ปราบพยศนายมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

“เสียว..อื้ออ อ๊ะ! เสียวจัง” แค่เสียงหวานๆ และใบหน้าหลับตาพริ้ม กัดปากยั่วรับแรงกระแทกของเขา จากความเนิบช้าในตอนแรก มาร์ตินค่อยๆ ไต่ระดับความเร็วทีล่ะนิด เอวหนาโถมตัวตนใส่ร่องรักเปียกลื่น เสียงเนื้อกระทบกันปลุกเร้าอารมณ์กระสันซ่านของคนทั้งสองให้ลุกโหมกระพือราวกับเพลิงกองใหญ่ พร้อมจะมอดไหม้ไปด้วยกัน มาร์ตินยันแขนแกร่งไว้กับเตียงนอนพลางโน้มตัวลงเล็กน้อยคร่อมร่างเล็ก ท่านี้ทำให้ใบหน้าของเขาและซาร่าห์อยู่ใกล้กันมากจนลมหายใจของแต่ล่ะคนส่งผ่านถึงกัน แววตากลมสวย ขนตางอนเรียงเส้นเป็นแพหนา จมูกโด่งเชิดขึ้นนิดๆ ริมฝีปากอมชมพูเป็นกระจับ ไม่แปลกใจเลยทำไมเธอถึงโดนหนุ่มๆ ที่มาเที่ยวคลับไอ้พายัพขายขนมจีบบ่อย ก็สวยแบบนี้นี่เอง… มาร์ตินแทบจะลืมความบาดหมางของเรา เมื่อโดนความร้อนแรงของเซ็กส์บังตา รู้แค่ว่าตอนนี้ซาร่าห์ทำให้เขาพึงพอใจมากและดูเธอเองก็จะชอบมันด้วย แท่งเนื้อร้อนเร่งทำความเร็วจนเสียงน่าอายดังก้องระงมหู คนตัวสูงแนบริมฝีปากของตนบนกลีบปากอิ่มของคนตัวเล็ก แลกจูบกันอยู่เนิ่นนานราวกับเป็นคู่รักข้าวใหม่ปลามันที่รักกันมาก “อ๊ะ!..อื้อ เบาหน่อยเฮีย อ๊า..มันจุก” เธอโดนกระแทกกระทั้นความใหญ

เมื่อก่อนฉันจะไปไหนมาไหนด้วยรถญี่ปุ่นคันเล็กๆ สภาพเก่าโทรมซึ่งเป็นรถมือสองที่ซื้อต่อมาจากคนรู้จักอีกที ใช้งานได้ไม่ถึงเดือนมีปัญหาเข้าออกอู่บ่อยจนคิดว่าตัวเองคงจะโดนย้อมแมวขาย แต่ก็ยังทนใช้เรื่อยมาจนตอนที่ต้องย้ายมาอยู่คอนโด ฉันก็ตัดสินใจขายรถทิ้งให้อู่ในราคาถูกๆ จะถอดอะไหล่หรือเอาไปขายเป็นเศษเหล็กก็แล้วแต่เลย ปัจจุบันฉันมีรถใหม่ขับไปไหนมาไหนเพราะคุณแม่สามีนำมาประเคนให้ถึงที่ ท่านไม่ยอมให้ฉันแตะต้องความลำบากอีกต่อไป ฉะนั้นรวมไปถึงเรื่องงานที่เคยไลฟ์สดขายเสื้อผ้า คุณหญิงขอให้เลิกทำอย่างเด็ดขาด ท่านให้เหตุผลหากมีคนในแวดวงธุรกิจของมาร์ตินรวมไปถึงพวกไฮโซไฮซ้อเห็นฉันทำงานแบบนี้จะคิดไปต่างๆ นาๆ ทำไมสะใภ้อนันตวรากุลถึงยังต้องไลฟ์ขายเสื้อผ้าก๊อกๆ แก๊กๆ เหมือนผัวไม่ให้เงินใช้ ก็ไม่เคยให้ใช้จริงๆ ถึงต้องหาเอง หรือหากจะยื่นให้ไม่ว่าเงินสด บัตรเครดิต อะไรก็ตามแต่ที่มีมูลค่าจากเขา ฉันไม่ขอรับสักอย่างเดียว คิดอะไรเพลินๆ วนไปจนเกือบครบชั่วโมง รถแล่นมาหยุดจอดสนิทหน้าตึกสีขาวขนาดใหญ่ ป้ายที่เด่นหราด้านบนเขียนบอกชัด ‘โรงพยาบาลสัตว์ Pet BR’ ฉันยิ้มแย้มอารมณ์ดี พนักงานด้านในคงจะพอรู้จักฉันบ้างแ

