All Chapters of เงารักมาเฟียอคิราห์ (เซต Bad Mafia): Chapter 171 - Chapter 180

ช่วงสายของวันเสาร์ แม่บ้านที่ชื่อปิ่นกำลังเก็บกวาดเศษใบไม้ร่วงหล่นบนพื้น ได้ยินเสียงบีบแตรตรงหน้าบ้านจึงวิ่งออกไปดู ปรากฏว่าเป็นรถของมาเฟียหนุ่มจอดอยู่ เธอจึงเปิดประตูเพื่อให้ผู้เป็นนายนำรถเข้ามาจอดด้านในคิณเดินเข้าไปในบ้านก็ไม่พบใคร ทว่าได้ยินเสียงคุยเจื้อยแจ้วดังเข้าหู จึงเดินตามเสียงนั้นไป สองเท้าก็ชะงักขณะยืนอยู่ตรงประตูที่อยู่ใกล้กับห้องครัว เนื่องจากอิงดาวกับลูกสาวกำลังช่วยกันตากผ้าตรงพื้นที่ด้านหลังบ้านเขาหยุดมองหลายวินาทีโดยไม่เอ่ยทักทายสองแม่ลูก จนกระทั่งหนูเอมหันมาพบเข้า จึงเอ่ยกับผู้เป็นแม่“คูมแม่ขา คูมลุงคิณมาค่ะ”อิงดาวหันไปมองทางประตู ดวงตาคู่สวยก็พลันสบเข้ากับดวงตาคู่คมของอีกฝ่าย คิณกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่ง เผลอมองคนที่มีใบหน้าคล้ายกับอิงฟ้าไปหลายวินาที รอยยิ้มแม่ของลูกช่างอ่อนหวานจนทำให้ความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นในอกข้างซ้าย ก่อนจะได้สติกระพริบตา แล้วเบี่ยงสายตามองลงไปที่ใบหน้าของลูกสาวแทน อิงดาวก็ก้มหยิบผ้าของหนูเอมขึ้นมาตากต่อ“ทำอะไรกันอยู่”“ไม่เห็นหลอคะ เอมิกำลังช่วยคูมแม่ตากผ้าอยู่ค่ะ”คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อได้ยินคำตอบของลูกสาว ทั้งที่คิณเห็นเต็มสองตาว่าทั้ง

หนูเอมหยิบรีโมตมากดเปิดดูการ์ตูนที่ชอบในโทรทัศน์หลังจากกินมื้อเที่ยงและผลไม้อิ่ม ก่อนจะขึ้นไปนั่งบนโซฟาโดยอยู่คนละมุมกับคนเป็นพ่อ“ตอนบ่ายเอมิมีอะไรต้องทำอีกไหม” คิณหันไปถามแม่ของลูก “ไม่มีแล้วค่ะ เดี๋ยวดูการ์ตูนสักพักก็จะนอนกลางวัน”“อืม เข้าใจแล้ว”อิงดาวมองแผ่นหลังของคนที่หันใบหน้ากลับด้วยความงุนงง นี่เขาคิดจะอยู่ต่อ หรือว่าจะกลับแล้วกันแน่ หากว่าเขายังนั่งอยู่ตรงนั้น เธอก็ไม่กล้าแทรกตัวเข้าไปนั่งกับลูก เลยตัดสินใจขึ้นไปอยู่บนห้องนอน แล้วเปิดโน้ตบุ๊กนั่งทำงานแทนเวลาผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วโมง อิงดาวก็กลับลงมาที่ชั้นล่าง ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำเอาเท้าของเธอชะงัก ริมฝีปากเผยรอยยิ้มบางเบา หนูเอมนอนหนุนตักของคนเป็นพ่อ ส่วนคิณก็เอนแผ่นหลังในท่ากึ่งนั่งกึ่งนอน ปิดเปลือกตาพักผ่อนไปพร้อมกัน จังหวะนั้นแม่บ้านก็เดินเข้ามาหา แล้วเอ่ยเสียงแผ่ว“น่ารักมากเลยนะคะ”อิงดาวหันไปเอ่ยถามปิ่น “อะไรเหรอคะ”“ก็คุณคิณกับคุณหนูยังไงล่ะคะ ตอนที่ไม่ทะเลาะกันก็ดูน่ารักดี แต่ถ้าทุกคนกลับมาอยู่เป็นครอบครัวเดียวกันอีกครั้ง ภาพที่เห็นก็คงจะดูอบอุ่นมากกว่านี้”“พี่ปิ่นรับคำสั่งมาจากคุณแม่รึเปล่าคะ ดูเหมือนพี่จะตั้งใจ

