All Chapters of ท้ารักนายหัวมาเฟีย : Chapter 71 - Chapter 80

ตำหนักพ่อหมอเสือ เจ้าของตำหนักไม่อยู่ ผู้คนจึงไม่ได้แน่นเหมือนเช่นทุกวัน แม้จะมีกระทิงที่เป็นถึงลูกเจ้าของตำหนักแต่กลับไม่ได้รับอนุญาตจากผู้เป็นพ่อให้รับลูกค้า เช้าวันนี้กระทิงอารมณ์ดีกว่าใครเพราะเขามีนัดกับน้องดาหลาคนสวย แถมน้องดาหลาจะมาหาเขาถึงเรือนอีก แค่คิดไอ้กระทิงก็คึกคักเหมือนดีดม้า ตื่นมาแต่งตัวหล่อตั้งแต่ไก่โห่และยังฉีดน้ำหอมจนกลิ่นฟุ้งไปทั่วบ้าน “มึงดูพี่กระทิงดิไอ้เข้ม ตื่นเต้นกว่าตอนพ่อเสืออนุญาตให้ไปเที่ยวกรุงเทพฯ อีก” เขียวกระซิบกับเพื่อนเสียงเบา ขณะสองสายตายังจ้องมองลูกพี่ที่ยืนแอ๊คท่าหล่อหน้ากระจกประหนึ่งเป็นดารารอสัมภาษณ์จากนักข่าว “เอาน่า มึงก็รู้ว่าพี่กระทิงชอบนังดาหลามาตั้งแต่ไหนแต่ไร โอกาสมาถึงทั้งที ถ้ากูเป็นพี่กระทิงก็คงอาการแบบนี้แหละ” เข้มสนับสนุนลูกพี่เต็มที่ บูชากระทิงไม่ต่างจากพระเครื่องที่ห้อยคอ เมื่อถึงเวลาดาหลาก็มาตามที่นัดไว้ เธอได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากพวกของกระทิง ดาหลาเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ ผิวน้ำผึ้ง หน้าคม ผมยาวฉบับสาวใต้ถูกใจกระทิงเป็นที่สุด เรียกได้ว่าหลงเสน่ห์ดาหลามาตั้งแต่สมัยเรียนเลยล่ะ “พวกมึงออกไปรอด้านนอก กูจะคุยกับน้องดาหลาสอ

“ไม่รู้แหละ แกคือคนทำไอ้น้ำมะพร้าวนั่น แกก็ต้องรับผิดชอบ” “ฉันไม่รับผิดชอบอะไรทั้งนั้น ฉันไม่ใช่คนทำ คุยกับเธอมีแต่เสียเวลา วัวควายมันยังรู้เรื่องกว่าซะอีก หลีกไปซะ..เสียเวลาฉันมากพอแล้ว” ม่านไหมเอ่ยเสร็จก็ตั้งท่าจะเดินเบียดนารีออกไป อารมณ์ของคนโดนด่ายิ่งโกรธจัดกว่าเก่า “ฉันไม่ให้แกไป!” นารีปัดไอติมในมือม่านไหมตกพื้น “เฮ้ย! ทำบ้าไรวะ” ม่านไหมมองอย่างแสนเสียดาย กว่าจะวิ่งตามรถเข็นของลุงทันมันเหนื่อยแค่ไหน แต่นารีกลับมาปัดของกินเธอทิ้งหน้าด้านๆ “ไม่ต้องดงไม่ต้องแดก! แกมีเรื่องต้องสะสางกับพวกฉันอีกเยอะ พวกแกเอาตัวมันมา” นารีใช้อำนาจบาตรใหญ่ให้เพื่อนสองคนฉุดกระชากลากแขนม่านไหมมาด้วยกัน เข็มและเหมยนั้นแรงเยอะมากจนยากที่จะดิ้นให้หลุด จะตะโกนเรียกให้คนช่วยก็โดนมือใหญ่ๆ เหมือนมือผู้ชายของเหมยตะปบปากจนเจ็บไปหมด “อื้อออ!” ตอนวิ่งตามลุงรถเข็นขายไอติมก็วิ่งมาตั้งไกล แถมบริเวณนี้ก็ไม่มีนักท่องเที่ยวสักคน ม่านไหมได้แต่หวังว่าบริเวณหน้าหาดนั้นจะมีใครหันมามองเห็นเหตุการณ์นี้บ้าง ปกรณ์นอนไถมือถือเพลินจนลืมดูเวลา แต่เมื่อรู้สึกว่าม่านไหมไปซื้อไอติมตั้งนานยังไม่กลับมาสักที ชายหนุ่มก็ชะเง้อค

“นังดาหลามันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ เห็นไหมล่ะฉันเคยพูดผิดที่ไหนว่ามันก็ชอบพี่ทะเล อยากได้เขาตัวสั่นจนต้องทำของสกปรกใส่ นังนี่มันร้ายเงียบจริงๆ” นารีด่าว่าดาหลาเป็นชุดด้วยความโมโหขณะพากันเดินออกมาจากป่า ต่างฝ่ายต่างไม่มีอารมณ์ทะเลาะกันต่อก็ตั้งแต่ได้ยินบทสนทนานั้น ไม่มีใครคาดถึงกับสิ่งที่ได้ยิน มันเหลือเชื่อที่คนนิ่งเงียบเรียบร้อยมาตลอดอย่างดาหลาจะทำเรื่องสกปรกพันนี้ ขนาดนารีที่ว่าแรงสุดๆ แล้วยังด่ากราดกับวิธีต่ำๆ ของดาหลาเลย “พวกนั้นบอกว่าพิธีจะมีขึ้นคืนนี้ งั้นพวกเราต้องบอกพี่ทะเล” ม่านไหมพูดออกไป คนเดียวที่จะหยุดเรื่องนี้ได้ก็มีแค่เขานี่แหละ “แล้วแกรู้เหรอว่าพี่ทะเลอยู่ที่ไหน” นารีหรี่ตาถาม ตอนนี้พักรบกับม่านไหมไปก่อนเพราะยังไงก็ต้องรวมใจกันจัดการเรื่องดาหลา ถ้าเสร็จจากเรื่องนี้แล้วค่อยกลับมาหยุมหัวกันใหม่ก็ยังไม่สาย “ฉันจะลองโทร.หาเขาดู” “ที่นี่ไม่มีสัญญาณหรอกม่านไหม เราต้องออกจากป่าก่อน” ปกรณ์เอ่ยขึ้นบ้าง “เราต้องกลับไปเอารถด้วย ระหว่างนั้นม่านไหมก็โทร.หานายหัว เดี๋ยวพี่พาไปหานายหัวเอง” “นี่ๆ ขอพวกฉันไปด้วยสิ” นารีเสนอหน้าก่อนจะโดนสองสายตาของม่านไหมและปกรณ์พร้อมใจหันมามอง

“พอสักทีดาหลา เลิกว่าม่านไหมเสียๆ ได้แล้ว!” “ไม่พอ! ฉันเกลียดมัน มันแย่งพี่ไปจากฉัน” “แย่งเหรอ? ขอโทษนะ พี่ไปเป็นของเธอตอนไหน” ทะเลมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาผิดหวัง แต่คนโดนมองไม่รู้สึกสำนึกเสียใจอีกแล้ว ดาหลาไม่ชอบม่านไหมตั้งแต่แรกเห็น คิดมาตลอดว่าทำไมผู้หญิงคนนี้ต้องได้ใกล้ชิดพี่ทะเลด้วย ตั้งแต่ตอนไปตลาดกับม่านไหมครั้งแรก เธอก็ปล่อยให้ม่านไหมโดนพวกนารีรังแกแล้วยืนมองอย่างเฉยชาก่อนจะเข้าไปช่วยและแสร้งเป็นห่วงเป็นใย ตอนเอาขนมไปให้ทะเลแต่ดันไปเห็นเขาจูบกับม่านไหมในโรงรถแทบจะเอากันตรงนั้น เธอโกรธตัวสั่นและเปลี่ยนความคิดตัวเองเสียเดี๋ยวนั้น ไม่ใช่ไม่ชอบม่านไหมแต่เกลียดเลยต่างหาก ไหนจะตอนที่ม่านไหมหิ้วปิ่นโตไปให้ทะเลทุกวัน เธอก็ทำบ้างเพราะกลัวม่านไหมจะทำคะแนนแซงหน้าตัวเอง แต่ทะเลก็ปฏิเสธที่จะรับปิ่นโตของเธอ เพราะเขามัวแต่ติดใจม่านไหมและรสมือการทำอาหารของมัน เขาไปเยี่ยมคิเรย์ที่กระบี่ เธอก็คิดอย่างดีใจว่าเขาจะพาเธอไปด้วยแน่ๆ ทว่าคนที่เขาเลือกกลับเป็นม่านไหมอีกแล้ว ทั้งที่มันเป็นแค่แม่บ้าน แต่เขาให้ความสำคัญกับมันทุกอย่าง เธอโกรธและก็เกลียดเป็นที่สุด เพราะแบบนี้ไงเธอถึงต้องเลือก

ทะเลออกกำลังกายเสร็จก็รีบมานั่งรอที่โต๊ะอาหารเพื่อทานข้าวเช้าฝีมือม่านไหม แววตาอ่อนโยนที่เขามองหญิงสาว ไหนจะรอยยิ้มอบอุ่นนั่นอีก ม่านไหมท่องในใจมันคือสิ่งจอมปลอม ห้ามหลงดีใจและรู้สึกถลำลึกอีกเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นเธอจะติดอยู่ในบ่วงนี้ไม่มีทางเอาตัวเองออกมาได้ “กับข้าวฝีมือเมีย อร่อยจังเลยครับ” ทำดีด้วย พูดเพราะให้ตายใจ ม่านไหมรู้สึกดีกับคำพูดเขาทุกอย่างแต่แค่ไม่แสดงออก เธอแค่นยิ้มรับเพียงเล็กน้อยเท่านั้น“เย็นนี้พี่อยากกินแกงส้มผีมือเธออีก ทำให้พี่กินหน่อยนะ”“ค่ะ” ม่านไหมตอบรับสั้นๆ ยิ้มสู้ด้วยหัวใจที่ปวดหนึบ “น่ารักที่สุด” ทะเลหอมหัวคนน้องฟอดใหญ่ชื่นใจ เติมพลังก่อนออกไปทำงาน “พี่ไปก่อนนะครับ แล้วจะรีบกลับมาทานข้าวเย็นฝีมือเมีย” เขายิ้มหวานทิ้งท้าย คำก็เมียก็คำก็เมีย มันคงรู้สึกดีมากกว่าถ้าเขาไม่ได้มีเธอเป็นเมียแค่คนเดียวทั้งวันม่านไหมพยายามติดต่อแม่ โทร.หานับสายไม่ถ้วนกว่าอีกฝ่ายจะรับสายเธอ (แกจะโทร.มาทำไมนักหนา ก็บอกแล้วว่าปู่แกเดี๋ยวทรุดเดี๋ยวดี หรือว่าที่โทร.มามีเงินค่าผ่าตัดแล้ว) นั่นคือประโยคแรกที่คนเป็นแม่พูดกับเธอหลังจากไม่ได้คุยโทรศัพท์กับผู้เป็นลูกสาวนานนับอาทิต