ท่านพี่ของข้าเลือกเสียก่อน ส่วนที่เหลือค่อยแจกจ่ายให้ผู้ร่วมก่อการ ดีหรือไม่”“ดี พะยะค่ะ” ขุนนางกังฉินทั้งหลายได้ยินคำตอบก็ตื่นเต้น วาสนาพวกเขาช่างดีนักจะมีโอกาสได้สตรีในวังกลับไปนอนอุ่นเตียงหลิงเมิ่งอวี้หัวเราะพอใจ ตอนที่นางเพิ่งเข้าไปในวังหลวง ยามนั้นเมืองหรงเฉินยังมิได้รุ่งเรือง สกุลหลิงนับเป็นอ๋องบ้านนอกต่างสกุลที่ราชสำนักอยากจะกำจัด นางต้องถูกไทเฮา ฮองเฮา และพระสนมที่มีตำแหน่งสูงกว่าตนเองคอยกลั่นแกล้ง บางคนถึงขั้นคิดเอาชีวิต นางไม่เคยยอมแพ้หาทางตอบโต้ไปบ้าง แต่กระนั้นก็พลาดท่าถูกคนวางยาทำให้ไม่อาจตั้งครรภ์ตลอดชีวิตต่อมาเมืองหรงเฉินมีการค้าขายรุ่งเรือง หลิงอ๋องจัดเก็บภาษีได้มากและพี่ชายคนรองของนางก็กลายเป็นรองแม่ทัพที่มีผลงานยอดเยี่ยมในค่ายตะวันตก ทำให้น้ำหนักของนางในใจฮ่องเต้มากขึ้น ด้วยการหนุนของคนในครอบครัวทำให้ตำแหน่งของนางค่อยๆ สูงขึ้น ฮ่องเต้เองก็เสด็จมายังตำหนักของนางบ่อยๆนางเคยคิดฝันนับครั้งไม่ถ้วน หากวันหน้าพี่ชายของนางยึดบัลลังก์มังกรได้สำเร็จ นางจะบดขยี้สตรีในวังหลังที่เคยกลั่นแกล้งนางเสียให้สิ้น โดยเฉพาะฮองเฮาผู้เย่อหย

หลิงเมิ่งอวี๋เม้มริมฝีปากแน่น ตราประทับประจำตำแหน่งฮ่องเต้ หากนางไม่อาจจะค้นพบหรือบีบบังคับให้เหลียนฮ่องเต้มอบออกมาได้ ความยุ่งเหยิงภายหน้ายากจะคาดเดา การชิงบัลลังก์มังกร ไม่เพียงต้องมีกำลังทหารที่แข็งแกร่งอยู่ในมือแต่ยังต้องควบคุมขุนนางทั้งหลายในราชสำนักให้ยินยอมรับอำนาจนั้นด้วย แม้นางจะซื้อตัวขุนนางชั่วเอาไว้ได้กลุ่มใหญ่ในยามที่ต้องการล้มเหลียนฮ่องเต้ แต่หลังจากพี่ชายนางขึ้นครองราชย์แล้ว ย่อมต้องการขุนนางตงฉินที่มีความสามารถมาช่วยดูแลบ้านเมือง ...คนชั่วที่ยอมศิโรราบกับเงินทองและอำนาจจะนำพาความมั่นคงสถาพรมาให้บัลลังก์มังกรได้อย่างไร... นางมององครักษ์ประจำพระองค์ที่ยังคงล้อมรอบฮ่องเต้อยู่อย่างแน่นหนา นางรู้ว่าเพดาน ณ ตำแหน่งเหนือบริเวณที่ประทับบัลลังก์มังกรมีองครักษ์เงาอีกจำนวนหนึ่งซุ่มซ่อนอยู่ นั่นคือผู้มีความสามารถหนึ่งฆ่าร้อยโดยไม่เหนื่อยหอบแม้นางจะห้อมล้อมด้วยทหารนับพันก็ยังไม่แน่ว่าจะสู้กับองครักษ์กลุ่มนั้นของฮ่องเต้ไหวระหว่างทางที่ต่อสู้กับกองทหารรักษาพระองค์จากตำหนักเทียนเนี่ยวของฮ่องเต้มาจนถึงท้องพระโรงแห่งนี้ คนของนางก็ตายไปไม่น้อย ทหารที่ยืนรายล้