มาร์ตินและซาร่าห์ใช้เวลาทานอาหารด้วยกันสองต่อสอง นับว่าเป็นครั้งแรกเลยก็ได้ที่ทานอาหารร่วมกันอย่างสบายใจไร้ซึ่งเสียงทะเลาะ จนเกิดเป็นคำถามในใจ..นี่เราสองคนเริ่มปรับตัวเข้าหากันได้จริงๆ เหรอ มื้ออาหารเรียบง่ายผ่านไป มาร์ตินยังไม่แน่ใจว่าแค่นี้จะพอทำให้ผู้หญิงขี้หงุดหงิดง่ายอย่างซาร่าห์สบายใจขึ้นบ้างหรือยัง “อยากได้อะไรอีกไหม” “ถามทำไม จะซื้อให้เหรอ” เขาพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “อือ จะเอาอะไรล่ะ ถ้ามันทำให้เธอสบายใจฉันเปย์ไม่อั้น” “หึ ใจป๋าด้วยว่ะ เฮียไม่รู้ซะแล้วว่าหนูเนี่ยฉายานักช็อปตัวยงเลยนะ ไม่กลัวขนหน้าแข้งร่วงเหรอ” แต่ถึงจะร่วงก็คงไม่กี่เส้นล่ะมั้ง คนรวยล้นฟ้าอย่างเขาน่ะ “มันจะสักเท่าไรกันเชียว” ยักคิ้วเพิ่มความเท่ให้กับตัวเอง ยิ่งตอนยื่นบัตรเครดิตวงเงินสูงสุดให้ซาร่าห์รับไว้ก็ยิ่งเท่เข้าไปใหญ่ “เต็มที่ได้เลย ฉันอยากโดนเธอถอนขนหน้าแข้งบ้าง” “หึ จัดให้” ในเมื่อวิธีการง้อของเขาคือการใช้เงินปลอบประโลม เธอจะไม่ทำให้ผิดหวัง ซาร่าห์เดินเข้าช็อปกระเป๋า เลือกแต่ใบแพงๆ รวมไปถึงคอลเลคชั่นออกใหม่ เรียกได้ว่าแทบจะเหมาทั้งช็อป ซึ่งไม่เห็นมาร์ตินจะห้ามปรามกันสักนิด เขาเอาแ

