Todos los capítulos de ท้ารักนายหัวมาเฟีย : Capítulo 51 - Capítulo 60

(ม่านไหม! ได้ยินที่เจ๊เรียกมั้ย) เสียงที่ดังจากสมาร์ตโฟนในมือ เกือบลืมไปว่ายังให้เจ๊ป๊อบปี้ถือสายรอ “มันเป็นไปได้ไงอะเจ๊ ฉันทำสะอาดทุกขั้นตอนเลยนะ แต่สามคนนี้ท้องเสียจริงๆ ไม่ได้แกล้งเล่นเลย” (เจ๊ได้ยินแล้ว จะเอาไงต่อทีนี้ ถ้าสามคนนั้นกินน้ำมะพร้าวของม่านไหมแล้วท้องเสียก็ต้องทิ้งยกถังเลยนะ เอาไปเสิร์ฟให้แขกไม่ได้หรอก มีหวังขี้แตกทั้งเรือแน่ๆ) นั่นน่ะสิ เธอไม่กล้าเสี่ยงเลย “ทำไงดีล่ะเจ๊ ถ้าไม่มีเครื่องดื่มเสิร์ฟแขกคุณทะเลต้องโมโหฉันมากแน่ๆ” เขาทุ่มเทกับงานนี้มากแค่ไหนทำไมเธอจะไม่รู้ เขาอยากให้ทุกอย่างออกมาเพอร์เฟกต์แต่มันจะพังก็เพราะเธอนี่แหละ (ก็ต้องทำใหม่อะ) “แล้วฉันจะหามะพร้าวจากไหนล่ะ นี่ก็ใกล้มืดแล้วด้วย” น้ำเสียงร้อนรนของม่านไหมไม่สมกับที่เป็นเธอเลย (ใจเย็นๆ ก่อน เจ๊พอมีวิธี ม่านไหมออกมาจากบ้านนะ เดี๋ยวเจอกันที่เดิม) “โอเคค่ะ ขอบคุณมากนะเจ๊” ไม่อยากเสียเวลาตั้งคำถามว่าวิธีของเจ๊ป๊อบปี้คืออะไร ม่านไหมรู้แค่ว่าตอนนี้เธอต้องไปหาเจ๊ก่อน ส่วนเรื่องนารีและเพื่อนที่ยังใช้ห้องน้ำ เธอก็ต้องปล่อยเลยตามเลย คนกำลังปลดทุกข์จะให้ไล่ออกไปก็คงไม่ได้ ม่านไหมและเจ๊ป๊อบปี้มาถึงจุดนั

“เททิ้งทำไมเสียดายของ” “อ้าว…” อีกฝ่ายงุนงงไปไม่เป็น คิดว่าเขาต้องเข้าข้างเธอแน่ๆ แต่ทำไมถึงได้มองเธอด้วยสายตาเย็นชาแบบนั้น “ม่านไหมเทของเก่าทิ้งแล้วทำใหม่ตั้งแต่เมื่อคืน คงไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ” เพราะในมือเขาตอนนี้ก็ยังถือน้ำมะพร้าวอัญชันที่ว่าอยู่เลย ดาหลาที่เพิ่งรู้ความจริงถึงกับนิ่งงัน ความรู้สึกเจ็บใจแทรกซึมเข้าเนื้อหนังของเธอเหมือนได้รับยาพิษ “รีบไปช่วยคนอื่นเถอะ” “จ๊ะพี่” ม่านไหมกำลังจะเดินตามดาหลาออกไปเหมือนกัน แต่ทะเลกลับจับข้อมือเธอไว้แน่น “เดี๋ยวก่อน ฉันมีเรื่องคุยกับเธอ” ดาหลาหันกลับมามอง ความเจ็บใจเพิ่มขึ้นทวีคูณ อะไรที่เคยกักเก็บไว้ในใจบัดนี้มันเก็บไว้แทบไม่ไหวอีกแล้ว “ค่อยคุยไม่ได้เหรอ ฉันจะไปช่วยคนอื่นก่อน” ไม่มีอารมณ์คุยกับเขาสักนิด ยังไม่หายแค้นเรื่องเมื่อวานเลยนะ “อย่าขัดคำสั่งฉันม่านไหม” เขากระตุกข้อมือเล็กให้หยุดยืนนิ่งๆ หลังจากที่เธอกำลังจะชิ่งหนีออกไป “เรื่องเมื่อวานที่ไม่ได้ถามให้ชัดว่าเธอไปไหนมาฉันขอโทษ” เดี๋ยวนี้เขาพูดขอโทษบ่อยขึ้นเยอะ ถ้าฟังกันก่อนตั้งแต่แรกก็คงไม่ต้องมาเสียฟอร์มทีหลัง แต่ก็อย่างว่าเขาเคยฟังเธอซะที่ไหน อารมณ์ตัวเอง