หวงฟู่ที่เห็นชายหนุ่มยืนจ้องตนเองอยู่ก็เคอะเขินเงอะงะ พอจะเรียกซีหนิงให้อยู่ก่อนก็ไม่ทันแล้ว “เจ้า...นี่คิดจะทิ้งข้าหรือ” เพลานี้เหลือเพียงนางที่เผชิญหน้ากับรองหัวหน้าหน่วยสายฟ้า หวงฟู่จึงยืดตัวเชิดหน้าขึ้นน้อยๆ “ใต้เท้าเซียว ท่านมาขวางทางข้าเช่นนี้ต้องการอันใด” “ข้าต้องการแค่ให้เจ้ายอมทำอาหารอร่อยๆ และก็เตรียมเครื่องนอนที่พออุ่นให้ข้าด้วย” ดวงตาของเขาเป็นประกายแวววาวคล้ายจะยิ้มอยู่ในที “ข้ามิใช่สาวใช้ของท่าน อย่าได้คิดมาสั่งข้า” ชายหนุ่มล้วงเข้าไปในอกเสื้อ หยิบถุงแพรเล็กๆ ออกมา “ข้ารู้ ข้าจึงได้เตรียมค่าจ้างมาไว้ให้เจ้าด้วย รับไปเสียสิ” เซียวเกิงเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว หวงฟู่ก้มมองดูถุงผ้าแพรใบน้อยที่ถูกเขายัดใส่ในอุ้งมือ นางรูดเชือกปากถุงออกแล้วเคาะสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา “โอว...ต่างหูมุกคู่นี้งามเสียจริง” ซีหนิงที่โผล่มายืนข้างๆ อุทานออกมา แก้มสองข้างของหวงฟู่ร้อนผ่าว มองดูต่างหูคู่งามในมือ ไม่รู้ว่าจะโต้ตอบซีหนิงอย่างไรดี “เขา เขาก็แค่คิดจะติดสินบนข้า” “จริงหรือ เสี่ยวฟู่ มิใช่ว่าเขาติดใจเจ้าเข้าแล้วหรือ” ซีหนิงห

เหยาอันได้ยินเช่นนั้นก็โทสะพุ่งสูง นางเอื้อมมือไปบีบต้นแขนสองข้างของหมัวมัวฮัว “อย่าหวังเลย! ข้าไม่มีวันกลับไปที่นั่นอีกแล้ว”หญิงสูงวัยแค่นยิ้ม “เจ้าเป็นเพียงบ่าว ไหนเลยจะเลือกได้ หวางเฟยกับพระสนมต้องการให้เจ้าอยู่ที่ใด เจ้าก็ต้องอยู่ที่นั่น”เหยาอันหัวเราะ น้ำเสียงของนางคล้ายจะเย้ยหยัน “ข้าจะบอกท่านให้นะ หมัวมัว ก่อนที่ข้าจะออกจากเมือง ได้ยินว่าตาแก่ตัณหากลับผู้นั้นสิ้นใจตายไปเสียแล้ว”หมัวมัวฮัวผงะ มองสายตาของเหยาอันแล้วพลันแผ่นหลังเย็นวาบ “ฝีมือของเจ้าหรือ เจ้าทำอันใดกับท่านเสนาบดี”“ข้าก็ทำเช่นนี้อย่างไรล่ะ” นางล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าในอกเสื้อออกมาสะบัดเล็กน้อย ใช้มือหนึ่งรองท้ายทอยของหมัวมัวฮัว แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าโปะไปบนจมูกของหญิงสูงวัยร่างของหมัวมัวฮัวทรุดลงไป เหยาอันเก็บผ้าเช็ดหน้าเข้าในอกเสื้อ ประคองเหยื่อของตนเอาไว้แล้วร้องโวยวาย“ผู้ใดอยู่ข้างนอกมาช่วยข้าที! หมัวมัวฮัวเป็นลมไปแล้ว”หมัวมัวฮัวนอนนิ่งอยู่บนเตียงกลอกตาไปมา ต่อให้พยายามอ้าปากแต่ก็ไม่อาจเปล่งเสียงได้เป็นคำ คงมีเพียงอือๆ อาๆ ให้ทุกคนรอบข้างมองอย่างเวทนาท่านหมอประจำจวนถูกเชิญมาตรวจอาการของนาง ทว่ากลับทำได้เพียงส่ายศี