All Chapters of เงารักมาเฟียอคิราห์ (เซต Bad Mafia): Chapter 161 - Chapter 170

“เมื่อกี้ลูกทำตัวไม่น่ารักเลยนะคะ”“เอมิจำได้ เค้าเคยทำไม่ดีกับคูมแม่”“เรื่องแบบนี้นี่จำได้ดีเชียว”อิงดาวอมยิ้มให้ลูกสาวตัวน้อย แม้จะเป็นการกระทำที่ไม่ถูกต้อง แต่ทว่าหนูเอมก็แค่อยากปกป้องแม่อย่างเธอเท่านั้น หลังจากนี้ยังมีเวลาอบรมเพื่อให้ลูกเข้าใจว่าสิ่งไหนควรทำหรือไม่ควรทำสองแม่ลูกเดินเข้าไปในโรงเรียนสอนภาษา ขณะก้าวขึ้นบันไดเพื่อขึ้นไปยังชั้นสองของอาคารพาณิชย์ เด็กหญิงก็หันหลังกลับไปมอง แล้วพบว่าคุณลุงใจร้ายได้เดินตามพวกเธอเข้ามาด้วย“คูมแม่ขา คูมลุงใจร้ายตามพวกเรามาอีกแล้ว”“ไม่ต้องกลัวนะคะ เค้าไม่ทำอะไรพวกเราหรอก”อิงดาวพาลูกสาวเข้าไปนั่งที่โซฟาในห้องทำงาน ไม่นานคิณก็เปิดประตูเดินเข้ามาหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับหนูเอม แต่เลือกนั่งชิดกับที่พักแขนเพื่อเว้นระยะห่าง สองพ่อลูกจ้องหน้ากันด้วยแววตาแข็งกระด้างอย่างไม่มีใครยอมใคร อิงดาวเห็นแล้วก็รู้สึกหนักใจไม่น้อย เพราะว่าหลังจากนี้ทั้งสองคนจะต้องพบหน้ากันบ่อยขึ้น อีกทั้งรู้จักนิสัยของลูกสาวเป็นอย่างดีหนูเอมเป็นคนอ่อนนอกแข็งใน แม้จะเป็นเด็กน่ารัก ยิ้มง่าย พูดเก่ง และเชื่อฟังคำสั่งสอนของผู้ใหญ่ แต่หากเจอกับสถานการณ์ที่ไม่ถูกต้อง เ

“ไม่ว่าในอนาคตดาวจะคิดกับเค้ายังไง มันก็ไม่มีทางเป็นไปได้ค่ะ ช่วงที่ดาวหนีไป อิงฟ้าก็อยู่กับพี่คิณมาตลอด ตอนนี้ก็ยังอยู่ แล้วเค้าจะมาคิดเกินเลยกับผู้หญิงอย่างดาวได้ยังไงละคะ เค้าก็แค่อยากได้ลูกไปก็เท่านั้น”“รู้แบบนี้แล้วยังจะบินเข้าไปในกองไฟทำไมครับ เราหนีไปญี่ปุ่นกันนะ หรือถ้ากลัวคุณคิณจะตามหาเจอ ดาวอยากไปอยู่ประเทศไหน พี่ก็พร้อมจะไปกับดาวทุกที่” “ครั้งนี้ดาวหนีไม่พ้นแล้วค่ะ ดาวมีแค่ทางเลือกเดียว คือต้องเผชิญหน้า พี่หมอปล่อยดาวไปเถอะนะคะ ต่อไปเราสองคนก็ยังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกัน พี่หมอก็ยังเป็นคุณลุงที่หนูเอมรักตลอดไป”“...”ยูตะใช้ความเงียบเยียวยาตัวเอง ลำแขนโอบร่างเล็กเข้ามากอดอีกครั้ง ไม่ว่าจะรั้งเธอไว้อย่างไรมันก็เป็นเพียงการฝืนใจอิงดาวเท่านั้น ที่ผ่านมาเธอไม่เคยเปิดรับเขาเข้าไปอยู่ในหัวใจเลยเขารู้ตัวมาตลอด แต่ก็ยังฝืนเดินหน้าต่อ เพราะคิดว่าสักวันเธอจะยอมเปิดใจให้เขาบ้างแต่มาถึงขั้นนี้แล้ว คงมีเพียงแค่ตัดใจอย่างที่เธอว่า ปล่อยให้เธอก้าวเดินไปตามทางที่เลือก โดยที่ยังมีเขาเป็นพี่ชายที่แสนดีที่พร้อมซัปพอร์ตอยู่เบื้องหลัง หากว่าเธอยังต้องการเวลาผ่านไปหลายนาทีที่เขากอดอิงดาวโดยไม่