เสียงพลุดังต่อเนื่องประมาณสิบนาทีจากนั้นทั่วทั้งเกาะก็กลับมาสงบเงียบเหมือนเดิม มันเป็นมาตรการเข้มงวดของทะเลที่อนุญาตให้มีการจุดพลุได้แต่ต้องอยู่ในเวลาที่เขากำหนด ที่เกาะไม่มีหมาแมวจรก็จริงแต่สัตว์เลี้ยงมีเจ้าของก็ต้องได้รับการดูแลอย่างใกล้ชิด จะปล่อยให้เสียงพลุประทัดดังทั้งคืนก็ไม่ไหว “โชคดีที่แซลมอนไม่วิ่งออกนอกบ้าน” ก่อนทะเลพรวดพราดเข้ามาเขาเปิดประตูทิ้งไว้ด้วย ถ้าเจ้าแซลมอนหนีหายออกไปแล้วหาตัวไม่เจอม่านไหมคงร้องไห้ขี้มูกโป่ง “กินเยอะๆ นะดื้อ” ปลอบใจด้วยแมวเลียเจ้าจิ๋วก็หายอาการเสียขวัญแล้ว ระหว่างนั้นม่านไหมไม่รู้ว่าทะเลคุยอะไรกับปกรณ์ เขาใช้สายตาบังคับให้เธอพาเจ้าแซลมอนเข้าห้อง ส่วนปกรณ์ก็พยักหน้าให้ม่านไหมคลายความกังวลใจว่าอยู่ตามลำพังกับทะเลได้ไม่ต้องเป็นห่วง จะไม่ให้เป็นห่วงได้ไง ก่อนหน้านี้ยังกระชากคอเสื้อจะต่อยเจ๊อยู่เลยเหอะ “งั้นฉันก็ต้องขอโทษด้วยนะที่ใช้ความรุนแรงกับนาย” หลังจากทำความเข้าใจกับปกรณ์เรื่องที่อีกฝ่ายไม่ใช่ชายแท้แต่แอ๊บ แมนจนเขาดูไม่ออก เป็นต้นเหตุอารมณ์แปรปรวนในช่วงนี้ “ไม่เป็นไรค่ะ เอ่อ…ขอพูดแบบนี้แล้วกันนะคะ ไหนๆ นายหัวก็รู้เรื่องของนี่แล้ว” “อ

