บททั้งหมดของ ท้ารักนายหัวมาเฟีย : บทที่ 31 - บทที่ 40

“เฮ่ย! เธอจะทำอะไรน่ะ” “ถามได้ก็เอาไพ่ออกไง” “เชี่ย! ม่านไหม” จะช่วยฟังกันหน่อยได้ไหมวะ ในห้องมีผู้ชายอยู่ด้วยตั้งสี่คน แต่แม่คุณเล่นถ่างคอเสื้อกว้างๆ จนเห็นความขาวผ่องด้านในเพื่อจะหยิบไพ่ที่ซ่อนไว้ในหน้าอกออกมาเขารีบยกมือปิดตาคิเรย์ในทันที “พวกมึงปิดตาเดี๋ยวนี้!” และยังสั่งเต๋าและใหญ่เสียงเข้ม สองคนนั้นรีบหลับตาตามคำสั่ง แค่เห็นใบหน้าบึ้งตึงของนายหัวก็กลัวตัวสั่นแล้ว “เอาออกหมดยัง”“อะ..อื้อ หมดแล้ว” ม่านไหมนำไพ่ไปเก็บที่เดิม ไม่ทันสังเกตท่าทีของสี่หนุ่มว่าตอนนี้กำลังอยู่ในสภาพไหน โดยเฉพาะสีหน้าขุ่นมัวของทะเล “เอามือมึงออกจากหน้ากูได้แล้วครับ” เมื่อกี้เขายังไม่ทันเห็นอะไรเลยด้วยซ้ำ ไอ้เพื่อนตัวดีแทบยกมือปิดตาแบบที่แทบจะตบหน้าเขาหงายหลัวเพราะมือใหญ่ๆ ของมัน“มึงปิดตากูแล้วเมื่อกี้ได้ปิดตาตัวเองด้วยไหม หรือว่ายืนมองน้องมันแบบนั้น” เค้นเสียงกระซิบถามให้ได้ยินแค่สองคนคำตอบของทะเลนั้น…“เสือก! กูจะปิดไม่ปิดก็เรื่องของกู แต่มึงอะต้องปิด จะมองอะไรมึงมีลูกมีเมียแล้ว เดี๋ยวกูฟ้องมุกดาซะเลยไอ้ห่านี่!”“เอ้าไอ้เวร! กูยังไม่พูดอะไรสักคำ” เพี้ยนหนักแล้วจริงๆ อาการหึงหวงออกนอกหน้าข

“แกแน่ใจใช่ไหมว่าทำแบบนี้จะได้ผลจริงๆ”“แน่นอนฉันมั่นใจ ม่านไหมมันต้องโกยเงินจากไอ้เจ้าของเกาะได้เยอะแน่ๆ มันไปอยู่ที่นั่นไม่ทันไรยังส่งเงินมาให้ฉันตั้งหลายหมื่น” มาลัยพูดอย่างโอ้อวด “ให้มันจริงเถอะ ฉันเลี้ยงมันมาตั้งแต่ตัวกะเปี๊ยกแต่พอโตเป็นสาวก็ดันใจแตก แรดหนีตามผู้ชาย ค่าข้าวค่าน้ำที่เสียไปตั้งเท่าไรฉันต้องได้คืนจากมันบ้าง” เสียงกระแหนะกระแหนของสารภี หญิงชราวัยใกล้แตะเจ็ดสิบปี ทว่ายังดูแข็งแรงกระฉับกระเฉงคือย่าเลี้ยงใจร้ายที่ม่านไหมไม่อยากนับญาติมาลัยได้ยินชัดเจนทุกคำแต่แทนที่หล่อนจะออกตัวปกป้องลูกกลับปล่อยให้สารภีด่าว่าม่านไหมอย่างเสียๆ หายๆ และที่พูดมานั้นล้วนไม่ใช่เรื่องจริงเลยด้วยซ้ำ ม่านไหมไม่เคยหนีตามผู้ชาย ไม่เคยเป็นเด็กใจแตก“มันรักปู่มันขนาดนี้ ยังไงมันก็ต้องยอมทำทุกวิถีทางให้ปู่มันรอด” มาลัยมองร่างชายชราที่นอนนิ่งรอความตายในห้องสี่เหลี่ยมคับแคบของบ้านสารภีม่านไหมไม่มีทางรู้เลยด้วยซ้ำว่าปู่ของเธอไม่ได้รับการรักษาตัวอีกต่อไปแล้ว เท่ากับว่าหากเธอหาเงินได้เท่าไร เงินนั้นจะไม่ตกถึงปู่สักบาท แต่จะกลายเป็นของแม่ใจร้ายและย่าเลี้ยงใจมาร คนพวกนี้ไม่ต่างอะไรจากปลิงคอยแต่จะ

