All Chapters of พลิกชะตาแค้นสามี : Chapter 181 - Chapter 190

ลี้อิ่งตกใจยิ่งกว่าเดิมคุณหนูสามสกุลจางเป็นสหายร่วมเรียนปักผ้ากับนาง ตั้งแต่นางแต่งเข้าจวนอ๋องก็ไม่ได้พบอีกฝ่ายอีกเลย กิจการหลักของสกุลจางก็คือค้าส่งผ้าไหมและผ้าปักลี้เจียวจิ้นสีหน้าสลดหดหู่ “พวกเขาไม่ยอมบริจาคเงินทองสนับสนุนทัพสกุลหลิง ซ้ำยังกล้าประกาศตัวในที่ประชุมสมาคมพ่อค้าว่าสกุลหลิงก่อกบฏ เป็นภัยต่อบ้านเมืองทำตัวเยี่ยงโจรเที่ยวเร่ปล้นทรัพย์พ่อค้าในหรงเฉิน ไม่ควรสนับสนุน ในคืนนั้นมีโจรบุกเข้าเข่นฆ่าคนในคฤหาสน์สกุลจาง คหบดีจางกับคนในครอบครัวเสียชีวิตไปห้าศพ ล้วนบ่าวรับใช้ตายไปราวสิบคน ข่าวนี้รู้กันทั่วหรงเฉิน เกรงว่าคงมีแต่เจ้าที่ไม่รู้”“นี่คงไม่ใช่...” ลี้อิ่งคาดเดาได้ในทันที“เป็นอย่างที่เจ้าคิด เป็นฝีมือของจวนอ๋อง เช้าวันต่อมาคนที่รอดชีวิตในสกุลจางจำต้องมอบทรัพย์สินออกมาบริจาคช่วยสนับสนุนกองทัพสกุลหลิงจนแทบหมดตัว เช่นนี้แล้วผู้ใดที่มีตาย่อมมองออก ดังนั้นสกุลใหญ่ที่เหลือจึงจำยอมมอบเงินทองออกมาเสียแต่โดยดี”“ข้าไม่คิดว่าเลยว่าจวนอ๋องจะกล้าทำเช่นนี้”“อิ่งเอ๋อร์ เจ้าไม่ใช่คนแรกที่ตกใจเยี่ยงนี้ จากเรื่องสกุลจางกับสกุลซือถู ข้าให้คนไปตรวจสอบย้อนหลัง คดีของหลายสกุลที่ถูกยึดทรัพย์ใน

กองทัพตะวันตกที่สูญสิ้นแม่ทัพใหญ่และรองแม่ทัพอาวุโสไปพร้อมกันภายในคืนเดียว เต็มไปด้วยความระส่ำระสายซ่งอี้รีบเกลี้ยกล่อมรองแม่ทัพอีกสองคนทันที “แม่ทัพทั้งสองสิ้นชีพเช่นนี้ เราคงต้องพักการเคลื่อนพลเอาไว้ชั่วคราวแล้วรีบรายงานเข้าราชสำนัก” “ถ้าเช่นนั้นชันสูตรศพและส่งร่างพวกเขากลับไปประกอบพิธีที่ค่ายก่อน” “ท่านเว่ย ข้าว่าเราเอาจดหมายลับทางการทหารนั่นออกมาดูให้ชัดเจนอีกครั้งหนึ่งดีกว่า ท่านแม่ทัพใหญ่ไม่อยู่แล้ว ข้าเองก็มีข้อสงสัยกลัวว่านั่นจะเป็นคำสั่งปลอม” รองแม่ทัพทั้งสองได้ยินก็หน้าซีด คิดกันอยู่ครู่หนึ่งก็เห็นด้วยกับซ่งอี้ พวกเขาจึงช่วยค้นหาจดหมายลับทางการทหารที่แม่ทัพใหญ่เอ่ยอ้าง ซ่งอี้รู้ที่ซ่อนอยู่แล้ว แสร้งหาครู่หนึ่ง ไม่กี่อึดใจต่อมาก็ดึงกระดาษแผ่นนั้นมาจากที่ซ่อน“ข้าพบแล้ว!” ซ่งอี้ชูกระดาษแผ่นนั้นให้ทุกคนดู พอเอาจดหมายออกมากางบนโต๊ะ รองแม่ทัพทั้งสามก็ผลัดกันมาดู “นี่มันจดหมายปลอมนี่” ซ่งอี้ร้องเอะอะ “ตรานี่มันคล้ายมากแต่ก็ไม่ใช่ของจริง พวกท่านดูตรงนี้สิ” คนทั้งสองมองตามปลายนิ้วของซ่งอี้ พลันเบิกตาโพลง “บัดซบ! แม่ทั

