All Chapters of ท้ารักนายหัวมาเฟีย : Chapter 61 - Chapter 70

“ถ้าลุกไม่ได้เดี๋ยวพี่อุ้ม” “มะ…ไม่ต้อง ลุกได้ ฉันลุกเองได้” อารามความตกใจที่เขาขยับเข้าใกล้กันทำให้หญิงสาวดีดตัวลงจากเตียง ขาที่ทรงตัวยืนแทบทรุดกองกับพื้น ความร้าวระบมตรงนั้นเล่นงานกันอย่างหนักแต่ต้องพยายามประคองตัวให้คงที่และสีหน้ากลบเกลื่อนความเจ็บปวด ทะเลจับตามองคนตัวเล็กที่เดินเข้าห้องน้ำด้วยท่าทางแปลกๆ เหมือนเพนกวินหัดเดินเตาะแตะ เขายิ้มขำกับความพยายามนั้น ไม่รู้เธอเขิน อาย หรือว่าอะไรกันแน่ถึงไม่ยอมให้เขาช่วย แต่นับถือความแกร่งที่สามารถพาตัวเองเข้าห้องน้ำได้แม้เมื่อคืนจะโดนจัดหนักจนเขาคิดว่าต้องป่วยนอนซมลุกไม่รอดแล้วก็ตาม ม่านไหมใช้เวลาในห้องน้ำนานพอสมควร ความปวดร้าวแต่ละย่างก้าวทำเธอสูดลมหายใจหนัก กว่าจะจัดการตัวเองให้อยู่ในชุดเสื้อผ้าปกติก็แทบร้องขอชีวิตต่อพระเจ้า เธอออกจากห้องน้ำด้วยสภาพทุลักทุเล สายตากวาดมองเจ้าของห้องที่ไม่ได้นั่งรอบนเตียงอย่างที่คิด ทว่าเขากลับอยู่ด้านนอกระเบียงพร้อมกับเจ้าแมวส้มของเธอ “กินเยอะๆ ไอ้ดื้อ” แมวเลียสำหรับบำรุงร่างกายยื่นป้อนให้เจ้าจิ๋วที่เลียกินอย่างเอร็ดอร่อย นับวันเจ้าแซลมอนโดนขุนจนอ้วนกลมเข้าไปทุกที ม่านไหมถือถาดอาหารไปนั่งร่วม

“รีบกลับเนอะ ไม่เอาแล้วเพื่อนฝูง ใจมันไม่อยู่ที่นี่แล้ว” คำแซวที่มาพร้อมเสียงหัวเราะ ทะเลกรอกเครื่องดื่มมึนเมาใส่ปากรวดเดียวหมดแก้วในชั่วพริบตาก่อนจะยกนิ้วกลางให้เพื่อนรายตัว “ใครสะเหล่อโทร.มาขัดจังหวะกู กูจะตัดไข่โยนทิ้งลงทะเลให้ฉลามแดกให้หมด” ขู่ด้วยสีหน้าเอาจริงแต่ไม่มีใครกลัวสักคน เอาแต่ขำกันยกใหญ่เหมือนเพิ่งได้ยินมุกตลกไปหมาดๆ จนอยากถามพวกมันว่า… “หัวเราะหาพ่อมึงเหรอ!” “ไอ้เวรนี่ เขินแล้วด่าพ่อกูเลยนะ” พายัพเตะก้นหนาๆ ของเพื่อนที่เพิ่งเดินหันหลังออกไปจากห้องวีไอพีในคลับสุดหรู พวกเขาไม่ได้หนีเที่ยวกันตามลำพังแต่ยังพาหวานใจของแต่ละคนมาด้วย ส่วนไอ้คนไม่มีหวานใจก็กำลังจะกลับไปหา ทรงนี้รู้เลยว่ารีบกลับทำไม ไม่ติดใจก็ติดหอย! “ไหนพี่ทะเลเคยบอกจะไม่หาเมียแล้วไงคะ” ต้นหยงถามคนเป็นสามี พายัพถึงกับหัวเราะร่า “ที่รักจะเอาอะไรมากกับคำพูดไอ้ทะเลคะ แค่มันให้ม่านไหมอยู่บ้านเดียวกัน มันก็แพ้ใจตัวเองตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว” ผู้ชายที่รักความเป็นส่วนตัวขั้นสุดแต่ยอมให้ผู้หญิงที่ไหนไม่รู้อยู่อาศัยบ้านเดียวกับตัวเอง แม้เป็นแม่บ้านแต่สิทธิพิเศษเหนือกว่าใคร พวกเขารู้ตั้งแต่มันพาม่านไหมไป