“กับแกล้มค่า~” เสียงหวานใสของมุกดาเรียกสายตาหนุ่มๆ ให้หันมองก่อนจะยิ้มแป้นให้กับกลิ่นหอมๆ ชวนแกล้มเบียร์ “เมียใครเนี่ยน่ารักที่สุดเลย” คิเรย์เอื้อมมือหยิกแก้มภรรยาคนสวยเบาๆ อย่างมันเขี้ยว หวานฉ่ำไม่ไว้หน้าคนโสดทั้งหลาย“กูไปคุยโทรศัพท์แป๊บ” ทะเลบอกกับเพื่อนก่อนจะกดรับสายปลายทาง “ว่าไงดาหลา” เขากรอกน้ำเสียงตอบรับอีกฝ่ายก่อนเดินเลี่ยงออกไปม่านไหมได้ยินพอดีจึงรู้ว่าใครเป็นคนโทรมาทุกๆ วันดาหลาจะโทรหาเขาแบบนี้อยู่เสมอ ถามไถ่เรื่องสภาพอากาศอย่างเป็นกังวล ม่านไหมเข้าใจว่าพายุลมฝนของที่นี่คงทำให้เธอเป็นห่วงเขามาก ส่วนอีกคนที่โทรหาทะเลบ่อยเหมือนกัน จะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากแม่หน้าเหวี่ยง ยายนารี…หากคิดว่าดาหลาโทรเช็กทุกวันแล้ว ยายนี่แทบจะโทรเช้า เที่ยง เย็น แถมกลางดึกให้อีกรอบเลยก็ว่าได้‘นารีนี่มันเที่ยงคืนแล้วนะ ไม่หลับไม่นอนหรือไง’‘จะให้ฉันนอนหลับได้ไงพี่ติดอยู่ที่นั่นตั้งคน ฉันดูในข่าวจะมีน้ำป่ามาด้วย พี่ต้องระวังมากๆ เลยนะจ๊ะ’‘พี่รู้แล้ว นารีนอนเถอะ’กว่าคืนนั้นเขาจะเกลี้ยกล่อมยายนารีให้วางสายและอย่าโทรมาดึกๆ ดื่นๆ อีก ก็ต้องใช้เวลาอยู่พักใหญ่“ชิ! ขวัญใจสาวๆ จริงนะ” ม่านไห