หลิงอวี่เฟิงทำหน้าที่แม่ทัพใหญ่แห่งสกุลหลิงรู้สึกหนักใจแต่ไม่อาจเอ่ยปาก ไพร่พลกว่าสองหมื่นที่เคยมี ยามนี้เหลือไม่ถึงหมื่นสาม ก่อนหน้านี้ทัพสกุลมู่เหลือคนเพียงหมื่นกว่า แต่เพราะกลยุทธ์การศึกที่ล้ำลึกทำให้ไม่อาจโค่นทหารจากค่ายแดนเหนือได้อย่างใจหมาย บัดนี้มู่เต๋อยังจะมีทัพที่เหลือจากค่ายตะวันตกมาสมทบ เห็นทีเมืองหรงเฉินคงจะต้านไม่อยู่แล้ว ตึ้ง! ตึ้ง! ตึ้ง! เสียงกลองศึกถูกรัวลั่น ฝีเท้าคนกว่าสามหมื่นที่ย่ำมาใกล้ ผู้คนในเมืองที่ได้รู้ข่าวต่างพากันลอบยินดี พวกเขาไม่ได้อยากจะเป็นฝ่ายกบฏแต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่อผู้ปกครองหรงเฉินต้องการเป็นใหญ่ และบัดนี้เพื่อให้บรรลุเป้าหมายก็เริ่มรีดนาทาเร้นครอบครัวที่มีฐานะ หลิงอ๋องกับซื่อจื่อวุ่นวายอยู่กับการบัญชาการป้องกันเมือง ส่วนเรือนหลังของจวนอ๋อง เหยาอันก็ทำให้ชายารองของซื่อจื่อผู้หนึ่งสิ้นชีพ อีกผู้หนึ่งก็ล้มหมอนนอนเสื่อจนท่านหมอประจำจวนก็ได้แต่ส่ายหน้าไร้หนทางจะช่วยเหลือ....ในจวนแห่งนี้มีสตรีต้องเอาชีวิตมาทิ้งมากเกินไปแล้ว...หลิงอ๋องนำเอาเงินทองที่ได้จากการขูดรีดคนในหรงเฉินส่งคนออกไปจ้างชาวบ้านชายแดนเข้ามาเป็นทหาร

กู้เยว่ฉีมองหน้าน้องชายสลับกับไป๋ชางและเล่าสิ่งที่นางฟังจากหลงจู๊ให้ทั้งสองฟัง “ข้าคิดไม่ผิดเลยที่ส่งเหยาอันกลับมา ในจวนอ๋องเกิดเรื่องมากมาย พอนางกลับมาหมัวมัวฮัวก็ตาย เมื่อสองวันก่อนชายารองผู้หนึ่งก็หลิงอ๋องก็เสียชีวิตกะทันหัน อีกคนก็ล้มเจ็บไร้หนทางรักษา” “แล้วซื่อจื่อเฟยแซ่ลี้ผู้นั้นเล่าขอรับ” กู้เยว่ฉีคิดถึงสตรีที่นางเคยช่วยชีวิตจากเหยาอัน และลี้อิ่งก็กลับมาตอบแทนด้วยการช่วยนางจากการถูกลักพาตัวของซื่อจื่อ “ข้าเชื่อว่านางต้องรอดมาได้ เรือนหลังของจวนอ๋องไม่มีหวางเฟยคอยดูแล ชายารองม่านลงมือฆ่าหวางเฟย เหยาอันลงมือกำจัดศัตรู ยิ่งคนในเข่นฆ่ากันเอง สกุลหลิงก็ยิ่งประสบหายนะเร็วเท่านั้น” ครู่หนึ่งก็มีสตรีชาวบ้านทำทีลับๆ ล่อๆ ก่อนเดินเข้ามาในร้านน้ำชา นางกวาดตามองครู่หนึ่ง พอเห็นว่ากู้เยว่ฉีนั่งอยู่โต๊ะด้านในสุดก็รีบเดินเข้าไปหา กู้เยว่ฉีเห็นคนผู้นั้นก็ชี้นิ้วไปยังเก้าอี้ข้างไป๋ชาง “คุณหนูมาเร็วกว่าที่ข้าคาดไว้นะเจ้าคะ” นางทำความเคารพกู้เยว่ฉีแล้วหันไปทักทายบุรุษทั้งสองด้วยท่าทางนอบน้อม กู้เฉินกับไป๋ชางมองสตรีที่ทักทายกั

หลิงอวี่เฟิงจึงใช้ชีวิตราษฎรในหรงเฉินมาข่มขู่ หากกองทัพหลวงคิดจะบุกเข้าประตูมา ทัพสกุลหลิงจะฆ่าราษฎรในเมืองให้หมด หลิงอ๋องที่จนหนทางจึงช่วยน้องชายถ่วงเวลาด้วยการนำนักโทษที่ขังในคุกเมืองหรงเฉินมาสวมชุดชาวบ้านแล้วฆ่าแขวนคอร่วมร้อยคน นักโทษเหล่านั้นล้วนงุนงงที่ตนเองต้องถูกนำมาแขวนคอทั้งๆ ที่มิได้ทำความผิดอุกฉกรรจ์ ขณะถูกเชือกคล้องคอ พวกเขาตะโกนสาปแช่งสกุลหลิงให้พินาศ อาชาสีน้ำตาลแดงตัวใหญ่มีขุนศึกในชุดเกราะองอาจ ปลายทวนชี้ไปยังใบหน้าของแม่ทัพสกุลหลิง “หลิงอวี่เฟิง โจรกบฏ ขี้ขลาดตาขาว พอสู้ไม่ได้ก็หนีเข้าเมือง แน่จริงมาสู้กับข้าให้รู้ดีรู้ชั่วกันไปข้าง” แม่ทัพใหญ่สกุลหลิงแสยะยิ้ม “เจ้าไม่กล้าบุกเข้าในเมืองเพราะกลัวว่าข้าจะฆ่าชาวบ้านทิ้งหมดล่ะสิ เช่นนั้นก็จงล้อมหรงเฉินต่อไปเถอะ” “บัดซบ! ชาวบ้านผิดอันใด พวกเขาไม่ได้อยากก่อกบฏเช่นสกุลหลิงเสียหน่อย เห็นๆ อยู่ว่าพวกเจ้าไม่มีโอกาสชนะ อย่าดันทุรังต่อไปดีกว่า ยอมแพ้มารับโทษเสียโดยดี” มู่จ้านที่เป็นรองแม่ทัพในการศึกครั้งนี้เดือดดาลเป็นกำลัง “ราษฎรเมืองหรงเฉิน เกิดมาภายใต้การปกครองของสกุลหลิง จะให้พวกเขา