All Chapters of ท้ารักนายหัวมาเฟีย : Chapter 91 - Chapter 100

ดวงตาคู่งามโดนม่านน้ำสีใสคลอเคล้าจนมองเห็นสิ่งตรงหน้าพร่าเลือน ปลายจมูกแดงรั้นจากการสูดลมหายใจเข้าออกอย่างหนักยิ่งทำให้ใบหน้าหวานล้ำดูน่าสงสารจับใจเข้าไปกันใหญ่ ร่างกายที่สั่นเทาจากการกั้นก้อนสะอื้นแนบชิดในวงแขนแข็งแรงของคนตัวสูงข้างกายที่กอดไหล่เธอไว้อย่างเป็นห่วงม่านไหมป้ายน้ำตาออกจากดวงหน้าบวมช้ำ เธอร้องไห้จนเจ็บตาไปหมด การที่ต้องมาเห็นชื่อของปู่อยู่บนเจดีย์เก็บอัฐิไม่ใช่สิ่งที่จะทำใจยอมรับได้ง่ายๆ “ฮึก หนูขอโทษนะคะที่หาเงินมารักษาปู่ไม่ทัน ไม่งั้นปู่ก็คงไม่เป็นแบบนี้” เสียงที่เปล่งจากริมฝีปากบางทั้งสั่นเครือและเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “อย่าโทษตัวเองเลยม่านไหม เธอพยายามเต็มที่ที่สุดแล้ว อย่าทำให้ปู่เป็นห่วงสิ” ทะเลโอบแขนคนตัวเล็กไม่ปล่อย เขาเข้าใจอารมณ์ความเจ็บปวดของการสูญเสียคนสำคัญในชีวิตเป็นอย่างดี เพราะครั้งหนึ่งเขาก็เคยเสียแม่ไปเหมือนกัน แต่เขาไม่อยากให้ม่านไหมโทษตัวเอง เธอพยายามดิ้นรนหาวิธีช่วยยื้อชีวิตปู่ทุกทางแต่เมื่อถึงเวลาที่ท่านจะไป แม้มีเงินมากมายขนาดไหนก็ไม่อาจซื้อเวลาชีวิตได้“เรายังไม่ทันได้บอกลากันเลย ปู่ก็ทิ้งหนูไปซะแล้ว”ชีวิตนี้เธอผูกพันกับปู่มากที่สุด ผู้

“โธ่ ใครมันจะมือนุ่มเท่าเมียพี่อะ ไม่มีหรอก อีกอย่างผัวเธอไม่ใช่คนเจ้าชู้นะ” เขายิ่งกอดคนตัวเล็กแน่นขึ้น สันจมูกลากไล้ไปตามผิวเนื้อเนียนนุ่มอย่างเอาใจ ทะเลคงจะอ้อนม่านไหมหนักกว่านี้หากเสียงตะโกนเรียกชื่อเขาไม่ดังขึ้นเสียก่อน ไม่ใช่เสียงของเต๋าและใหญ่แต่อย่างใด เป็นเสียงเข้มๆ ของผู้ชายที่เหมือนจะมีอายุมากกว่าเขา “พ่อหมอเสือ” เมื่อเดินออกมาดูก็พบว่าพ่อหมอเสือมาหาเขาถึงบ้าน แต่ไม่ได้มาคนเดียวยังพากระทิงผู้เป็นลูกชายกับเจ้าเขียวและเข้มมาด้วย พ่อหมอเสือพาลูกชายมาขอขมาทะเลที่เคยก่อเรื่องเอาไว้ กระทิงยังกล้าๆ กลัวๆ มองหน้านายหัวทะเลได้ไม่เต็มตานัก แต่ก็ยอมขอขมาเพราะตนนั้นผิดจริงๆ “อืม กูยกโทษให้มึง ต่อไปก็อย่าทำแบบนี้อีกล่ะ” สีหน้ากระทิงรู้สึกผิดและสำนึกได้อย่างที่พูดมาจริงๆ เขาจึงยอมให้อภัยไม่ผูกใจเจ็บ อีกอย่างก่อนหน้านี้ก็คงโดนพ่อตัวเองสั่งสอนมาไม่ใช่น้อย แต่ละคนหน้าจ๋อยเจื่อนสนิท “พวกเอ็งออกไปรอข้างนอกก่อน ข้ามีเรื่องจะคุยกับนายหัว” น้ำเสียงดุดันของพ่อหมอเสือทำให้ทั้งสามคนรีบทำตามคำสั่งทันที ม่านไหมเห็นว่าเรื่องที่คุยกันเน้นเรื่องงานเป็นหลัก เธอจึงไม่อยากนั่งนาน พอดีมีข้อความ

