บททั้งหมดของ ท้ารักนายหัวมาเฟีย : บทที่ 21 - บทที่ 30

เป็นเวลาหลายอาทิตย์ที่ม่านไหมรอการตอบกลับจากแม่ แชตฝั่งเธอหนักขวามาตลอดจนกระทั่งวันที่เธอได้เงินก้อนแรกจากทะเล เป็นเงินที่เขาโอนให้แลกกับช่วยเรื่องกันนารีออกไป เงินจำนวนหลายหมื่นบาทแบบที่ชีวิตนี้ต้องทำงานงกๆ หาเช้ากินค่ำหลายเดือนถึงจะได้ม่านไหมส่งข้อความบอกแม่ว่าเธอต้องการโอนเงินให้ค่ารักษาของปู่ในส่วนที่มีอยู่ก่อน แม้ความเป็นจริงแล้วยังต้องการเงินอีกจำนวนมากก็ตาม เมื่อข้อความนั้นถูกส่งไป แทบไม่อยากเชื่อว่าแชตที่อีกฝ่ายปล่อยทิ้งร้างกลับมามีตัวตนในทันที แม่ไม่พูดเรื่องอะไรเลย ไม่มีแม้แต่จะถามไถ่สารทุกข์สุขดิบนอกเสียจากส่งเลขบัญชีเพื่อให้เธอโอนเงินแค่นั้น เธอขอวิดีโอคอลคุยด้วยนิดหน่อยเพราะอยากเห็นหน้าปู่ แม้ท่านจะนอนนิ่งเป็นผักไม่สามารถรับรู้ถึงความคิดถึงเปี่ยมล้มนของเธอได้ แต่แค่ได้เห็นหน้าท่านม่านไหมก็น้ำตาคลอ มีกำลังใจสู้ชีวิตขึ้นเยอะ ช่วงเช้าม่านไหมยิ้มแย้มแจ่มใส อารมณ์ดีเหมือนได้เติมน้ำตาลเข้าร่างกายสิบกระสอบ งานบ้านมีให้ทำเล็กๆ น้อยๆ เสร็จแล้วได้เวลาเตรียมปิ่นโตข้าวเที่ยงไปส่งทะเลที่โรงแรม ทุกๆ วันเขาจะทำงานที่นั่น หรือไม่บางครั้งก็ออกตรวจพื้นที่กับลูกน้องเดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเ

ม่านไหมมองวิวที่เรือขับผ่านอย่างสบายอุรา ลมเย็นปะทะผิวแก้มและแสงแดดอบอุ่นช่วยให้เธอผ่อนคลาย แค่คิดว่าอยากนอนสักงีบแต่ในเวลาต่อมาดันเผลอหลับเข้าจริงๆคนตัวเล็กสัปหงกโดยที่ศรีษะวางพาดบนแขน เธอม่อยหลับในตอนนั่งชมวิว ท่านั่งไม่สบายตัวแต่ยังหลับได้ลง “ไฟไหม้ๆ!”“หา! ไฟไหม้ที่ไหน นะ…น้ำ เอาน้ำมาดับไฟ”“หึหึ” เสียงหัวเราะพออกพอใจที่ได้แกล้งให้เธอตื่นมาจากไอ้คนตัวสูงเหมือนเสาไฟนี่เอง ม่านไหมขยี้ตางัวเงีย อ้าปากหาววอดเหมือนหลับไปเสียนานทั้งที่เธองีบไปแค่สิบห้านาทีเท่านั้น“แกล้งกันอยู่ได้ คนกำลังนอนหลับสบายๆ” เธอว่าเขาอย่างไม่จริงจังนัก ตากลมสวยหันมองรอบทิศก่อนจะพบว่าเรือยังลอยลำอยู่ในทะเล แถมรอบตัวก็เงียบสงัด ตรงที่เขาจอดเรือตรงนี้มองหาบ้านคนบนฝั่งไม่เจอเลย มีแต่ภูเขาลูกโตที่มีต้นไม้รกครึ้มขึ้นเต็มไปหมด “คุณพาฉันมาที่นี่ทำไมเนี่ย”“พามาฆ่าทิ้งมั้งถามได้” เธอไม่ตลกด้วยหรอกนะ เขาพูดทั้งๆ ที่ตัวเองหน้าขรึมซะขนาดนั้น ไม่รู้หรือไงว่ามันน่ากลัว“หยุดทำหน้าทำตาเหมือนฉันเป็นยมทูตมาเชิญตัวเธอไปลงนรกได้แล้ว ขวัญอ่อนอยู่ได้”“ก็คุณอยากทำให้ฉันกลัวทำไมล่ะ” “หยอกนิดหยอกหน่อยทำเป็นบ่น” เขาจิ๊ป