คิณกำลังก้าวลงบันไดไปยังชั้นล่างของคฤหาสน์ จับจังหวะเดียวกันกับอิงฟ้าเปิดประตูออกมาเห็นเข้าพอดี เธอจึงเอ่ยถามด้วยความสงสัย เพราะอีกฝ่ายแต่งกายด้วยชุดสูทลำลองในลุคกึ่งทางการ คล้ายกำลังจะออกไปทำธุระข้างนอก“พี่คิณจะไปไหนเหรอคะ”มาเฟียหนุ่มเหลียวไปหาคนตั้งคำถาม “พี่ว่าจะแวะไปหาลูกสักหน่อย”“เมื่อวานก็เพิ่งไปอยู่บ้านนั้นมาทั้งวัน วันนี้ก็จะไปอีกแล้วเหรอคะ”“...”คิณชะงักไปทันที ในหัวเอาแต่คิดถึงคำพูดของหนูเอมที่ว่าเขานิสัยไม่ดี ไม่มีเวลาอยู่กับสองแม่ลูก ทำให้ไม่ได้รับการยอมรับจากลูกสาวเสียที แต่ทว่าอิงฟ้าก็สำคัญสำหรับเขาเช่นเดียวกัน จึงรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกอิงฟ้าขยับเข้ามาใกล้ แขนของเธอเกี่ยวแขนของคิณไปกอด เอียงศีรษะวางลงบนบ่าแกร่ง“พักนี้พี่คิณไม่ค่อยมีเวลาให้ฟ้าเลยนะคะ หรือว่าพี่กำลังคิดจะทิ้งฟ้า จะได้รับอิงดาวกับลูกเข้ามาอยู่ที่นี่”“อย่าคิดแบบนั้นสิ ฟ้าเป็นผู้หญิงที่พี่รักและก็สำคัญสำหรับพี่มากนะ พี่จะทิ้งฟ้าได้ยังไง ที่พี่ไปที่นั่นบ่อยก็หวังจะเอาชนะใจลูกก็แค่นั้น ถ้าพี่ได้สิทธิ์ในการเลี้ยงดูเอมิเพียงคนเดียวเมื่อไหร่ ก็ไม่ต้องไปเจอหน้าผู้หญิงคนนั้นอีก พี่อยากให้ฟ้าเชื่อใจพี่นะ”

มาถึงรายการแข่งขันแบบครอบครัว ทั้งสามคนก็ลงไปเตรียมตัวข้างสนาม โดยให้ลูกสาวยืนอยู่ตรงกลาง คิณกับอิงดาวก็ยืนขนาบข้างซ้ายและขวา ก่อนจะพากันย่อตัวลงนั่ง นำผ้ามามัดขาของเขาและเธอติดกับหนูเอมคิณและอิงดาวหยัดกายลุกขึ้นยืน หนูเอมก็กอดแขนของพ่อแม่เอาไว้แน่น พากันก้าวไปยังจุดเริ่มต้น และพอเสียงนกหวีดดังขึ้น สามคนพ่อแม่ลูกก็ก้าวขาไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเลไม่ต่างจากครอบครัวของสีอื่น ส่งผลให้มีทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะดังขึ้น พร้อมกับเสียงเชียร์“เอมิ ซ้าย ขวา ซ้าย...”มาเฟียหนุ่มบอกกับลูกสาว คล้ายกับเป็นการบอกแม่ของลูกเป็นนัยว่า ถ้าลูกยกขาข้างไหน คนที่อยู่ข้างนั้นก็ค่อยก้าวขาตาม และดูเหมือนมันจะได้ผล พอจับจังหวะได้ก็พากันเดินไปข้างหน้าเร็วขึ้น“เล็วอีกค่ะ เอมิจะแซงทุกคนแล้ว”เด็กน้อยเอ่ยเสียงใสด้วยความตื่นเต้น ไม่นานครอบครัวของหนูเอมก็เริ่มนำหน้าครอบครัวของสีอื่น ๆ จนกระทั่งตัวของทั้งสามคนแตะโดนริบบิ้นสีแดง คิณก็สะดุดเท้าของลูกสาวเนื่องจากเชือกได้คลายปมที่มัดไว้จนมันหลวม ส่งผลให้พากันล้มลงไปกองอยู่บนพื้นทั้งสามคนอิงดาวใช้มือดันพื้นไว้ได้ทัน ทว่าใบหน้าของเธอก็เกือบจะชนกับแก้มของอดีตคนรักอยู่รอม

มาเฟียหนุ่มวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะหน้าโซฟาได้ประมาณห้านาที ผู้หญิงที่เขารักในตอนนี้ก็ตอบกลับมาเป็นการตั้งคำถามอิงฟ้า อชิรญา: ช้านี่กี่โมงเหรอคะคิณ อคิราห์: น่าจะไม่เกินสามทุ่มอิงฟ้า อชิรญา: ปกติพี่คิณกินข้าวกับคนที่บ้านนั้น ก็จะกลับมาไม่เกินหนึ่งทุ่มครึ่งนี่คะ ทำไมวันนี้ถึงกลับช้าคิณ อคิราห์: เอมิแข่งกีฬาได้ที่ 1 สองรายการ พี่ก็เลยจะพาลูกไปกินข้าวข้างนอกทางด้านอิงฟ้าได้เห็นข้อความที่คิณส่งมา เธอก็อยากจะกรีดร้องให้สุดเสียงเพื่อระบายความอัดอั้นที่ปะทุขึ้นในอก ดูเหมือนเธอจะสำคัญกับเขาน้อยลง พักหลังอะไร ๆ ก็อ้างแต่อยู่กับลูกสาว หรือว่าอยากไปอยู่กับแม่ของลูกกันแน่ แต่เธอก็ทำได้เพียงกัดกรามแน่นข่มอารมณ์เอาไว้ แล้วตอบกลับสั้น ๆอิงฟ้า อชิรญา: ค่ะมาเฟียหนุ่มอ่านข้อความเสร็จก็กดปิดหน้าจอ แล้วนำโทรศัพท์ใส่ไว้ในกระเป๋าของเสื้อสูตที่วางพาดไว้ที่พักแขนของโซฟา เขานั่งรอสองแม่ลูกประมาณหนึ่งชั่วโมง ก็ได้ยินน้ำเสียงสดใสของหนูเอมเอ่ยเรียก“คูมพ่อ”คนที่นั่งรออยู่ตรงโซฟาหันใบหน้าไปทางบันได สายตามองลูกสาวแค่แวบหนึ่ง ก่อนจะตวัดดวงตาคมไล่มองตั้งแต่ปลายชุดกระโปรงที่สวมอยู่บนเรือนร่างแม่ของลูก และหยุดที่ใบ