“อยากใส่เอาใจพี่ไง ชอบมั้ยคะ” ถามอย่างเดียวไม่พอ น้องยังเล่นหนีบแขนเข้าหากันจนทรวงอกอวบเบียดชิดล่อสายตาเสือหิวอย่างเขามาก ทะเลลูบเป้าตัวเองอย่างทนไม่ไหว เห็นทีแผนชวนคนน้องเซ็กซ์โฟนตามที่พายัพแนะนำคงไม่จำเป็นต้องเอ่ยขอกันอีกต่อไปในเมื่อม่านไหมสนองให้เขาถึงใจขนาดนี้ “ชอบมากครับ รู้ใจพี่จัง” สีหน้าเขาในตอนนี้ไม่ต่างอะไรจากเสี่ยแก่หื่นกามที่กำลังล่อลวงเด็กสาว แลบลิ้นเลียริมฝีปากอย่างหื่นกระหาย หากอยู่ใกล้กันม่านไหมไม่มีทางหนีรอดเงื้อมมือเขาแน่ “เธอทำพี่ของขึ้นเลยนะเนี่ย” ม่านไหมอมยิ้มกริ่ม “ขึ้นจริงอะ ไหนดูหน่อยสิคะว่าขึ้นมากแค่ไหน” อ่า~ ยั่วกันขนาดนี้ถ้าวาร์ปกลับเกาะได้ก็คงดี จะจับเด็กแสบลงโทษให้เข็ด ทะเลขยับกล้องให้เห็นส่วนล่างของเขาได้ชัด ผ้าขนหนูที่เคยพันเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่ถลกถอดเผยให้เห็นรูปร่างกำยำชวนน้ำลายหก ท่อนเนื้อสีเข้มผงาดชูชันอวดสายตาเธอให้หน้าแดงจัดเหมือนเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม“เด็กดี~ พี่ให้เธอดูของพี่แล้ว เธอก็ให้พี่ดูของเธอบ้างสิ พี่อยากรู้ว่ามันจะ ‘เปียก’ มากแค่ไหน” ใบหน้าสวยเห่อร้อน วูบวาบไปหมดกับสายตาคมเข้มที่มองเธอราวกับจะกลืนกินทั้งตัวม่านไหมลุกขึ้นยืน อว

กลับถึงบ้านทะเลยังไม่ยอมคุยกับเธอ นู่น! เขาเดินหนีเข้าห้องไปแล้ว ลำบากต้องเดินตามไปง้ออีก แต่ยังไงเรื่องนี้เธอก็ผิด แถมความผิดของเธออาจทำให้คนเอาไปเล่าเป็นขี้ปากชาวบ้านได้ว่าเมียนายหัวโดนจับคาวงไพ่ คิดแล้วก็อยากทุบกะโหลกตัวเอง เธอทำเขาเสียชื่อไปด้วยเลยเนี่ย…“พี่ทะเล~ ฉันขอโทษ” ม่านไหมเอื้อนเอ่ยเสียงหวาน สีหน้าสำนึกผิดพยายามส่งสายตาอ้อนวอนให้คนพี่เห็นใจ แต่เขาเอาแต่เล่นมือถือไม่สนใจเธอเลย เขางอนเธอหนักมากแต่ม่านไหมไม่มีทางรู้ว่าแท้จริงแล้วที่ทะเลเล่นมือถือเพราะกำลังส่งข้อความบอกเต๋าและใหญ่ให้เอาแซลมอนเข้าห้องและกลับไปซะ เขาไม่อยากให้ทั้งสองคนได้ยินเสียงอะไรๆ ที่มันจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ เพราะแม้แต่เสียงเขาก็หวง…“พี่ทะเลคุยกันหน่อยนะ” เอาวะเป็นไงเป็นกัน เธอยอมลงทุนบากหน้าเดินไปหย่อนสะโพกนั่งตักเขาเองก่อนเลย ทะเลไม่ได้ผลักไสไล่ส่ง แต่ใบหน้าหล่อเหลาเบือนหนีราวกับไม่อยากมองหน้าเธอ “ขอโทษ ต่อไปจะไม่ทำแล้วค่ะ” เธอรู้สึกผิดจริงๆ นะ มองหน้าเขาไม่ละสายตา แต่ทะเลใจแข็งมากไม่ยอมสบตาเธอเลย ม่านไหมที่ไม่รู้จะทำยังไงเลยพนมมือไหว้แทบอกแกร่ง ท่าทางของหญิงสาวเหมือนอ้อนขอความเอ็นดูจากเสี่ยกระเ

กับข้าวเรียบง่ายธรรมดาแต่แค่มีคนพิเศษนั่งกินด้วยกันก็กลายเป็นมื้อวิเศษสุดสำหรับม่านไหมไปเลย เห็นเขาเจริญอาหารและทานทุกอย่างได้เอร็ดอร่อย หัวใจเธอก็พองฟู“วันนี้เราทำอะไรกันดีครับ เธออยากไปไหนมั้ยพี่พาไปได้นะ” เวลาของวันนี้ทะเลยกให้ม่านไหมหมดเลย คนตัวเล็กทำท่านึกคิด ก่อนภาพวันวานในครั้งนั้นฉายซ้ำกลับมา มันเป็นช่วงเวลาที่ทั้งตื่นเต้นและอบอุ่นหัวใจจนเธออยากมีความรู้สึกแบบนั้นอีก “อยากไปดูโลมาค่ะ พี่พาไปหน่อยได้ไหม”“ได้สิครับ แต่พี่ไม่แน่ใจจะมีโลมาสีชมพูอีกหรือเปล่า ต้องลุ้นเอานะ”“ไม่เป็นไรค่ะ ถึงไม่มีโลมาแต่บรรยากาศตรงนั้นดีมาก ฉันอยากไปอีก” ทะเลขยี้หัวคนน้องเบาๆ อะไรที่เป็นความต้องการของเธอ ทำให้เธอมีความสุขเขาก็พร้อมทำทุกอย่างทะเลช่วยเก็บจานชามไปล้าง แต่จะเรียกว่าช่วยล้างคงไม่ถูก เรียกว่าแย่งล้างน่าจะเหมาะกว่า เขาไม่ให้เธอแตะอะไรเลย ไล่ให้ไปเล่นกับแซลมอนแทน เดี๋ยวนี้เจ้าก้อนส้มโตขึ้นเยอะเลย ปลอกคออันเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มมีชื่อสลักไว้ด้วย ข้าวของทุกอย่างของเจ้าแซลมอนในห้องนี้ทะเลเป็นคนซื้อมาทั้งนั้น แถมเขาเริ่มคิดจะติดลูกกรงให้แซลมอนได้ชมนกชมไม้อีกต่างหาก บอกว่ากลัวลูกจะเบื่อ