“อื้อ~ พี่ทะเลเสียบเข้ามาได้ไหม” ถึงกับเป็นฝ่ายขอร้องเขาเองอย่างลืมอาย อาการปวดระบมยังมีอยู่ก็จริงแต่ความต้องการอันแรงกล้าอยากให้เขากระแทกกระทั้นมีมากกว่า ทะเลหยักยิ้มพอใจกับเสียงอ้อนหวานๆ ที่ม่านไหมขอร้องเขา ไม่เสียแรงที่เล้าโลมเก่งจนน้ำรักของเธอชุ่มเตียงขนาดนี้ “ยังเจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอ แค่ถูข้างนอกก็พอเนอะ ไว้เธอหายเจ็บค่อยทำก็ได้” “อื้อ ไม่เอา~ ใส่เข้ามาเลยนะ…นะคะ” ม่านไหมอ้อนมาก เสียงหวานจับใจนั้นซาบซ่านทั่วขั้วปอดของคนฟังจนเกือบยั้งใจไม่ไหวแล้วจริงๆ “อย่าดื้อสิ ถ้าพี่เสียบเข้าไปเธอก็รู้ว่าพี่ทำเบาๆ ไม่ได้ เธอจะเจ็บตัวมากกว่าเดิมนะ” พูดเหมือนห้ามแต่การกระทำตรงข้ามกันเลย เขาถูส่วนแข็งขืนที่ร้อนฉ่าเร็วขึ้นอีก แรงเสียดสีนั้นทำม่านไหมอารมณ์พุ่งพล่าน ความอดทนของเธอหมดลงในที่สุด มือเรียวขาวคว้าท่อนเนื้อสีช็อกโกแล็ตกดเข้าในรูสวยของตน ก่อนจะแอ่นสะโพกเข้าหาเขาเพื่อให้ร่องแคบกลืนกินส่วนนั้นจนหมด “อ๊ะ! ซี้ดดด ม่านไหม” ทะเลเปล่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ ม่านไหมจู่โจมเขาอย่างรวดเร็ว ร่องคับแน่นบีบรัดตัวตนเขารุนแรงเมื่อเธอค่อยๆ บดกายเข้าหาอย่างล้ำลึกจนกลืนกินมันมิดทั้งลำ “อ๊า! เสียวจัง” ข

“แกจำใส่สมองไว้เลยนะ ถ้าแกยังทำให้นายหัวหันมาสนใจแกแบบอีนังชบาไม่ได้ สักวันฉันจะขายแกให้ไอ้พวกฝรั่งเหมือนที่ฉันทำกับมัน” ถึงคราวนี้หัวของดาหลาสั่นโยกจากแรงนิ้วที่จิ้มขมับรุนแรงครั้งสุดท้ายจนตัวเธอเซถอยหลังเลยด้วยซ้ำ นัยน์ตาแข็งกร้าวคู่นั้นเจือหยาดน้ำที่เอ่อคลอด้านใน มองผู้เป็นแม่บังเกิดเกล้าที่ใส่อารมณ์กันเสร็จแล้วก็เดินตึงตังออกจากครัว “ฮึก!” ดาหลากลั้นก้อนสะอื้นลงคอเพื่อไม่ให้เสียงร้องเล็ดรอดออกมา หากอีกฝ่ายได้ยินเข้าและรู้ว่าเธออ่อนแอจะโดนหนักยิ่งกว่าเดิม ที่แม่เรียกจิกหัวชบาผู้เป็นพี่สาวของเธอเมื่อสักครู่ได้ยินไม่ผิดหรอก แม่เรียกชบาแบบนั้นมาตั้งแต่ไหนแต่ไรเพราะความจริงแล้วชบาไม่ใช่ลูกของแม่ ทุกคนบนเกาะนี้ที่รู้จักครอบครัวเธอก็รู้เรื่องนี้ดี ชบาเป็นลูกของพ่อกับภรรยาคนแรก ทว่าเมื่อแม่ของชบาเลิกรากับพ่อและไปมีสามีใหม่ พ่อของชบาก็มีบ้าง หนุ่มใต้ชาวเลจับปลาหาปูไปวันๆ ได้พบรักกับหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่ทำงานเป็นเด็กบาร์ ผู้หญิงคนที่ว่ากล่าวมานี้จะเป็นใครเสียอีกหากไม่ใช่แม่ของดาหลา เมื่อตกหลุมรักและแต่งงานอยู่กินกันมาหลายปี บุษบาเป็นทั้งเมียและแม่ที่ดีให้ลูกทั้งสองคน ไม่ว่าจะดาหลา

“ไหนบอกจะกลับเร็วไง นี่มันเกือบสองทุ่มแล้วนะ เขาไปอยู่ที่ไหนของเขาเนี่ย” ม่านไหมบ่นอุบอิบอยู่คนเดียว เธอทำอาหารรอเขาตั้งนาน จัดโต๊ะทิ้งไว้จนกับข้าวเย็นชืดหมดแล้ว ทว่ายังไร้เงาของทะเลทั้งที่เจ้าตัวบอกจะรีบกลับ บางทีเขาอาจจะยังทำงานไม่เสร็จ หรือไม่ก็มีงานด่วนเข้ามา ม่านไหมคิดในแง่ดี คนตัวเล็กเฝ้ารอจนสัปหงกไปหลายรอบ เมื่อได้ยินสายเรียกเข้าจากมือถือที่วางใกล้ตัว เธอแทบตะครุบรับสายเสียเดี๋ยวนั้น “พี่ทำงานเสร็จยังคะ ทำไมวันนี้กลับช้าจัง กับข้าวเย็นหมดแล้ว” กรอกเสียงถามปลายสายอย่างรวดเร็ว (ไม่ต้องรอพี่นะ เธอกินก่อนได้เลย พี่คงกลับดึก) เขาไม่ตอบคำถามเธอแต่บอกให้ไม่ต้องรอกันแทน เธอไม่ทันถามอะไรต่อก็โดนอีกฝ่ายชิงวางสายไปเสียก่อน ทั้งงุนงงไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าทะเลมีเรื่องด่วนอะไรมากแค่ไหน ทำไมถึงได้รีบนัก ในเมื่อเขาไม่ให้รอ ม่านไหมก็ลงมือจัดการอาหารตรงหน้า ทว่ามื้อนี้กินได้ไม่กี่คำก็อิ่มเสียแล้ว เก็บโต๊ะจานชามเรียบร้อยก็อาบน้ำอาบท่า ไม่ลืมแวะเข้าห้องเจ้าแซลมอนเหมือนเดิม เจ้าแมวส้มนับวันก็ยิ่งตัวอ้วนตุ๊บเข้าไปทุกที เอาแต่กิน นอนแล้วก็ตื่นมาเล่น วนลูปแบบนี้ทั้งวัน ม่านไหมนั่งแปะบนพื้