เช้าของวันรุ่งขึ้น ม่านไหมชงกาแฟเตรียมไว้ให้ทะเลกินเป็นมือเช้าคู่กับข้าวเหนียวหน้ากุ้งและข้าวเหนียวหน้าสังขยาที่ดาหลาซื้อมาฝากตั้งแต่ไก่โห่ แต่เจ้าตัวกินไปแค่นิดเดียวก่อนจะหันมาออกคำสั่งกับเธอ “เดี๋ยวออกไปข้างนอกกับฉันหน่อย” “ไปไม่ได้” “ทำไมจะไปไม่ได้” เสียงเขาเข้มขึ้นอย่างคนโดนขัดใจ “ฉันมีนัดแล้ว” “นัดกับใคร” เขาเล่นซักถามละเอียด ดาหลานั่งทานโจ๊กเงียบๆ แต่สองหูคอยฟังและสองตาก็คอยมองตลอดเช่นกัน “พี่ปกรณ์ เราจะไปกินติ่มซำร้านเปิดใหม่กัน” คำตอบของอีกฝ่ายทำเขาหงุดหงิด ก็นี่แหละที่เขาจะชวนเธอไปด้วย อุตส่าห์ไม่กินข้าวเหนียวหน้ากุ้งของชอบที่ดาหลาซื้อมาฝากเพราะตั้งใจจะชวนเธอไปกินติ่มซำด้วยกัน แต่ไม่คิดเลยว่าเขาจะโดนปกรณ์ปาดหน้าเสียก่อน “งั้นฉันไปด้วย” “ห๊ะ?” “งงอะไร ก็บอกจะไปด้วย ฉันยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลยนะ” แต่ปกติเขาก็ไม่ทานอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ วันนี้คึกบ้าอะไรขึ้นมาถึงอยากไปด้วยกัน “แล้วที่ชวนฉันไปด้วยกันเมื่อกี้ คุณไม่ไปแล้วเหรอ” “ไว้วันหลัง” จะให้เขาบอกได้ไงว่าจริงๆ แล้วก็ชวนไปที่เดียวกันกับที่ปกรณ์ชวนเธอนั่นแหละ เขาไม่มีวันพูดหรอก “ดาหลาจะไปด้วยกันมั้ย” “อื้ม

ความสนิทของม่านไหมและปกรณ์เพิ่มขึ้นทุกวัน เธอและอีกฝ่ายชอบอะไรที่คล้ายคลึงกัน คุยด้วยแล้วไม่เบื่อ ปกรณ์เป็นให้ได้ทั้งเพื่อนและพี่ชาย เขาแสนดีมากจนม่านไหมยกให้เป็นอีกคนที่ไว้ใจ “หน้าบึ้งแบบนี้โดนนายหัวดุมาอีกแล้วใช่ไหมครับ” ปกรณ์ทักทายม่านไหมซึ่งหน้าม่อยหลังเดินกลับจากส่งปิ่นโตให้นายหัวทะเล ม่านไหมพยักหน้าช้าๆ ด้วยสีหน้าเซ็งสุดกำลัง “คราวนี้โดนดุเรื่องอะไรอีกล่ะ” “ก็เรื่องเดิมๆ ค่ะ พูดแล้วหงุดหงิด” เขาหาเรื่องดุเธอได้ตลอดนั่นแหละ ตั้งแต่วันที่มาส่งปิ่นโตครั้งนั้นก็ดูราวกับว่าทะเลทำตัวห่างเหินกับเธอไปเลย เขาทั้งเย็นชา ใจร้าย และชอบดุเธอแรงๆ จนหลายครั้งม่านไหมน้ำตาจุกอก เพราะสาเหตุนี้ทำให้เธอไม่สามารถเข้าถึงตัวเขาได้ง่ายๆ เหมือนครั้งก่อน แค่จะมองหน้ากันเขายังไม่มอง อีกอย่างตอนนี้ก็ใกล้ปีใหม่เข้ามาทุกที เธอขอเวลาช่วงเทศกาลตรงนี้เพื่อจะลาหยุดกลับบ้าน อยากไปตามหาปู่ที่จนแล้วจนรอดก็ไม่รู้ว่าท่านย้ายตัวไปรักษาโรงพยาบาลแห่งไหน แต่เขาใจร้ายมาก…ใจร้ายจริงๆ เขาไม่ยอมให้เธอได้ออกไปจากเกาะ คอยให้สองลูกน้องอย่างพี่เต๋าพี่ใหญ่จับตาดูไว้ตลอด ‘ไม่ได้! ฉันไม่อนุญาต ไม่ต้องหาข้ออ้างอะไรทั้งนั