“อึก!…ใหญ่จัง” ความอลังการที่เห็นผ่านร่มผ้ามาตั้งนาน บัดนี้มันแข็งขึงเป็นลำยาวชี้โด่เด่เกือบดีดใส่หน้า ไซซ์บ้องข้าวหลามของเขาคงจะทำให้ขาถ่างไปหลายวันหากใครโดนเข้าไป แค่คิดม่านไหมก็เสียววูบไปหมด “จับดิ มันไม่กัดหรอก” มือหนารูดกำส่วนนั้นของตนท้าทายสายตา เขาเอนหลังพิงพนักโซฟาด้วยท่วงท่าร้อนแรง ร่างกายเขาดูดีมากจริงๆ อย่างกับหุ่นรูปปั้นประติมากรรมชิ้นเอก สมแล้วที่ออกกำลังกายหนักทุกวัน ม่านไหมกลืนน้ำลายลงคอ คิดเข้าถ้ำเสือก็ต้องใจดีสู้เสือ มือนุ่มกอบกุมท่อนเนื้อสีคล้ำเหมือนสีผิวของเขาตัดกับมือขาวสว่างราวไข่มุกของเธอ ทว่าปลายหัวหยักกลับอมชมพูเหมือนไอศรีมช็อกโกแลตที่ท็อปด้วยลูกสตรอว์เบอร์รีมันใหญ่เสียจนเกือบกำไม่รอบด้วยซ้ำ ขนาดของเขามันเท่าไรกันเนี่ย “ฉันใช้ปากให้นะ” “อืม เอาเลย…จะทำอะไรกับมันก็ได้ทั้งนั้น” ทะเลอนุญาตเต็มที่เพราะตอนนี้เขาไม่ไหวแล้ว ร่างกายเรียกร้องให้คนตัวเล็กปู้ยี้ปู้ยำกันเต็มที นัยน์ตาคมกริบจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวไม่ละสายตา มือของม่านไหมที่รูดกำลำเนื้อของเขาขึ้นลงว่านุ่มแล้ว ยังสู้ริมฝีปากเธอไม่ได้เลย ปากจิ้มลิ้มที่ครอบดูดส่วนหัวในทันทีทำเขาต้องจิกนิ้วมือเข้ากับเบ

“อ่า~ เสียว” เรือนร่างขาวเนียนก่อนหน้านี้แดงเป็นรอยฝ่ามือที่ทะเลลูบจับ ร่างเธอสั่นสะท้านไปตามแรงกระแทกกระทั้นของเขาที่เริ่มใส่เข้ามาไม่ยั้ง เอ็นใหญ่ครูดเข้าออกโพรงเนื้ออ่อนนุ่ม เสียงครางแหบต่ำในลำคอกับสายตาล้ำลึกคู่นั้นราวกับจะดึงตัวเธอให้จมลึกในห้วงสวาทที่เขาก่อขึ้น หน้าท้องแกร่งขมวดเกร็งจนเห็นไลน์กล้ามชัดยิ่งกว่าเดิมเมื่อเขากระทุ้งตัวตนเข้าออกเป็นจังหวะถี่รัว เหงื่อเม็ดหนาไหลลงตามกรอบหน้าหล่อจรดลำคอแกร่ง ลูกกระเดือกนูนทำเธอใจสั่น ร่างกายของคนที่ดูดีมากขนาดนี้กำลังทำเรื่องอย่างว่ากับเธอ แถมไซซ์ตรงนั้นก็ใหญ่เป็นบ้า วาสนากีม่านไหมชัดๆ เลย “อะ อ่า เสียวมากเลยคุณ” ลึกทุกดอก แรงทุกการขยับ เขาทำคนสวยตรงหน้าตาลอยไปหมดแล้ว ร่องแคบที่กลืนลำเนื้ออวบมันทั้งลื่นและอุ่นดีเหลือเกิน ทะเลขบกรามแน่นให้กับความเสียวซ่านที่ร่างเล็กมอบให้เขา “โดนตอกขนาดนี้เลิกเรียกคุณได้แล้ว” “ทำไมล่ะ อ๊ะ! อ่า” คำถามปนเสียงครางและดวงตากลมสวยปรือมองใบหน้าเข้มจัด ขณะที่เขายังไม่หยุดขยับสะโพก นิ้วมือหยาบก็เล่นจุกนมอมชมพูของเธอด้วยเช่นกัน “เรียกคุณมันห่างเหิน ฉันไม่ชอบ” “งั้นจะให้เรียกอะไร” ม่านไหมคุมสติถามกลับไป