“ตัวเองงอนอยู่ชัดๆ อย่ามาปฏิเสธได้ปะ หนูกำลังง้ออยู่เนี่ย จะหายงอนได้ยัง อธิบายไปแล้วด้วย เข้าใจหน่อยเถอะ” พูดขนาดนี้แทนที่เขาจะลดอารมณ์ตัวเอง กลับถอนหายใจเฮือกใหญ่ใส่กันและเชิดหน้าบึ้งตึงมองนอกกระจกรถตามเดิม นี่ก็โตจนมีเมียแล้วนะ ยังแยกแยะอะไรไม่ได้แล้วไหนจะท่าทีงอนเหมือนเด็กห้าขวบอีก “พี่เมฆจะเลี้ยวไปไหนคะ” นั่งเงียบมาได้สักพัก ซาร่าห์ก็ถามเมฆที่กำลังจะเลี้ยวรถไปอีกทาง “ก็กลับโรงแรมไงครับ” เมฆตอบเสียงค่อย “ไปส่งหนูที่บ้านก่อนค่ะ หนูจะนอนที่นั่น ถ้าคนบางคนยังทำนิสัยเอาแต่ใจไม่ยอมคุยกันดีๆ แบบนี้ หนูก็ไม่อยากอยู่ด้วย” เมฆหนักอกหนักใจ ทั้งเจ้านายและนายหญิงต่างหันหลังประชดกันไปมา เขาจะต้องเลือกข้างไหนล่ะเนี่ย ในเมื่อมาร์ตินไม่เอ่ยแย้งใดๆ เมฆจึงไปส่งซาร่าห์ที่บ้าน ครั้นหญิงสาวลงรถไปแล้วก็ทำการเปิดประตูรั้วอย่างเร่งรีบ “ผมว่านายกำลังโดนงอนกลับนะครับ จะไม่ลงไปเอ่อ..ไปง้อหน่อยเหรอครับ” เมฆมองนายผ่านกระจกหลัง สายตาคมวาวของเจ้านายหนุ่มมองเล็งไปยังร่างหญิงสาวที่กำลังจะปิดประตูรั้ว จู่ๆ กลับตาลปัตรแบบนี้เลยดิ ควรเป็นกูไหมล่ะวะที่ต้องโดนง้อ บ่นไปก็แค่นั้น สุดท้ายแล้วมาร์ตินไล

“ฉันเป็นรุ่นพี่ แกเป็นรุ่นน้อง อย่ามาลามปามกันให้มันมาก แล้วเรื่องที่ไปอ่อยไอ้เจก็อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะ” “หนูไม่เคยไปมั่วกับพี่เจเลยนะคะ มีแต่เขาที่เข้าหาหนูก่อน” “เอ๊ะ! นี่แกจะบอกว่าแฟนฉันไปยุ่งกับแกก่อนเหรอ” “หรือมันไม่จริงคะ ทั้งตามหนูไปที่คอนโด ไปดักรอที่มหาลัย แฟนพี่กำลังทำให้หนูกลัวนะ” “อีนาโน!” “ว้าย!” เสียงทะเลาะดังขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับการลงไม้ลงมือที่กำลังจะเกิดขึ้นหากมาร์ตินเข้าไปห้ามไม่ทัน เขาคว้าแขนเรียวของผู้หญิงอีกคนได้ทันท่วงทีไม่อย่างนั้นแก้มขาวๆ ของนาโนคงเป็นรอยนิ้วมือประทับไปแล้ว “คิดจะทำร้ายร่างกายกันเลยเหรอ” สุ้มเสียงมีอำนาจเอ่ยถามพลางกดสายตาน่ากลัวมองคนที่กำลังมีเรื่องกับนาโน “แล้วคิดจะรุมด้วยใช่ไหม”จนผู้หญิงคนนี้รวมไปถึงพวกของเธออีกสองสามคนมองเขาอย่างตกใจ “แล้วคุณเป็นใครไม่ทราบคะ เป็นพี่หรือเป็นผัวอีนี่ล่ะ” แม้โดนความรู้สึกกลัวค่อยๆ กัดกิน แต่อีกฝ่ายยังคงปากดีเชิดหน้าชูคอลับฝีปากกลับ “เป็นใครไม่ต้องเสือก” มาร์ตินเอ่ยนิ่งๆ แต่ทำอีกฝ่ายหน้าเหวอ “เธอรู้แค่ว่าถ้าเธอแตะตัวนาโนเมื่อไรเธอได้เจอดีแน่ รู้แค่นี้ก็พอ” มือหนาสะบัดแขนผู้หญิงคนนี้ออกห่าง จากนั