บททั้งหมดของ พลิกชะตาแค้นสามี : บทที่ 11 - บทที่ 20

“เยว่เอ๋อร์ ยากนักที่ยื่นมือเข้าไปในจวนอ๋องได้ เราก็เคยพยายามกันแล้วมิใช่หรือ ” ใต้เท้ากู้ถอนหายใจ กู้เฉินมองหน้าบิดาและพี่สาว พลันยิ้มออกมา “พวกท่านอย่าเพิ่งหนักใจ ยังมีข้านะขอรับ เมื่อวานซื่อจื่อชวนข้าไปร่ำสุราในจวนของเขาอยู่เลย ให้ข้าไปดูก่อนดีหรือไม่ ” “ก็ดีนะ ไม่รู้ว่าสถานการณ์ข้างในยังเหมือนเดิมอยู่หรือไม่ ” “พี่หญิง ท่านเคยเห็นในจวนอ๋องหรือ ” “เอ่อ ข้าเคยเข้าไปคราหนึ่งตอนงานเลี้ยงบุปผาอย่างไรเล่า เจ้าลืมแล้วหรือ ” กู้เยว่ฉีรีบเอ่ยกลบเกลื่อน นางเคยไปงานเลี้ยงนั้นก็จริง แต่ครานั้นนางเอาแต่สนใจความหรูหราของจวนอ๋อง หาได้ใส่ใจคนในจวนอ๋องไม่ มารู้จักคนในนั้นจริงๆ ก็ตอนที่นางฝันร้าย “พี่หญิง ข้าว่าก่อนเข้าไปคงต้องวางแผนเสียหน่อย ท่านบอกข้าว่าหลิงอ๋องซื่อจื่อชอบไปเหลารสสวรรค์ หากข้าไปเตร็ดเตร่อยู่แถวนั้นก็น่าจะได้พบเขา” กู้เยว่ฉีเห็นด้วย “พบแน่นอน เขาไปที่นั่นแทบจะวันเว้นวันด้วยซ้ำ ถ้าเจ้าเข้าไปจวนอ๋องได้ ก็จะได้ดูลาดเลามาก่อน” กู้เฉินขมวดคิ้ว “นี่ท่านสืบเรื่องของซื่อจื่อมาละเอียดถึงเพียงนี้เชียว” “รู้เขา

“เรื่องน่าตกใจอันใดหรือเยว่เอ๋อร์ ” “ซื่อจื่อรู้แผนของพวกเราอยู่แล้วเจ้าค่ะ และเขาก็เป็นคนวางแผนลอบสังหารตนเองเอาไว้” กู้อี้เทียนถึงกับตะลึง “ไอหยา! เหตุใดเขาถึงทำเช่นนั้น” “เรื่องนี้ ข้าก็ไม่แน่ใจเจ้าค่ะ กำลังหาทางสืบอยู่”​ กู้เยว่ฉีขมวดคิ้ว แม้แต่ในฝัน เหตุผลนี้นางก็ไม่รู้ กู้เยว่ฉีเล่าเหตุการณ์คืนลอบสังหารหลิงจางเหว่ยให้ท่านอาของนางฟัง “เจ้าไม่ได้เข้าไปช่วยตามที่เขาคาด แล้วเจ้าส่งผู้ใดไป” “เป็นท่านพ่อกับเสี่ยวเฉินเจ้าค่ะ ข้าบังเอิญรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีจึงได้เปลี่ยนแผน” กู้อี้เทียนถึงกับเลิกคิ้ว “สังหรณ์ใจไม่ดี เรื่องใดหรือ ” “ข้ามีข้อสงสัยเกี่ยวกับสกุลหลิงเจ้าค่ะ คืนนั้นข้าขอขึ้นไปดูเหตุการณ์บนคอหอยใกล้สี่แยก และให้เสี่ยวเฉินไปช่วยซื่อจื่อแทน จึงได้รู้ว่าสกุลหลิงกำลังสร้างสถานการณ์ให้สกุลกู้เข้าไปใกล้ชิด อันที่จริงจะว่าไปเรื่องนี้เหมือนกับขุดหลุมพรางข้าเสียมากกว่า” กู้เยว่ฉีเล่าถึงคำพูดของหลิงจางเหว่ยให้อาของตนฟัง เถ้าแก่อู่ต่อเรือฟังจบก็นิ่งอึ้ง “ซื่อจื่อมีแผนจริงเสียด้วย” “ท่านอา ครั