ผ่านไปหนึ่งคืนกับการนอนบ้านหลังใหม่ เวลาประมาณหกโมงเช้าอิงดาวก็ปลุกลูกสาวลุกขึ้นมาอาบน้ำและแปรงฟัน ก่อนจะหยิบชุดนักเรียนมาสวมใส่บนร่างเล็ก แล้วพาไปนั่งมัดผมถักเปียตรงปลายเตียง“เสร็จแล้วค่ะ”เธอเอ่ยกับลูกสาวหลังจากติดโบว์สีน้ำเงินตรงปลายผมทั้งสองข้างของหนูเอม ก่อนจะนำอุปกรณ์มัดผมไปเก็บไว้ที่โต๊ะกระจกสำหรับวางเครื่องสำอางและพวกครีมบำรุง จากนั้นก็หิ้วกระเป๋านักเรียน จูงมือหนูเอมลงไปยังชั้นล่าง แล้วพบว่าอดีตสามีได้นั่งรออยู่ตรงโซฟา“คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่”“เพิ่งมาถึงเมื่อกี้” เสียงทุ้มเอ่ยตอบ“ต่อไปมาถึงที่นี่สักเจ็ดโมงก็ได้นะคะ ระยะทางจากบ้านไปโรงเรียนใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาที จะได้ไม่ต้องมานั่งรอฉันกับลูกกินข้าว”“ใครบอกว่าฉันจะรอ ฉันจะมากินข้าวกับลูกต่างหาก”“ทำไมเค้าถึงเลียกเอมิว่าลูกหลอคะคูมแม่”คิณตวัดดวงตาคมจ้องใบหน้าจิ้มลิ้มที่ดูไปดูมาก็มีส่วนคล้ายเขามากอยู่เหมือนกัน แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“เด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม นี่แม่ของเธอยังไม่บอกอีกเหรอว่าฉันเป็นใคร”“ก็เป็นคูมลุงใจล้ายไงคะ ถามมาได้”“ปากดี เถียงเก่งชะมัด”อิงดาวเห็นท่าไม่ดี จึงรีบเอ่ยปรามเสียงแข็ง “หยุดเถียงกันได

หลังเลิกงานแดนก็ขับรถไปส่งผู้เป็นนายที่โรงเรียนสอนภาษา มาเฟียหนุ่มก้าวขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของอาคารพาณิชย์ ส่วนแดนก็นั่งคุยกับแม่บ้านที่ชั้นล่างคิณเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานของอิงดาว ก้าวเข้าไปหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟา มือเอื้อมหยิบรีโมตที่วางอยู่บนโต๊ะกระจกทรงเตี้ยมากดเปิดโทรทัศน์ ก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้าง เอนแผ่นหลังพิงพนักโซฟา โดยไม่ได้เอ่ยคำใดกับเจ้าของสถานที่ ทำเหมือนไม่เห็นอิงดาวอยู่ในสายตาคนที่นั่งอยู่โต๊ะทำงานปรายตามองการกระทำของอีกฝ่ายเพียงครู่หนึ่ง พอเห็นว่าคิณเอาแต่นั่งเงียบ อิงดาวจึงคิดว่าคงมานั่งรอเวลาไปรับลูกสาว เธอจึงไม่ได้ให้ความสนใจ ก้มหน้าเตรียมการสอนสำหรับวันพรุ่งนี้ต่อใกล้จะได้เวลาที่ลูกสาวเลิกเรียน ทั้งสองก็เดินตามกันออกไปจากโรงเรียนสอนภาษา ข้ามสะพานลอยไปยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียน ไม่นานหนูเอมก็เดินเคียงข้างมากับเพื่อน เด็กหญิงทั้งสองคนส่งเสียงคุยกันใบหน้าระรื่น ก่อนจะมาหยุดยกมือไหว้คุณครูเวร แล้วโบกมือร่ำลากัน ก่อนจะแยกย้ายไปหาผู้ปกครองที่มารับหนูเอมก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้เป็นแม่ “ซาหวัดดีค่ะคูมแม่”“สวัสดีค่ะ เอมิยังลืมไหว้อีกคนรึเปล่าคะ”อิงดาวเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนกับ

มาเฟียหนุ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปนั่งที่เก้าอี้ตรงข้ามเพื่อร่วมกินมื้อเช้ากับสองแม่ลูก ก่อนจะพาทั้งสองคนไปส่งที่หน้าโรงเรียน และไม่ลืมที่จะลงไปส่งลูกสาวเพื่อทำคะแนน“ซาหวัดดีค่ะคูมแม่”หนูเอมยกมือไหว้แม่ของเธอด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะแสดงสีหน้าเรียบตอนหันมองผู้เป็นพ่อ แล้วเอ่ยเสียงแข็ง“ซาหวัดดีค่ะ”จากนั้นเด็กน้อยก็เดินเข้าไปในโรงเรียนทันที แม้คิณจะรู้สึกไม่พอใจที่ลูกสาวไม่ยอมเรียกเขาว่าพ่อเสียที แต่ทว่าเช้านี้หนูเอมก็ยังยกมือไหว้โดยที่คนเป็นแม่ไม่ได้เอ่ยย้ำว่าลืมไหว้เขาอีกคนขณะที่คิณและอิงดาวแยกกันตรงหน้าโรงเรียน มาเฟียหนุ่มก็ขึ้นไปนั่งที่เบาะผู้โดยสารด้านหลังในรถหรู แดนก็เหยียบคันเร่งขับรถออกไป พร้อมกับเอ่ยถาม“ทำหน้าแบบนี้ แสดงว่าไม่ได้ผลเหรอครับ”“รู้แล้วยังจะถามอีก ไหนนายบอกว่าให้ซื้อของไปเอาใจยังไงล่ะ ฉันก็ซื้อให้แล้ว แต่เด็กนั่นก็ยังเล่นตัว”“คุณคิณเคยได้ยินสำนวน น้ำหยดลงหินทุกวัน หินมันยังกร่อนไหมครับ ลองพยายามเข้าหาหลาย ๆ ครั้ง ผมเชื่อว่ายังไงคุณหนูก็ต้องยอมใจอ่อน”“ไปถามหลานของนายเลยว่าชอบอะไร ฉันจะซื้อแบบนั้นให้เอมิทุกอย่าง”“เด็กแต่ละคนมีความชอบไม่เหมือนกันนะครับ คุณค