ม่านไหมรีบใส่เสื้อผ้า หวีผมลวกๆ ทาแป้งแค่พอให้หอมแล้วขึ้นไปยังชั้นบนห้องนอนของทะเล ก๊อก! ก๊อก! “เข้ามา” สิ้นคำอนุญาต มือเรียวผลักเปิดประตูบานหนาเข้าไป สิ่งแรกที่สายตาปะทะทำหัวใจดวงน้อยร่วงหล่นทะลุพื้นโลก มือเท้าเธอจับตัวแข็งจนก้าวขาแทบไม่ออก ทะเลกำลังนั่งที่โต๊ะทำงานเล็กๆ แต่เปลี่ยนจากกองเอกสารตรงหน้าเป็นปืนหลายชนิดและลูกกระสุนเงินแวววาว เขากำลังขัดปืนอย่างพิถีพิถันราวกับกำลังขัดถูข้าวของเครื่องประดับ แถมยังเปิดเพลงคลออีกด้วย ความสำราญใจของเขาแตกต่างกับอาการอึ้งทึ่งของเธอสิ้นเชิง “เข้ามาสิ มัวยืนทำอะไร” เขาลืมไปหรือเปล่าว่าตัวเองถือปืนอยู่ ถึงได้กวักมือเรียกเธอทั้งที่ยังจับปืน แม้พอจะรู้ว่าเขาคงไม่ได้บรรจุกระสุนไว้แน่ๆ แต่อาการตื่นตกใจไม่ได้หายไปง่ายๆ “ทำไมคุณมีปืนเยอะจัง” ท่าทางของทะเลในตอนนี้ดูสุขุมนุ่มลึกแต่แฝงกลิ่นอายความอันตรายบางอย่างไว้เช่นกัน เขาทำให้เธอนึกถึงพวกมาเฟียที่เคยดูในละคร ยิ่งเขามีพี่ใหญ่กับพี่เต๋าคอยตามประกบทุกที่ไม่ห่างด้วยแล้วก็ยิ่งดูเหมือนเข้าไปใหญ่ “ของสะสมฉันน่ะ สวยไหม” เขายังมีหน้าถามเธออีก ม่านไหมแค่นยิ้มแต่แววตาที่มองคนตัวสูงคล้ายอยากบอกว่

คิดถึงคืนนั้นทีไร หัวใจของม่านไหมจะเต้นแรง แก้มแดง ตัวชา อาการหนักเข้าทุกที แม้มันจะผ่านมาสองวันแล้วแต่สำหรับเธอเหมือนเหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆเธอเกือบเสียตัวได้ผัวเป็นเจ้าของเกาะดั่งที่ใจต้องการ แต่พอรู้ว่าตัวเองกำลังถลำลึกมากแค่ไหนก็กลายเป็นใจป๊อด ไม่กล้าไปต่อเธอเป็นผู้หญิงและการใกล้ชิดกับผู้ชายถึงขนาดเนื้อแนบเนื้อยังไม่มีประสบการณ์มาก่อน อีกอย่างทะเลก็หล่อมาก ใหญ่มาก อันนี้หมายถึงร่างกายเขานะ…แถมเขายังดูมากประสบการณ์ไม่ใช่คนอ่อนหัดแบบเธอ เพราะฉะนั้นการที่พี่เต๋าเข้ามาขัดถือว่าเป็นเรื่องดี จะได้มีเวลาเตรียมตัวเตรียมใจก่อน ยังไงซะที่รู้แน่ๆ ทะเลต้องหลงอะไรในตัวเธอสักอย่างแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นคนที่ปากแข็งและเหมือนจะตายด้านเรื่องผู้หญิงอย่างเขาจะรุกเธอมากถึงขนาดนั้นได้ไงกันเขาเองก็อยากชิมเธอจะแย่ แล้วก็ทำเป็นเก๊กไม่สนใจอยู่ได้ตั้งนาน ฮึฮึ…คิดแล้วก็อยากยั่วให้ตบะแตกจนทนไม่ไหวจังเลย“พี่เต๋ากับพี่ใหญ่ไม่ไปคันเดียวกับเราเหรอ”“ไม่ เราไปกันแค่สองคน พวกมันขับตามหลังมาเอง” ทะเลวางกระเป๋าเดินทางท้ายรถทั้งของเขาและของม่านไหม หลังนั่งเรือส่วนตัวออกจากเกาะมีลูกน้องขับให้ แต่ตอนนี้

“ก็เออสิ! เธอไม่กลัวหรือไง ตุ๊กแกตัวใหญ่เบอเร่อ พูดแล้วขนลุก บรึ๋ยยย!” เขาลูบแขนตัวเองไปมา สีหน้าขยะแขยงจนเห็นแล้วอดขำไม่ได้ “แล้วแบบนี้ฉันจะอาบน้ำยังไงวะเนี่ย”“โอ้ย..เลิกบ่น เดี๋ยวจัดการให้เอง” คำว่าจัดการของม่านไหมคือบุกเข้าไปในห้องน้ำเพื่อจับตุ๊กแกมือเปล่า ทะเลยืนตะลึงราวกับวิญญาณหลุดลอยออกจากร่าง แม่นั่นต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ทำไมยังกล้าเข้าไปอีกเขาไม่กล้าทนดูเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้น แค่เห็นลายบนตัวมันกับลูกกะตาแวววาวน่ากลัวนั่นแล้ว ฉี่แม่งยังแทบราด…ในเวลาต่อมาไม่กี่อึดใจ ม่านไหมไม่ได้กลับออกมามือเปล่าแต่ยังจับตุ๊กแกตัวเบิ้มติดมือออกมาด้วย “ตัวใหญ่มากคุณดูสิ”“เฮ่ยๆๆ! อย่าเอามันมาใกล้ฉันนะ ถอยออกไป๊!” เสียงเขาแหลมสูงฟังดูตลกมาก ม่านไหมหัวเราะเสียงดังจนน้ำตาเล็ด จังหวะนั้นเต๋ากับใหญ่เพิ่งโผล่เข้ามาพอดี ทั้งสองคนคงจะรีบวิ่งกันมาถึงได้หอบแฮ่กๆ เหงื่อแตกขนาดนั้น “เกิดอะไรขึ้นครับนายหัว ผมได้ยินเสียงร้อง” พี่เต๋าถาม“ทำไมนายหัวขึ้นไปยืนบนที่นอนครับ” พี่ใหญ่สงสัยไม่ต่างกัน ในเวลานี้ทะเลวิ่งหนีตุ๊กแกในมือของคนตัวขาวจนขึ้นไปยืนตัวสั่นบนเตียง อาการหวาดกลัวจนหน้าซีดเผือดทำให้เธอแกล