ตกเย็นใต้เท้ากู้กลับมาจากศาลาว่าการเมือง เขาเรียกบุตรสาวที่สีหน้าไม่สู้ดีเข้าไปคุยในห้องทำงาน “เยว่เอ๋อร์ หน้าตาเจ้าคล้ายมีเรื่องทุกข์ใจอยู่มาก เกิดอันใดขึ้นหรือ ” กู้เยว่ฉีเล่าเหตุการณ์วันนี้ให้บิดาฟัง “ท่านพ่อ ซื่อจื่อมีเป้าหมายอยู่ที่ข้าจริงด้วยเจ้าค่ะ วันนี้พอเสี่ยวเฉินไปพบเขา เขาก็รีบตามข้าไปที่อู่ต่อเรือ” ใต้เท้ากู้ยกยิ้มมุมปาก “เขาชอบเจ้าถึงเพียงนั้นเชียวหรือ ” ในหัวของกู้เจินยังไม่รู้สึกถึงอันตรายที่กู้เยว่ฉีพยายามจะเตือนเลยสักนิด “ท่านพ่อ ข้าไม่คิดว่าเขาจะชอบข้าเช่นนั้นนะเจ้าคะ” “เยว่เอ๋อร์ ตั้งแต่กลับมาจากหายตัวคืนนี้ พ่อรู้สึกว่าเจ้าเปลี่ยนไปมาก ก่อนหน้านี้เจ้าวางแผนกำจัดสตรีที่อยู่บนลำดับชั้นก่อนเจ้าไปทีละคน จนเหลือเพียงแค่คุณหนูสองตระกูลสุดท้ายแล้ว เหตุใดจึงได้เปลี่ยนใจเสียเล่า เจ้าเองไม่ใช่หรือที่บอกกับพ่อว่าเจ้าต้องเป็นชายาของซื่อจื่อให้ได้ ตอนนี้เจ้าดูเหมือนมีเรื่องที่กลัวอยู่อย่างมาก บอกพ่อมาเถิดว่าเจ้ามีปัญหาใดกันแน่ ” กู้เยว่ฉีรู้ว่ายามนี้ในหัวของบิดาคงเต็มไปด้วยฝันหวานที่จะได้เป็นท่านพ่อตาของหลิงอ๋องซื่อจื่อ ค

“มิเป็นไร คุณชายกู้ ในเมื่อครอบครัวเจ้าเคร่งเรื่องเช่นนี้ ข้าก็จะไม่ฝืนใจ ถ้าอย่างนั้นให้หลันเอ๋อร์แค่รินสุราให้เจ้าก็แล้วกัน” หลิงจางเหว่ยพยักหน้าให้กับนางระบำผู้นั้น “ข้าน้อย ซุนหลันขอรับใช้คุณชายในคืนนี้นะเจ้าคะ” กู้เฉินยิ้มน้อยๆ นั่งโน้มตัวไปข้างหน้า โหนกแก้มเป็นสีชมพูเข้ม ต้องท้าวแขนไปบนโต๊ะตัวเตี้ยที่วางจานอาหารเพื่อประคองตน “เชิญแม่นาง” “เรียกข้าว่าหลันเอ๋อร์ก็ได้เจ้าค่ะ” “เจ้างดงามและดูบอบบาง น่าทนุถนอมเหมือนดอกกล้วยไม้ ให้ข้าเรียกเจ้าแม่นางซุนเถิด ถ้อยคำเรียกขานสนิทสนมเช่นนั้น หากผู้อื่นได้ยินเข้า เจ้าจะเสียหาย”​ กู้เฉินเริ่มตาเยิ้ม เขามองสำรวจใบหน้าของสตรีตรงหน้าต่ำลงไปยังลำคอและอาภรณ์ของนาง ผิวพรรณของซุนหลันผู้นี้นวลเนียนละเอียด นางสวยที่สุดในหมู่สตรีที่ออกมาร่ายรำ “คุณชายช่างเอาใจใส่จริงเจ้าค่ะ” หลิงคุนเห็นกู้เฉินเอียงคอยิ้มให้ซุนหลันก็หัวเราะ “คุณชายกู้ ปากท่านปฏิเสธนางแต่สายตากลับมิใช่” กู้เฉินหันไปยิ้มกว้างให้กับหลิงคุน “คุณชายรอง อย่าล้อข้าเลยขอรับ หลันเอ๋อร์ของพวกท่านงดงามมาก แต่ข้า ข้าไม่อาจจะพาน

ทางตอนเหนือของแคว้นเหลียนติดกับแคว้นจิน ทิศตะวันออกเป็นทะเล ด้านตะวันตกห่างออกไปอีกไกลติดแคว้นหมิง ค่ายทหารที่แม่ทัพมู่คอยดูแลแห่งนี้ รับผิดชอบแนวเชิงเขาเฟยหลงที่เป็นพรมแดนระหว่างสองแคว้นและมีกองเรือรบเพื่อป้องกันปัญหาโจรสลัดที่คอยปล้นเรือสินค้าบุตรชายคนโตของแม่ทัพมู่เต๋อ นามมู่จ้านเป็นขุนพลผู้เชี่ยวชาญการรบทางน้ำ คุมกองเรือใหญ่ ส่วนบุตรชายคนรองนามมู่ช่างคุมกองกำลังทางบก แม่ทัพมู่มีฮูหยินเอกเพียงคนเดียว แต่จู่ๆ กลับมีบุตรชายคนเล็กที่ร่ำลือกันว่าเกิดจากสตรีชาวบ้านผู้หนึ่งที่ท่านแม่ทัพเคยหลับนอนด้วยระหว่างเดินทางไปสานสัมพันธ์กับกองทัพของแคว้นจินบุตรชายคนเล็กผู้นี้นาม ‘มู่โจว’ ถูกนำมาส่งที่ค่ายทหารที่สกุลมู่ดูแลตอนอายุสองขวบ มารดาของมู่โจวนำเขามาส่งถึงมือแม่ทัพโจวแล้วจากไป มู่โจวร้องไห้อยู่ไม่กี่วันก็กลายเป็นบุตรของมู่ฮูหยิน เขาติดมารดาคนใหม่อย่างมาก คุณชายน้อยมู่โจวกลายเป็นบุตรชายคนโปรดของฮูหยินเอกมาแต่บัดนั้นมู่โจวเป็นเด็กชายหน้าตาคมคายและรู้จักประจบบิดาและมารดา แม่ทัพมู่กับภรรยาเอาอกเอาใจเขามากจนสร้างความคลางแคลงใจให้กับพี่ชายทั้งสอง“ท่านแม่ขอรับ ท่านแม่แอบคล